Συγκλονίζει η επιχειρηματίας Φανή Σπυριδάκη περιγράφοντας στο iefimerida.gr πως βίωσε την Αποστολή της ομάδας Ε.Μ.Ε.Ι.Σ στα Ακριτικά νησιά του Βορείου Αιγαίου, όπου κορυφαίοι Έλληνες γιατροί εξέτασαν περισσότερες από 200 γυναίκες, σε μια προσπάθεια πρόληψης και αντιμετώπισης του καρκίνου του Μαστού.
Επικεφαλής της ομάδας ο γιατρός Γρηγόρης Ξεπαπαδακης, που είχε χειρουργήσει και την ίδια καθως η επιχειρηματίας είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού και είχε προχωρήσει σε μαστεκτομή.
Η Φανή Σπυριδάκη είχε μιλήσει για την περιπέτεια της υγείας της στην εκπομπή του Σταυρού Θεοδωράκη «Πρωταγωνιστές» με στόχο το «ημερολόγιο μεταμόρφωσης» να γίνει μια συλλογική ιστορία δύναμης για όλα τα κορίτσια που περνούν τη δοκιμασία.
Η Φανή Σπυριδάκη αναφέρει στο iefimerida.gr:
"Αυτό δεν ήταν εθελοντισμός. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η λέξη «εθελοντισμός». Κρύβει μέσα της μια μικρή δόση ηρωισμού. Σαν να κάνεις κάτι παραπάνω από το καθήκον σου. Κι όμως, όταν έχεις βρεθεί απέναντι από μια διάγνωση καρκίνου, όταν έχεις περιμένει κι εσύ τη φράση που μπορεί να χωρίσει τη ζωή σου στα δύο, σταματάς να πιστεύεις ότι η προσφορά είναι ηρωισμός. Γίνεται υποχρέωση.
Λίγες εβδομάδες πριν, έκανα τις δικές μου εξετάσεις. Όταν άκουσα τα πρώτα καλά νέα, πριν ακόμη φύγω από το νοσοκομείο, έκανα ένα τάμα. Όχι σε κάποιον άγιο. Στους ανθρώπους. Υποσχέθηκα πως, αν όλα συνέχιζαν να πηγαίνουν καλά, θα ακολουθούσα μια αποστολή της Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. στα ακριτικά μέρη της Ελλάδας.
Ήθελα να επιστρέψω κάτι από αυτό που μου είχε επιστραφεί. Έτσι βρέθηκα στη Χίο. Στη Βολισσό. Στα Καρδάμυλα. Στα Ψαρά. Στις Οινούσσες.
Η Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. δεν είναι απλώς μια ομάδα γιατρών που ταξιδεύει. Είναι μια κοινότητα ανθρώπων που εδώ και χρόνια διασχίζει την Ελλάδα με έναν σκοπό: να μη στερηθεί καμία γυναίκα την πρόληψη επειδή γεννήθηκε ή ζει μακριά από ένα μεγάλο νοσοκομείο. Με φορητούς υπερήχους, επιστημονική γνώση και κυρίως βαθιά πίστη στην αξία της πρόληψης, φτάνουν σε ακριτικά νησιά, ορεινά χωριά και απομακρυσμένες κοινότητες, εκεί όπου μια απλή εξέταση μπορεί να σημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στην έγκαιρη διάγνωση και στην καθυστέρηση. Μέχρι σήμερα έχουν σταθεί δίπλα σε χιλιάδες γυναίκες, αποδεικνύοντας ότι η πρόσβαση στην υγεία δεν πρέπει να εξαρτάται από τον ταχυδρομικό κώδικα.
Μέσα σε τρεις ημέρες εξετάστηκαν περισσότερες από 200 γυναίκες. Αν το γράψεις έτσι, μοιάζει με ένας αριθμός. Δεν είναι. Είναι 200 διαφορετικές ιστορίες. Διακόσια βλέμματα. Διακόσιες οικογένειες που περίμεναν, χωρίς ίσως να το γνωρίζουν, μια μικρή επιβεβαίωση ότι όλα είναι καλά.
Ομολογώ ότι στην αρχή ένιωθα αμήχανα. Ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα σε μια τέτοια αποστολή. Δεν ήξερα πού να σταθώ. Πώς να βοηθήσω. Πώς να υπάρξω μέσα σε μια τόσο ευαίσθητη στιγμή για τόσες γυναίκες.
Κι ύστερα άρχισαν να ξαπλώνουν στο εξεταστικό κρεβάτι. Μικρά κορίτσια. Γυναίκες στην ηλικία μου. Μητέρες. Γιαγιάδες.
Κάθε φορά που μια γυναίκα ξάπλωνε μπροστά στον υπέρηχο, εγώ δεν έβλεπα μόνο εκείνη. Έβλεπα εμένα.
Έβλεπα το δικό μου βλέμμα, τη δική μου αγωνία, τη στιγμή που περίμενα κι εγώ κάποτε να ακούσω τι θα γίνει με τη ζωή μου.
Υπάρχουν λίγα λεπτά που κρατούν μια αιωνιότητα. Τα λεπτά μέχρι να μιλήσει ο γιατρός είναι από αυτά. Και τότε παρατηρούσα τους ανθρώπους με τις λευκές μπλούζες. Δεν τους είδα ούτε μία φορά να κοιτούν το ρολόι. Μόνο τα μάτια των γυναικών.
Με απίστευτη ηρεμία, με σοφία που δεν προέρχεται μόνο από τη γνώση αλλά και από την εμπειρία, εξηγούσαν, καθησύχαζαν, συμβούλευαν. Δεν μοίραζαν μόνο ιατρικές οδηγίες. Μοίραζαν ασφάλεια.
Εκεί κατάλαβα πως η Ιατρική, όταν ασκείται έτσι, παύει να είναι επάγγελμα και γίνεται τρόπος ύπαρξης.
Ο Γρηγόρης Ξεπαπαδάκης είναι ένας άνθρωπος που δύσκολα χωρά σε μια επαγγελματική ιδιότητα. Είναι ένας χορτασμένος γιατρός. Από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να αποδείξουν. Δεν τον ενδιαφέρει να προσθέσει ακόμη έναν τίτλο, ακόμη μία διάκριση, ακόμη μία επιτυχία στο βιογραφικό του.
Κάνει το αντίθετο. Αφαιρεί. Αφαιρεί τον θόρυβο. Την έπαρση. Την ανάγκη να βρίσκεται στο επίκεντρο. Κρατά μόνο την ουσία. Τον άνθρωπο.
Μου θυμίζει τον Παπαδιαμάντη της Ιατρικής. Όχι επειδή μοιάζουν ως προσωπικότητες, αλλά γιατί μοιράζονται την ίδια βαθιά λιτότητα. Εκείνη τη σπάνια ιδιότητα του κοσμοκαλόγερου που, όσο μεγαλώνει, δεν συσσωρεύει· απογυμνώνεται από καθετί περιττό μέχρι να μείνει μόνο το ουσιώδες. Η φροντίδα.
Δίπλα του βρίσκεται η Γαλάτεια Αγαπάκη. Η ψυχή της Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν διεκδικούν ποτέ το φως, αλλά χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Εκείνη φροντίζει τους ανθρώπους πριν ακόμη ζητήσουν βοήθεια. Συντονίζει, οργανώνει, αγκαλιάζει, προβλέπει. Είναι η ήρεμη δύναμη που κρατά μια τόσο μεγάλη προσπάθεια όρθια.
Γυρίζοντας στην Αθήνα, κατάλαβα κάτι που δεν περίμενα. Δεν πήγα για να προσφέρω. Πήγα για να θεραπευτώ ακόμη λίγο. Γιατί ο καρκίνος δεν αφήνει μόνο ουλές στο σώμα.
Αφήνει και ένα χρέος απέναντι στη ζωή. Και αυτό το χρέος δεν ξεπληρώνεται με χρήματα. Δεν ξεπληρώνεται με λόγια. Ξεπληρώνεται με παρουσία. Με χρόνο. Με ένα χέρι που ακουμπά έναν ώμο. Με ένα χαμόγελο. Με το να βρίσκεσαι εκεί όπου οι περισσότεροι δεν φτάνουν.
Σκέφτομαι πως αυτό θα έπρεπε να γίνει ένα καινούργιο τελετουργικό.
Κάθε γυναίκα που ακούει τα καλά νέα. Κάθε γυναίκα που κερδίζει ακόμη μία χρονιά ζωής. Κάθε γυναίκα που αφήνει πίσω της τον φόβο. Να αφιερώνει λίγες ημέρες σε μια τέτοια αποστολή. Όχι επειδή το οφείλει σε κάποιον. Αλλά επειδή η ζωή, όταν σου χαρίζεται για δεύτερη φορά, ζητά μόνο ένα πράγμα. Να τη μοιραστείς. Γιατί στο τέλος δεν είμαστε όσα αποκτήσαμε. Δεν είμαστε οι τίτλοι μας, ούτε οι επιτυχίες μας, ούτε όσα βάλαμε στην άκρη. Είμαστε οι άνθρωποι που αγγίξαμε. Είμαστε όσα αφήσαμε πίσω μας. Είσαι ό,τι δίνεις"
Στην αποστολή συμμετείχαν
Γιασσάς Στυλιανός, παθολόγος-ογκολόγος, ΚαΪτσα Ειρήνη, αιμοτολόγος, Κυριάκου Γρηγόρης, χειρουργός μαστού, Παπαντωνίου Πανδώρα, ακτινοδιαγνώστης, Παππά Ουρανία, ακτινοδιαγνώστης, Παυλάκης Εμμανουήλ, χειρουργός μαστού, Στεφάνου Χρήστος, χειρουργός μαστού, Φιλιππίδου Σοφία, χειρουργός μαστού.
Συντονισμός-Οργάνωση αποστολής: Αγαπάκη Γαλάτεια,
Εθελόντρια βοηθός: Βιδάλη Μαρία
Συνοδός η κα Τζάννε Ιωάννα, υπεύθυνη από τη χορηγό εταιρία AVON.