Οι λαγοκέφαλοι αποτελούν ένα από τα πιο επικίνδυνα είδη ψαριού που έχουν κατακλύσει τις ελληνικές θάλασσες τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας σοβαρά ζητήματα στην αλιεία και το περιβάλλον.
Η εισβολή τους στη Μεσόγειο έγινε από τον Ινδικό Ωκεανό μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, μια μετακίνηση που ευνοήθηκε από την υπερθέρμανση των ωκεανών εξαιτίας της κλιματικής κρίσης.
Σύμφωνα με τις καταγραφές των ειδικών, στις ελληνικές θάλασσες έχουν εντοπιστεί έξι διαφορετικά είδη που ανήκουν σε αυτή την οικογένεια. Η αναγνώρισή τους είναι σημαντική, καθώς όλα τους χαρακτηρίζονται από την παρουσία της επικίνδυνης νευροτοξίνης τετραοδοτοξίνης, που τα κάνει ακατάλληλα για κατανάλωση.
Τα έξι είδη που συναντάμε στις ελληνικές θάλασσες:
- Κοινός λαγοκέφαλος (Lagocephalus lagocephalus)
- Λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus)
- Καστανόραχος Λαγοκέφαλος (Lagocephalus spadiceus)
- Λαγοκέφαλος του Σουέζ (Lagocephalus suezensis)
- Νανολαγοκέφαλος (Torquigener flavimaculosus)
- Βραχυκέφαλος τετραόδοντας (Sphoeroides pachygaster)
Οι περιοχές όπου εντοπίζονται οι λαγοκέφαλοι
Η παρουσία των λαγοκέφαλων δεν περιορίζεται πλέον σε λίγα σημεία, αλλά έχει επεκταθεί σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Λόγω της προτίμησής τους στα ζεστά νερά, η μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμών παρατηρείται στη Νότια Ελλάδα, με την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα να αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Οι λουόμενοι και οι ψαράδες μπορούν να τους συναντήσουν ακόμη και σε πολύ ρηχά νερά, κοντά σε παραλίες με πολυκοσμία ή μέσα σε μικρά λιμανάκια.
Η έλλειψη φυσικών θηρευτών στη Μεσόγειο, όπως τα μεγάλα κήτη που υπάρχουν στον Ινδικό Ωκεανό, επιτρέπει στους πληθυσμούς τους να πολλαπλασιάζονται ανενόχλητοι.
Γιατί θεωρείται επικίνδυνο είδος
Η κυριότερη απειλή για τον άνθρωπο είναι η τετραοδοτοξίνη, μια θανατηφόρα νευροτοξίνη που βρίσκεται στο δέρμα, τη σάρκα και τα εντόσθια του ψαριού.
Η κατανάλωσή του απαγορεύεται αυστηρά, καθώς μπορεί να προκαλέσει από σοβαρή δηλητηρίαση μέχρι και θάνατο, ενώ μέχρι σήμερα δεν υπάρχει γνωστό αντίδοτο.
Οι λαγοκέφαλοι προκαλούν και μεγάλες οικονομικές ζημιές. Με τα εξαιρετικά κοφτερά δόντια τους, που μπορούν να κόψουν ακόμα και μεταλλικά κουτάκια, καταστρέφουν δίχτυα, παραγάδια και εξοπλισμό ιχθυοκαλλιεργειών.