Αποσπάσματα από το βιβλίο της Ζιζέλ Πελικό δημοσιεύει η Le Monde, στα οποία η ίδια περιγράφει πώς έμαθε για τους βιασμούς της και πώς πήρε την απόφαση να παραστεί ανοιχτά στη δίκη.
Τη συγκλονιστική ιστορία που την έχει ήδη καταστήσει γυναίκα-σύμβολο γενναιότητας καταγράφει η Ζιζέλ Πελικό στο βιβλίο της «Και η χαρά του να ζεις», αποσπάσματα του οποίου προδημοσιεύει η Le Monde.
Θύμα πολλαπλών βιασμών από 50 άνδρες, με ενορχηστρωτή τον ίδιο της τον σύζυγο που τη νάρκωνε μέσα στο σπίτι τους, στη νότια Γαλλία, η Πελικό μιλά για το πώς οι αστυνομικοί τής αποκάλυψαν τι της είχε συμβεί, για την ιστορική δίκη των βιαστών της καθώς και για τον διεθνή αντίκτυπο που είχε η απόφασή της να αρνηθεί τη διεξαγωγή της κεκλεισμένων των θυρών.
Όταν η Πελικό είδε για πρώτη φορά τους βιασμούς της
Η Ζιζέλ Πελικό αναπαράγει στο βιβλίο τις στιχομυθίες που είχε με αστυνομικούς το φθινόπωρο του 2020, όταν οι Αρχές κατηγορούσαν τον σύζυγό της, Ντομινίκ, ότι είχε τραβήξει φωτογραφίες κάτω από τις φούστες τριών γυναικών στο σούπερ μάρκετ.
Ένας αστυνομικός τους ζήτησε να πάνε στο τμήμα. Θα έβλεπε πρώτα τον Πελικό κι ύστερα εκείνη. Όμως χωρίς να γυρίσει ο άνδρας της στον χώρο υποδοχής, την κάλεσαν. Στο δωμάτιο δεν βρισκόταν ο Ντομινίκ Πελικό. Μετά τις πρώτες αναγνωριστικές ερωτήσεις, ο αστυνομικός προχώρησε στην αποκάλυψη της ανήκουστης ιστορίας:
«Είστε ενεργοί στην ανταλλαγή συντρόφων;», τη ρώτησε.
«Ήμουν εντελώς χαμένη. Άκουσα τον εαυτό μου να του απαντάω ''όχι, ποτέ, τι απαίσιο''. Άκουσα τον εαυτό μου να τραυλίζει ότι η ανταλλαγή συντρόφων δεν ήταν επιλογή για μένα. Ότι δεν άντεχα να με αγγίζουν άλλοι. Ότι χρειαζόμουν συναισθήματα. Με ρώτησε αν νόμιζα ότι γνώριζα τον άντρα μου αρκετά καλά ώστε να μην μπορεί να μου κρύψει τίποτα. Είπα ''ναι''».
«Θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες και βίντεο που δεν θα σας αρέσουν», επανήλθε ο αστυνομικός.
«Ένιωσα κάτι περισσότερο από απλή αμηχανία στη φωνή του, ένα παράξενο συνδυασμό κινδύνου και προστασίας. Με ενημέρωσε ότι ο Ντομινίκ είχε μόλις συλληφθεί για βιασμό και χορήγηση επιβλαβών ουσιών. Νομίζω ότι έκλαψα», περιγράφει στο βιβλίο η Πελικό. Ήταν περίοδος πανδημίας. Πλησιάζοντας στο γραφείο του αστυνομικού, φόρεσε ξανά τη μάσκα της.
«Φόρεσα ξανά τη μάσκα μου. Έβγαλε μια φωτογραφία και μου την έδωσε. Μια γυναίκα με ζαρτιέρα είναι ξαπλωμένη στο πλάι. Ένας μαύρος άντρας είναι ξαπλωμένος πίσω της, διεισδύοντας», θυμάται η ίδια.
Η συνέχεια της στιχομυθίας σοκάρει:
-Εσείς είστε σε αυτή τη φωτογραφία;
-Όχι, δεν είμαι εγώ.
«Έβγαλα τα γυαλιά μου και μου έδειξε μια δεύτερη φωτογραφία. Η ίδια γυναίκα στην πλάτη της, ένας άντρας με τατουάζ δίπλα της», περιγράφει. «Εσείς είστε», είπε ο αστυνομικός.
Η Πελικό θυμάται πως από εκείνη τη στιγμή ένιωθε σαν να μην την αφορά τι έλεγε ο αστυνομικός.
«Αυτό είναι το δωμάτιό σας. Αυτά είναι τα φωτιστικά του κομοδίνου σας;», τη ρώτησε.
«Και τι; Δεν είμαι εγώ, ξαπλωμένη ακίνητη σε αυτό το κρεβάτι. Είναι ένα φωτομοντάζ. Δουλειά κάποιου που έχει βάλει στο μάτι τον Ντομινίκ. (…)
«Ο αστυνομικός τότε έδωσε έναν αριθμό. Πενήντα τρεις άντρες φέρονται να είχαν έρθει στο σπίτι μας για να με βιάσουν. Ζήτησα νερό. Το στόμα μου ήταν μουδιασμένο», γράφει η επιζήσασα Πελικό.
Τι γράφει η Ζιζέλ Πελικό για τη δίκη
Η Ζιζέλ Πελικό έγινε σύμβολο γιατί, παρά την αγριότητα των εγκλημάτων τα οποία υπέστη, αποφάσισε να είναι παρούσα ανοιχτά στη δίκη, με το όνομά της. Αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για ό,τι είχε βιώσει.
«Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών», γράφει. «Θα φοβόμουν τα βλέμματα, αυτά τα σάπια βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου ανέκαθεν συμβιβαζόταν», σημειώνει σε ένα από τα αποσπάσματα που δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα.
«Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σε προσέχει πια. Δεν ξέρω. Δεν φοβόμουν τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», λέει η Πελικό.
Εξηγεί ωστόσο ότι πριν από τη δίκη είχε «ακαθόριστα» συναισθήματα: «Εκείνον (σ.σ. τον Ντομινίκ Πελικό) βιαζόμουν να τον δω απέναντί μου. Για εκείνους, φοβόμουν τον αριθμό τους. Όσο πλησίαζε η δίκη, τόσο περισσότερο φανταζόμουν ότι θα γινόμουν όμηρος του βλέμματός τους, των ψεμάτων τους, της θρασυδειλίας και της περιφρόνησής τους».
Το βιβλίο «Και η χαρά του να ζεις», της Ζιζέλ Πελικό, θα κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου σε 22 γλώσσες.