Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, η γυναίκα που πυροδότησε τον αγώνα κατά των εξώσεων στην Ισπανία, πέθανε την Τετάρτη στο νοσοκομείο σε ηλικία 87 ετών.
- Οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματός της επιχείρησαν τέσσερις φορές την έξωσή της, αφού εκείνη αρνήθηκε τις προτάσεις τους για αύξηση ενοικίου στα 1.600 ευρώ ή για αγορά του ακινήτου, παρά τη συνεπή πληρωμή του μισθώματός της.
- Μετά την έξωση, η υγεία της επιδεινώθηκε ραγδαία εξαιτίας του σοκ. Καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο, έχασε μυϊκή μάζα και αντιμετώπιζε δυσκολία στη σίτιση, έπειτα από επτά χρόνια δικαστικής διαμάχης για την παραμονή της.
- Η υπόθεσή της προκάλεσε μαζική στήριξη από τους πολίτες, οδηγώντας σε μια ιστορική συμφωνία για νέα μίσθωση ώστε να επιστρέψει σπίτι της. Η λύση, όμως, ήρθε πολύ αργά, καθώς είχε ήδη καταλήξει στο νοσοκομείο.
- Η Μαρικάρμεν έγινε σύμβολο του αγώνα για αξιοπρεπή στέγαση, ζητώντας από τους υποστηρικτές της να συνεχίσουν. Το όνειρό της να πεθάνει στο δωμάτιο όπου έζησε από το 1956 δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Η γυναίκα έγινε σύμβολο στην Ισπανία όταν εκδιώχθηκε από το σπίτι της, στις 23 Σεπτεμβρίου, στην περιοχή Ρετίρο της Μαδρίτης, όπου ζούσε επί επτά δεκαετίες.
Έξι χρόνια νωρίτερα, μια εταιρεία είχε αγοράσει το διαμέρισμά της σε εξωφρενικά χαμηλή τιμή για τα δεδομένα της περιοχής, ακριβώς επειδή εκείνη ζούσε σε αυτό.
Με σύνταξη 1.400 ευρώ, δεν είχε χάσει ποτέ ούτε μία πληρωμή του ενοικίου της, το οποίο βασιζόταν σε μια παλιά συμφωνία. Μαζί με τους λογαριασμούς, πλήρωνε συνολικά περίπου 500 ευρώ τον μήνα.
Το 2020, οι ιδιοκτήτες τής είπαν ότι έπρεπε να φύγει από το διαμέρισμα, επειδή το μίσθωμα είχε ήδη μεταβιβαστεί δύο φορές: πρώτα στη μητέρα της, η οποία δεν αναφερόταν ως ιδιοκτήτρια λόγω της νομοθεσίας της εποχής του Φράνκο, και στη συνέχεια στην ίδια.
Όπως αναφέρει η EL PAIS, έκτοτε προσπάθησαν να την εκδιώξουν τέσσερις φορές και εκείνη δεν δέχθηκε καμία από τις προτάσεις που έλαβε, είτε για να πληρώσει τη διαφορά στο ενοίκιο, που έφτανε τα 1.600 ευρώ, είτε για να αγοράσει το διαμέρισμα.
Συλλυπητήρια από τον Πέδρο Σάντσεθ
Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ.
Μέσω μιας ανάρτησης στο «X», ο Ισπανός πρωθυπουργός έστειλε ένα μήνυμα υποστήριξης στους οικείους της 87χρονης.
Παράλληλα προσέθεσε «Μια αγκαλιά σε όλους εμάς που σήμερα νιώθουμε αυτή την απώλεια ως δική μας. Αναπαύσου εν ειρήνη».
«Πολεμήστε, συνεχίστε να αγωνίζεστε γι' αυτό που σας ανήκει»
Μετά την έξωσή της, η Μαρικάρμεν παρέμεινε στο νοσοκομείο, όπου και τελικά κατέληξε.
«Ενώ επιτεύχθηκε μια ιστορική συμφωνία που θα της επέτρεπε να επιστρέψει στο σπίτι της, αυτή η λύση ήρθε πολύ αργά», αναφέρει η δήλωση της οικογένειας και του δικηγόρου της.
Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τις μαζικές διαδηλώσεις σε δημόσιες πλατείες, τις πρόωρες εκλογές και το κάλεσμα για γενική απεργία «σημείο καμπής στην ιστορία αυτής της χώρας», προειδοποιώντας ότι «το κόστος για να φτάσουμε εδώ ήταν πολύ υψηλό». Και επαναλαμβάνουν την έκκλησή της: «Πολεμήστε, συνεχίστε να αγωνίζεστε γι' αυτό που σας ανήκει».
Χάρη στη στήριξη των πολιτών, για πρώτη φορά στην Ισπανία ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζε έξωση βρέθηκε κοντά στην επιστροφή στο σπίτι του, αφού ο ιδιοκτήτης συμφώνησε σε νέα μίσθωση. Ωστόσο, η υγεία της Μαρικάρμεν είχε επιβαρυνθεί εξαιτίας του σοκ που υπέστη.
Χρησιμοποιούσε αναπηρικό αμαξίδιο, χρειαζόταν βοήθεια στην καθημερινότητά της και είχε περάσει σχεδόν επτά χρόνια σε νομική μάχη για να παραμείνει στο σπίτι της.
Τους τελευταίους μήνες είχε χάσει μυϊκή μάζα, δυσκολευόταν να φάει και έλεγε ότι ακόμη και η φωνή της είχε αλλάξει. «Με έχει επηρεάσει με κάθε τρόπο. Δεν είμαι πια ο εαυτός μου», είπε δύο ημέρες πριν φύγει από το σπίτι της.
Ποια ήταν η 87χρονη Μαρικάρμεν
Η Μαρικάρμεν έγινε σύμβολο στην Ισπανία και πέρα από αυτήν. Ακόμη και από το νοσοκομείο απευθυνόταν στους διαδηλωτές: «Πολεμήστε, υπερασπιστείτε ό,τι σας ανήκει και, σας παρακαλώ, να είστε προσεκτικοί. Συνεχίστε να κατασκηνώνετε μέχρι να εξαντληθεί το σώμα σας».
Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη Μαδρίτη και αργότερα σε άλλες ισπανικές πόλεις, ενώ τα βίντεό της διαδόθηκαν ευρέως. Εκείνη τους ζήτησε να επιμείνουν. Και το έκαναν.
Το πλήρες όνομά της ήταν Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ. Το 1956, ο πατέρας της νοίκιασε το διαμέρισμα στην περιοχή της Ίμπιζα, όπου έζησε σχεδόν όλη της τη ζωή μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό της. Σπούδασε στενογραφία και γραμματειακή υποστήριξη, εργάστηκε για 34 χρόνια ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου μιας φαρμακευτικής εταιρείας και συνταξιοδοτήθηκε το 1998.
«Δούλευα όλη μου τη ζωή» έλεγε περήφανα, ενώ στο σπίτι της κρατούσε πίνακες, συλλεκτικά αντικείμενα, πορσελάνες και ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες.
«Θα πολεμήσω μέχρι το τέλος», έλεγε ξανά και ξανά. Μέχρι τις τελευταίες της ημέρες ζητούσε από την Ένωση Ενοικιαστών, την «οικογένειά» της, όπως την αποκαλούσε, να συνεχίσει τον αγώνα.
Δύο ημέρες πριν από την έξωσή της είπε με δάκρυα στα μάτια ότι ήλπιζε να αποτελέσει φάρο ελπίδας στον αγώνα για αξιοπρεπή στέγαση. Έγινε, τελικά, σύμβολο, με το σύνθημα «Είμαστε όλοι Μαρικάρμεν» να εμφανίζεται σε αφίσες και μπλουζάκια.
Το όνειρό της ήταν να πεθάνει στο δωμάτιο όπου είχαν πεθάνει οι γονείς της και όπου είχε ζήσει από το 1956.
«Όλες οι αναμνήσεις μου είναι εδώ. Ο πατέρας μου πέθανε πολύ νέος, το 1960, στα 51 του. Και η μητέρα μου πέθανε το 2005, σε αυτό το σπίτι. Μένω εδώ από το 1956 μέχρι σήμερα».