Ένας Ισπανός συνταξιούχος αφηγείται πώς ζει στην Ταϊλάνδη, τι άλλαξε στην καθημερινότητά του και γιατί δεν σκέφτεται την επιστροφή στη χώρα του.
Ο Λουίς, όπως περιγράφει στην ισπανική «lavanguardia.com», ξυπνά κάθε μέρα πριν ακόμη χαράξει... Στις τέσσερις τα ξημερώματα, την ώρα που η ζέστη υποχωρεί και η απόλυτη ησυχία κυριαρχεί στα βορειοανατολικά της Ταϊλάνδης, στην ήρεμη γωνιά που έχει επιλέξει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του.
Εκεί ακολουθεί τη ρουτίνα του χωρίς άγχος. Φτιάχνει καφέ, ανοίγει τον ανεμιστήρα και κάθεται στη βεράντα του, χωρίς βιασύνη, χωρίς στρες. Δεν υπάρχει ξυπνητήρι, κίνηση στους δρόμους ή επείγουσες ειδοποιήσεις. «Δεν έχω ούτε τηλεόραση», λέει. Όχι επειδή δεν μπορεί να την αγοράσει, αλλά επειδή δεν τη χρειάζεται. «Έτσι είσαι πιο χαλαρός», εξηγεί σε βίντεο του YouTuber Σέρχιο Καστίγιο.
Είναι 68 ετών, συνταξιούχος, και ζει στην περιοχή Ισάν, μακριά από τις τουριστικές παραλίες και την εικόνα της Ταϊλάνδης όπως την έχουμε συνηθίσει. Εκεί έχτισε το σπίτι του με τα χρήματα που είχε κερδίσει δουλεύοντας στην Ισπανία: ένα λιτό σπίτι, χωρίς πολυτέλειες, σε οικόπεδο που ανήκει στη σύζυγό του, η οποία είναι Ταϊλανδή. «Εδώ ο ξένος δεν μπορεί να έχει γη. Ή εμπιστεύεσαι ή φεύγεις», λέει απλά. Εκείνος επέλεξε να εμπιστευτεί - και δεν το μετάνιωσε.
Η καθημερινότητα στην Ταϊλάνδη
Η καθημερινότητά του είναι σταθερή. Κάθε πρωί βγαίνει για μία ώρα περίπατο με τα σκυλιά του, τρώει πρωινό χωρίς να κοιτά το ρολόι και περνά τη μέρα του διαβάζοντας, κάνοντας μικροδουλειές στο σπίτι και απολαμβάνοντας την ξεκούρασή του. Τρώει νωρίς, δειπνεί γύρω στις έξι το απόγευμα και στις εννιά έχει ήδη αποσυρθεί. «Στην Ισπανία έκανα νυχτερινή ζωή. Εδώ δεν μου λείπει», λέει.
Μαζί με άλλους Ισπανούς έχουν δημιουργήσει μια μικρή κοινότητα, ωστόσο ο Λουίς δεν εξιδανικεύει τη χώρα. Τονίζει, όμως, τη διαρκή αντίθεση με την Ισπανία: τον θόρυβο, το άγχος, τη μόνιμη αίσθηση βιασύνης. «Εδώ κανείς δεν κορνάρει, κανείς δεν σε σπρώχνει. Αν κάτι δεν γίνει, δεν πειράζει», λέει. Αυτή η ηρεμία, υποστηρίζει, δεν είναι κάποια πνευματική μόδα, αλλά τρόπος ζωής που σε επηρεάζει. «Καταλαβαίνεις ότι πολλά πράγματα δεν ήταν τελικά τόσο σημαντικά», σημειώνει.
Φυσικά, ρόλο παίζουν και τα χρήματα. Με μια μέτρια σύνταξη, στην Ισπανία τα έφερνε δύσκολα βόλτα, ενώ στην Ταϊλάνδη ζει άνετα. «Με 20.000 ευρώ εδώ μπορείς να χτίσεις σπίτι», λέει. Ο λογαριασμός του ρεύματος φτάνει περίπου τα 60 ευρώ τον μήνα, τα φρούτα είναι φρέσκα και φθηνά, ενώ οι αγορές γίνονται χαράματα, όταν τα προϊόντα έρχονται απευθείας από τα χωράφια. «Δεν περνάνε από ψυγεία. Φαίνεται στη γεύση», επισημαίνει.
Ιδιαίτερη εντύπωση του έχει κάνει και το σύστημα υγείας. Χωρίς ιδιωτική ασφάλιση -καθώς δεν γίνεται δεκτός λόγω ιατρικού ιστορικού- απευθύνεται σε δημόσια νοσοκομεία. «Με έχουν φροντίσει καλύτερα απ’ ό,τι σε πολλά νοσοκομεία στην Ισπανία», λέει χωρίς δισταγμό. Έχει κάνει εξετάσεις και επεμβάσεις πληρώνοντας ποσά που θεωρεί ελάχιστα σε σύγκριση με τη Δύση. «Το πρόβλημα εδώ δεν είναι να αρρωστήσεις, αλλά να μην έχεις ένα μικρό οικονομικό απόθεμα», τονίζει.
Και η προσωπική του ζωή ξεφεύγει από τα στερεότυπα. Η σύζυγός του είναι 19 χρόνια νεότερη, εργάζεται όταν χρειάζεται και διαχειρίζεται το σπίτι. Ο ίδιος δεν παρουσιάζεται ως άνετος συνταξιούχος, αλλά ως άνθρωπος που έμαθε να αφήνει τον έλεγχο. «Εδώ ή προσαρμόζεσαι ή απογοητεύεσαι» λέει, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ταϊλάνδη δεν είναι μια μόνιμη καρτ ποστάλ και ότι χρειάζεται προσοχή στις σχέσεις.
Ο Λουίς δεν θεωρεί ότι αυτή η ζωή ταιριάζει σε όλους. «Αν σου αρέσει η διασκέδαση και η φασαρία, δεν είναι το μέρος σου», προειδοποιεί. Δεν βλέπει τη μετανάστευση ως φυγή, αλλά ως συνειδητή επιλογή. «Δεν ήρθα να ψάξω κάτι. Ήρθα για να είμαι ήρεμος».
Όταν τον ρωτούν αν σκέφτεται να επιστρέψει στην Ισπανία, απαντά με ένα απλό σήκωμα των ώμων: «Η ζωή μου είναι εδώ». Και επιστρέφει στη θέση του στη βεράντα, με τον καφέ στο χέρι, αφήνοντας τη μέρα να κυλήσει αργά, όπως σχεδόν τα πάντα στη νέα του καθημερινότητα.