«Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ... Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του», λέει η γιαγιά του 3χρονου Άγγελου, που κακοποιήθηκε μέχρι θανάτου στην Κρήτη.
Η κυρία Άννα μιλώντας στο cretalive.gr, απαντώντας εάν νιώθει τύψεις ως γιαγιά και ως μητέρα και αν πιστεύει ότι θα μπορούσε να έχει κάνει κάτι διαφορετικά στην υπόθεση, απαντά: «Δεν είχα καταλάβει τίποτα. Τώρα, βέβαια, που τα σκέφτομαι όλα αυτά, ίσως δεν θα έπρεπε να δείξω τόση εμπιστοσύνη. Ποτέ δεν πίστευα ότι ο Άγγελος θα μπορούσε να κινδυνεύσει. Πάντα το φρόντιζε το παιδί, πάντα το προστάτευε. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, δεν είχα κανένα σημάδι. Αν το υποψιαζόμουν, θα είχα πάει να τους πάρω αμέσως».
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του Άγγελου»
«Όταν πήγα στο νοσοκομείο, δεν με έβαζαν στην αρχή μέσα, ούτε μου έλεγαν τι είχε συμβεί. Την πρώτη φορά που μου επέτρεψαν να μπω στη ΜΕΘ Παίδων, πριν μπω μέσα, είπα: "Παναγιά μου να έχει γίνει κάποιο λάθος". Όταν μπήκα και τον αντίκρισα, λέω: δεν είναι δυνατόν αυτό το πλασματάκι, ο Άγγελός μου, να είναι σε αυτήν την κατάσταση. Τι του κάνανε; Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα δει καν το παιδί μου. Και λέω: τι τους έφταιξε αυτό το πλασματάκι; Γιατί να γίνει έτσι; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του. Δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό. Ποτέ. Έπιασα τα χεράκια του και ήταν ζεστά. Σαν να τον ακουμπούσα όπως την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ μαζί. Τα ποδαράκια του το ίδιο. Και να βλέπεις ένα σωματάκι να μην κινείται, να μη σου λέει τίποτα. Δεν πίστευα ότι δεν θα ξανακούσω τη φωνή του, ότι δεν θα ξαναπούμε το τραγούδι μας. Δεν το πίστευα με τίποτα», λέει η γιαγιά του Άγγελου και προσθέτει:
«Η δωρεά οργάνων έγινε βράδυ. Και εκείνη την τελευταία μέρα τον είχα δει και το πρωί και το μεσημέρι και το απόγευμα και τον αποχαιρέτησα το βράδυ. Ήταν και ο παππούς μαζί του. Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του».
Οι Κυριακές στο κοιμητήριο της Καλλιθέας
Η γιαγιά του 3χρονου παιδιού, που κακοποιήθηκε μέχρι θανάτου από τη μητέρα του και τον τότε σύντροφό της, κάθε Κυριακή επισκέπτεται τον Άγγελο στο κοιμητήριο της Καλλιθέας. «Πηγαίνω, τον φροντίζω και του μιλάω. Είμαι σίγουρη ότι μας ακούει. Ξέρει ότι τον αγαπάμε όλοι και μας λείπει πάρα πολύ».
Όπως λέει, ακόμα βρίσκει πράγματα στον τάφο του. Τον πρώτο καιρό πολύς κόσμος άφηνε αρκουδάκια όλων των μεγεθών και διάφορα παιχνίδια. Τόσα πολλά παιχνίδια που δεν χωρούσαν πια… Αποφάσισε να τα μαζέψει σε μία τεράστια κούτα και τα έστειλε στο ΠΑΓΝΗ να τα μοιράσουν στα παιδάκια τα Χριστούγεννα. Στον τάφο του Άγγελου υπάρχει ένα μεγάλο τρενάκι καθώς και πολλά λούτρινα Μίκυ Μάους. Τα παιχνίδια που λάτρευε ο Άγγελος.
«Ήταν ένα παιδί δυνατό, χαρούμενο, ζωηρό», λέει η γιαγιά του και προσθέτει ότι στο σπίτι, της έχουν μείνει μόνο όσα αντικείμενα μπορεί ακόμη να αντέξει να βλέπει. «Κράτησα αυτά που μου τον θυμίζουν πιο έντονα. Τα ποδηλατάκια του, το αλογάκι του, τα αυτοκινητάκια του, τα παιχνίδια που παίζαμε μαζί. Στο παιδικό δωμάτιο ακόμη δεν μπορώ να μπω».
Μετά την τραγωδία, όπως περιγράφει, ο πατέρας της κόρης της μετέφερε στο σπίτι κούτες με τα προσωπικά τους αντικείμενα. Όταν βρήκε τη δύναμη να τις ανοίξει, ήρθε αντιμέτωπη με μια ακόμη σκληρή εικόνα.
«Βρήκα δεκάδες ρούχα του Άγγελου. Για την Ελευθερία όμως υπήρχαν μόνο λίγα μπλουζάκια. Έψαχνα να βρω ρούχα στις κούτες… έβλεπα μπλουζάκια, παλιές φόρμες».
Η ίδια θυμάται ότι τότε ρώτησε την κόρη της πού βρίσκονται τα υπόλοιπα ρούχα της. Η απάντηση, όπως λέει, τη «διέλυσε».
«Μου είπε: μαμά, εσύ πάντα πώς έκανες; Δεν κοίταζες πρώτα εμάς και μετά εσένα; Κι εγώ έτσι έκανα. Έπαιρνα ό,τι χρειαζόταν ο Άγγελος».
Όπως αναφέρει, αρκετά από τα ρούχα του παιδιού δόθηκαν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». «Έχουμε στο πατάρι δύο μεγάλες βαλίτσες με τα ρούχα που φορούσε το παιδί. Δεν είχαμε το κουράγιο να τις δώσουμε», λέει, εξηγώντας πως στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η νονά του Άγγελου, η άλλη κόρη της.
Όπως θυμάται η γιαγιά του, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στη νονά του, την οποία αποκαλούσε «νονάκα μου». «Την έβλεπε και χόρευε από χαρά, γελούσε δυνατά και έτρεχε να πέσει στην αγκαλιά της», λέει. Περνούσαν μαζί πολύ χρόνο. Πήγαιναν στις κούνιες, έκαναν μπάνιο και έπαιζαν καθημερινά, ενώ ο μικρός, όπως περιγράφει, την άκουγε με προσοχή.
Οι επισκέψεις στον Κορυδαλλό
Η γιαγιά του Άγγελου σημείωσε ότι επισκεπτόταν συνεχώς την κόρη της στον Κορυδαλλό, ενώ περιγράφει την πίεση που, όπως λέει, δέχθηκε η ίδια και η οικογένειά της μετά την υπόθεση.
«Μας έλεγαν οικογενειακώς "τέρατα" στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, παντού. Μας έστελναν υβριστικά και απειλητικά μηνύματα. Δεν παρακολουθούσα τίποτα. Είχα την οδύνη μου με τον Άγγελο, είχα ένα παιδί που έπρεπε να στηρίξω και τον πατέρα μου με σοβαρό πρόβλημα καρδιάς. Έπρεπε να είμαι συγκεντρωμένη, να έχω το μυαλό μου στη θέση του. Το ίδιο και σήμερα. Δεν μπορώ να πω ότι θα λυγίσω ψυχολογικά. Δεν μου επιτρέπεται».
Στην ερώτηση τι θα έλεγε στον κόσμο που την κατακρίνει, η γιαγιά του 3χρονου Άγγελου απαντά:
«Η Ελευθερία δεν είναι τέρας. Είναι ένα παιδί. Ήταν μια πολύ καλή μανούλα, παρά την ανωριμότητά της. Εγώ δεν μιλούσα με τόση υπομονή στα παιδιά μου όπως εκείνη στον Άγγελο. Ποτέ δεν χτύπησε, ποτέ δεν έχανε την ψυχραιμία της».