Στην Ελλάδα επέστρεψε η 12χρονη Κατερίνα, νικήτρια στη μάχη της ζωής της, μετά από μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον πατέρα της.
Η οικογένεια μίλησε για πρώτη φορά για τη μάχη που έδωσε η Κατερίνα, τις δραματικές στιγμές για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά και την αγωνία για την επόμενη ημέρα και την επιστροφή της μικρής στην καθημερινότητα και το σχολείο.
Ο πατέρας της Κατερίνας, Ηλίας Γκρέκος, περιέγραψε πως όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2024, όταν το παιδί εισήχθη για πρώτη φορά σε νοσοκομείο στην Ελλάδα.
«Η ιστορία ξεκινάει τον Οκτώβριο του 2024, όταν ξεκινήσαμε την πρώτη νοσηλεία στην Ελλάδα. Έκτοτε μέχρι σήμερα μετράμε όλο αυτό το διάστημα νοσηλευόμενοι και τους τελευταίους τρεις μήνες, τέσσερις μπαίνοντας και βγαίνοντας στο νοσοκομείο κάθε μία και κάθε δύο μέρες στην Ιταλία», είπε.
Όπως αποκάλυψε, έμαθε τον Αύγουστο του 2025 ότι ήταν συμβατός δότης για την κόρη του, εξηγώντας ότι η οικογένεια γνώριζε πως η μεταμόσχευση από στενό συγγενή ήταν η μοναδική ελπίδα.
Τα πρώτα σημάδια και το σοκ των εξετάσεων
Η μητέρα της 12χρονης, Έβη Πετρίδου, μίλησε για τα πρώτα σημάδια που την ανησύχησαν. Όπως περιέγραψε, όλα ξεκίνησαν με μελανιές, κούραση και μειωμένη όρεξη για φαγητό, χωρίς οι γιατροί να εντοπίζουν κάτι ανησυχητικό.
«Το ένστικτό μου δεν ηρεμούσε», είπε, περιγράφοντας τις ημέρες πριν αποκαλυφθεί η πραγματική κατάσταση της υγείας της κόρης της. Λίγο αργότερα, οι εξετάσεις έδειξαν ότι ο μυελός των οστών της μικρής δεν λειτουργούσε.
«Μέχρι που μου έδωσαν κάποιες εξετάσεις που έκαναν νωρίτερα από ό,τι μου είχαν πει. Ανακαλύψαμε ότι ο μυελός δεν λειτουργούσε καθόλου, οι γραμμές του αίματος δεν παράγονταν», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ίδια περιέγραψε το σοκ των γιατρών όταν είδαν τις τιμές των εξετάσεων της 12χρονης. «Το παιδί φανταστείτε είχε 18 αιματοκρίτη. Τίποτα, δεν ξέραμε πώς στεκόταν».
Οι συνθήκες απομόνωσης, «δεν επιτρεπόταν να ανοίξει ούτε παράθυρο»
Οι γονείς μίλησαν και για τις συνθήκες απομόνωσης που βίωσε η Κατερίνα για μήνες, ώστε να προστατευτεί ο οργανισμός της.
«Τουλάχιστον 8-9 μήνες πίσω και ένα χρόνο ήταν σε ένα δωμάτιο χωρίς να βλέπει ούτε να ανοίγει παράθυρο. Δεν επιτρεπόταν ούτε το παράθυρο να ανοίξει ούτε στον διάδρομο να βγει», είπε ο πατέρας της.
Οι δύο γονείς εξήγησαν πως προσπαθούσαν κάθε μέρα να δημιουργούν μια διαφορετική πραγματικότητα για το παιδί στο δωμάτιο του νοσοκομείου, ώστε να αντέξει ψυχολογικά τη διαδικασία.
«Κάναμε θεματικές ενότητες, παιχνίδια. Αυτός ο μήνας, παιχνίδια επιτραπέζια. Ο επόμενος είναι κούκλες, βάζαμε μάσκες στο νοσοκομείο, ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε, να δημιουργήσουμε έναν κόσμο μέσα σε ένα δωμάτιο», ανέφερε η μητέρα της 12χρονης.
«Ψάχναμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο και στις χειρότερες συνθήκες να μπορούμε να περνάμε καλά όσο γίνεται», είπε ο πατέρας.
Η ανησυχία για την επιστροφή στην καθημερινότητα
Παράλληλα, αποκάλυψαν την ανησυχία που έχει η μικρή για την επιστροφή της στο σχολείο, μετά από δύο χρόνια απουσίας και μεγάλων αλλαγών στην εικόνα της λόγω της θεραπείας.
«Με απασχολεί και πώς θα την υποδεχτούν στο σχολείο με τη νέα χρονιά», είπε η μητέρα της, εξηγώντας ότι η Κατερίνα χρειάζεται στήριξη και αγκαλιά από το περιβάλλον της.
Τέλος, αναφέρθηκαν στη στήριξη που έλαβαν από γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες και απλό κόσμο που στάθηκε στο πλευρό τους, ενώ έστειλαν μήνυμα ελπίδας και συμπαράστασης προς όλες τις οικογένειες που δίνουν αντίστοιχες μάχες.