Ένας σπόνδυλος πλειοσαύρου ηλικίας 110 εκατ. ετών εντοπίστηκε στη Γαλλία κατά την αποστράγγιση της λίμνης Οριάν, προκαλώντας ενθουσιασμό στους γεωλόγους.
- Μέλη της Γεωλογικής Ένωσης της Ομπ, ερευνώντας την αποστραγγισμένη λίμνη Οριάν, ανακάλυψαν έναν ιδιαίτερα μεγάλο σπόνδυλο μαζί με πολλά μικρότερα απολιθώματα, επιβεβαιώνοντας τον γεωλογικό πλούτο του εδάφους στην περιοχή της Τρουά.
- Ο σπόνδυλος εξετάστηκε από παλαιοντολόγους στο Παρίσι, οι οποίοι επιβεβαίωσαν ότι ανήκει σε πλειόσαυρο, ένα μεγάλο θαλάσσιο ερπετό που έζησε την εποχή που η Γαλλία καλυπτόταν από θάλασσα βάθους 120 μέτρων.
- Το εύρημα χρονολογείται στα 110 εκατομμύρια χρόνια και ανήκε σε ένα αρπακτικό μήκους 15 μέτρων, που έμοιαζε με συνδυασμό κροκόδειλου και όρκας. Είναι ο τρίτος αντίστοιχος σπόνδυλος που εντοπίζεται στην περιοχή.
- Η ανακάλυψη αναδεικνύει το πλούσιο οικοσύστημα της Ομπ, μιας περιοχής-αναφοράς για το Άλβιο γεωλογικό στάδιο. Πλέον, η Γεωλογική Ένωση επιθυμεί τη δημιουργία μιας μόνιμης έκθεσης αφιερωμένης στην περίοδο αυτή.
Το εντυπωσιακό εύρημα ήρθε στο φως τον Δεκέμβριο του 2025, όταν μέλη της Γεωλογικής Ένωσης της Ομπ εκμεταλλεύτηκαν τη σχεδόν πλήρη αποστράγγιση της λίμνης Οριάν, περίπου 30 χιλιόμετρα από την Τρουά, για να αναζητήσουν απολιθώματα.
Η αποστράγγιση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εργασιών ενίσχυσης των αναχωμάτων της λίμνης.
Περίπου δέκα μέλη της ένωσης συμμετείχαν στις έρευνες και, μεταξύ άλλων ευρημάτων, ανακάλυψαν έναν ιδιαίτερα μεγάλο σπόνδυλο.
«Το έδαφος είναι πολύ πλούσιο. Εκτός από αυτόν τον σπόνδυλο, ανακαλύψαμε πολλά μικρότερα απολιθώματα», ανέφερε ο πρόεδρος της ένωσης, Μαρκ Τονόν.
Επιβεβαιώθηκε ότι ανήκει σε πλειόσαυρο
Ο σπόνδυλος σαρώθηκε και ψηφιοποιήθηκε τρισδιάστατα, προκειμένου να εξεταστεί από δύο παλαιοντολόγους του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού.
Η εξέταση επιβεβαίωσε τις αρχικές εκτιμήσεις της Γεωλογικής Ένωσης της Ομπ: το απολίθωμα ανήκει σε πλειόσαυρο, ένα μεγάλο θαλάσσιο ερπετό.
Οι πλειόσαυροι έζησαν από περίπου 200 έως 65 εκατομμύρια χρόνια πριν.
«Εκείνη την εποχή πρέπει να φανταστούμε ότι η Γαλλία ήταν καλυμμένη από θάλασσα από τον βορρά έως τον νότο», ανέφερε ο Μαρκ Τονόν.
Το βάθος της θάλασσας στην περιοχή υπολογίζεται ότι έφτανε περίπου τα 120 μέτρα.
Το ζώο έφτανε σε μήκος περίπου τα 15 μέτρα
Ο σπόνδυλος χρονολογείται πριν από περίπου 110 εκατομμύρια χρόνια και ανήκε σε μια σπονδυλική στήλη που εκτιμάται ότι αποτελούνταν από περίπου 70 σπονδύλους.
Το ζώο στο οποίο ανήκε εκτιμάται ότι είχε μήκος περίπου 15 μέτρα.
Για να γίνει αντιληπτή η μορφή του, θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς ως έναν συνδυασμό κροκόδειλου και όρκας.
Πρόκειται για την τρίτη φορά που εντοπίζεται αντίστοιχος σπόνδυλος στην περιοχή της Ομπ. Οι δύο προηγούμενοι είχαν βρεθεί κατά τη διάρκεια ερευνών πριν από περίπου 30 χρόνια.
Η περιοχή της Ομπ και ο γεωλογικός της πλούτος
Η νέα ανακάλυψη, η οποία αναμένεται να εκτεθεί στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Τρουά, αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τον πλούτο του υπεδάφους της περιοχής.
«Η παρουσία ενός τέτοιου θηρευτή και άλλων σχετικών στοιχείων δείχνει ότι υπήρχε ένα ολόκληρο οικοσύστημα», ανέφερε ο Μαρκ Τονόν.
Στο οικοσύστημα αυτό ζούσαν, μεταξύ άλλων, ιχθυόσαυροι, πλησιόσαυροι, γιγάντιες θαλάσσιες χελώνες, μεγάλα ψάρια και αμμωνίτες.
Οι πλειόσαυροι ήταν σαρκοφάγοι και μπορούσαν να επιτίθενται σε μεγάλα θηράματα χάρη στα ισχυρά σαγόνια και τα αιχμηρά δόντια τους.
Σημείο αναφοράς για τους γεωλόγους
Η Ομπ είναι ιδιαίτερα γνωστή στον χώρο της γεωλογίας, καθώς έχει οριστεί ως η ιστορική περιοχή αναφοράς του Αλβίου, ενός γεωλογικού σταδίου του Κατώτερου Κρητιδικού που χρονολογείται περίπου από 113 έως 100 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Την ονομασία καθιέρωσε στα μέσα του 19ου αιώνα ο φυσιοδίφης Αλσίδ ντ’ Ορμπινί, λόγω της εξαιρετικής διατήρησης των απολιθωμάτων στην περιοχή.
Ο ίδιος καθιέρωσε εννέα γεωλογικά στάδια που αναγνωρίζονται επισήμως, πέντε της Ιουρασικής περιόδου και τέσσερα της Κρητιδικής, μεταξύ των οποίων και το Άλβιο.
Ο Μαρκ Τονόν και τα μέλη της Γεωλογικής Ένωσης της Ομπ επιθυμούν πλέον τη δημιουργία μιας μόνιμης έκθεσης στην Τρουά αφιερωμένης στο Άλβιο.
Μέχρι τότε, συνεχίζουν να αναζητούν κάθε ευκαιρία για νέες έρευνες στην περιοχή, καθώς η πιθανότητα να διατηρηθεί ένα ζώο ως απολίθωμα θεωρείται εξαιρετικά μικρή: υπολογίζεται ότι μόλις ένα στα ένα εκατομμύριο ζώα αφήνει πίσω του απολιθωμένο ίχνος.