Ονομάζεται Casa Oblivio - Το Σπίτι της Λήθης και αποτελεί την ενσάρκωση τού less is more, της φιλοσοφίας του μινιμαλισμού και της λιτότητας.
Η Κοκό Σανέλ είχε δίκιο ότι στο στιλ η μοναδική πράξη που σε κάνει να βγεις «συν» είναι η πράξη της αφαίρεσης. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να κάνεις πραγματικά statement. To ίδιο ισχύει και στην αρχιτεκτονική, αλλά και στη διακόσμηση. Μερικά πράγματα δεν χρειάζονται εντάσεις για να ακουστούν δυνατά. Δεν απαιτούν περίτεχνους σχεδιασμούς ούτε ευρηματικά αρχιτεκτονικά αφηγήματα για να αρθρώσουν με σαφήνεια τον δικό τους λόγο. Δεσπόζουν μέσα από τη λιτότητά τους, κρατώντας πάντα χαμηλούς τους τόνους.
Η ενσάρκωση του μινιμαλισμού
Αυτή η κατοικία, με το όνομα Casa Oblivio, δηλαδή «Σπίτι της Λήθης», είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα της δύναμης που έχει το αφαιρετικό στιλ. Χτισμένη στην Κάτω Δευτερά, στα προάστια της Λευκωσίας, μια περιοχή με ήπιο ξηροθερμικό μικροκλίμα και μορφολογία χαμηλών κοιλάδων και πεδιάδων, ξεχωρίζει ανάμεσα στις εκτάσεις με γεωργικές καλλιέργειες, χάρη σε έναν αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που βασίζεται στην απόλυτη ενσάρκωση του μινιμαλισμού.
«Η γεωργική χρήση του τοπίου επιβιώνει και συνομιλεί με τη νέα δόμηση. Η κατοικία δεν εισβάλλει, αλλά ενσωματώνεται, αποδεχόμενη τον τόπο ως πρωταγωνιστή», λέει η αρχιτεκτονική ομάδα του γραφείου Μ.Ο.Β. design studio που σχεδίασε την κατοικία.
Το αρχιτεκτονικό γραφείο, που ιδρύθηκε το 2005 από τον αρχιτέκτονα Σταύρο Ιωάννου και έχει την έδρα του στην Κύπρο, δραστηριοποιείται στη σύγχρονη και μινιμαλιστική αρχιτεκτονική σύνθεση, σχεδιάζοντας χώρους με ισχυρή προσωπικότητα, οι οποίοι σέβονται το φυσικό περιβάλλον και τις πολιτισμικές διαστάσεις του τόπου.
Μότο του γραφείου είναι μια φράση που αντιπροσωπεύει απόλυτα τις δημιουργίες του: «Η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο ύλη - είναι η τέχνη τού να δίνεις μορφή στο άυλο».
Η μνήμη του τόπου γίνεται πρωταγωνιστής στον σχεδιασμό
Γιατί, όμως, επέλεξαν οι δημιουργοί να ονομάσουν το εν λόγω έργο «Casa Oblivio» (Σπίτι της Λήθης); «Η κατοικία Casa Oblivio επιχειρεί να αποτυπώσει χωρικά τη συνάντηση μνήμης και λήθης. Πρόκειται για μια κατοικία που γεννήθηκε μέσα από τα βιώματα του τόπου: εκεί όπου το παιχνίδι των παιδικών χρόνων μετουσιώθηκε σε υλική πρόθεση. Μια αρχιτεκτονική χειρονομία ριζωμένη στο φως, στον αέρα, στο άυλο και στη σιωπή της μεσογειακής ενδοχώρας», απαντούν οι ίδιοι.
Ο σχεδιασμός είναι λιτός, μίνιμαλ, απολύτως αφαιρετικός: Δύο καθαροί ισόγειοι όγκοι, τοποθετημένοι παράλληλα, δημιουργούν ένα ενδιάμεσο αίθριο, το οποίο, όπως εξηγούν οι δημιουργοί, «λειτουργεί ως χωρικός και βιωματικός πυρήνας».
«Η συνθετική διαδικασία ξεκινά από την κάτοψη, η οποία οργανώνει τη λογική της κατοίκησης μέσα από έναν αυστηρό, τυπολογικά συμπαγή πυρήνα. Οι παράλληλοι όγκοι φιλοξενούν τις βασικές λειτουργίες της κατοικίας, ενώ δύο “μαντρότοιχοι” συμπληρώνουν το εσωστρεφές περίβλημα, διαμορφώνοντας συνθήκες προστασίας και απομόνωσης. Η κάτοψη απορρίπτει τους άχρηστους χώρους διακίνησης και καθοδηγεί τη ροή μέσα από συντεταγμένες, ευδιάκριτες λειτουργίες. Η κατοίκηση εστιάζει στο αίθριο: έναν χώρο ηλιακό, κοινωνικό, συλλογικό αλλά και ψυχικό. Η κατοικία αναπτύσσεται από μέσα προς τα έξω, με την αδόμητη περιμετρική ζώνη να λειτουργεί ως φυσικό περίβλημα. Η φύτευση προγραμματίζεται να συνομιλήσει με το χτισμένο, προσφέροντας οργανική ένταξη στο τοπίο και αμβλύνοντας την παρουσία της κατασκευής στον χρόνο», λένε οι εκπρόσωποι του γραφείου Μ.Ο.Β. design studio.
Η βιοκλιματική προσέγγιση
Ο προσανατολισμός υπακούει σε βιοκλιματικά κριτήρια: Οι χώροι διημέρευσης βλέπουν νότια, προς το αίθριο. Οι βοηθητικοί χώροι οργανώνονται βόρεια, με θέα προς την πεδιάδα και τον Πενταδάκτυλο. Ο πρώτος όγκος, στραμμένος προς τον δρόμο, συγκροτεί την πρόσοψη και φιλτράρει την επαφή με το δημόσιο. Στεγάζει αποθήκες, ατελιέ, βοηθητικούς χώρους της κολυμβητικής δεξαμενής και ένα μαγειρείο εξωτερικού χώρου.
«Η κατοικία Casa Oblivio δεν αναζητεί την εντύπωση. Απορρίπτει την υλική υπερβολή, τις επιφανειακές υφές, τις φλύαρες γεωμετρίες. Το αρχιτεκτονικό της ιδίωμα βασίζεται στη λιτότητα, στην καθαρότητα του χώρου και στην πρωτοκαθεδρία του φωτός. Η κατοικία -εδράζεται σε ένα λιτό βάθρο από εμφανές σκυρόδεμα- στέκεται ως γλυπτική επινόηση, ένα ήπιο αποτύπωμα μέσα στο τοπίο. Ένα χτίσμα που ακούει και θυμάται», καταλήγουν οι ίδιοι.
Info: mobstudio.com.cy
- ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- Από μαγαζί, design micro-κατοικία -Η εντυπωσιακή μεταμόρφωση ενός ισόγειου χώρου στη Θεσσαλονίκη σε σπίτι
- Το διώροφο διαμέρισμα του αρχιτέκτονα Τσέργα και της interior designer Μαργαρίτογλου στου Παπάγου -Απλά υπέρκομψο
- Η αίγλη της παλιάς Αθήνας σε ένα ανακαινισμένο ρετιρέ του 1960 με θέα Ακρόπολη -Η επιτομή της κομψότητας