Με ιδιαίτερη συγκίνηση η σύζυγος του Δημήτρη Κόκοτα περιέγραψε στιγμές που έζησε μαζί του όσο εκείνος έδινε μάχη για τη ζωή στην εντατική του νοσοκομείου.
- Η σύζυγός του, Κατερίνα, περιέγραψε τη μάχη του στην εντατική, τονίζοντας πως είχε επαφή με το περιβάλλον. Καταλάβαινε όσα του έλεγαν και προσπαθούσε να ανταποκριθεί, γεγονός που δημιουργούσε ελπίδες για σταδιακή ανάρρωσή του.
- Παρά τις προσπάθειές του να ανακάμψει, ο οργανισμός του ήταν εξαντλημένος. Σύμφωνα με τη σύζυγό του, η κούραση ήταν τέτοια που τελικά δεν κατάφερε να νικήσει το τελευταίο μικρόβιο που τον ταλαιπωρούσε, οδηγώντας στο μοιραίο.
- Ο Δημήτρης Κόκοτας εκτελούσε εντολές με όση δύναμη διέθετε, δείχνοντας ότι κατανοούσε πλήρως. Σε προτροπές της συζύγου του, προσπάθησε να μιμηθεί την κίνηση του πιάνου με τα δάχτυλά του, διατηρώντας τη σύνδεσή του.
- Η σύζυγός του βρισκόταν καθημερινά στο πλευρό του, θεωρώντας την παρουσία της αυτονόητη. Τόνισε πως όταν υπάρχει αγάπη δεν υφίσταται η έννοια της θυσίας, καλώντας τον κόσμο να γίνει πιο ευγενικός, όπως εκείνος.
Η Κατερίνα Κόκοτα έκανε δηλώσεις αναφερόμενη στον αγώνα που έδωσε ο ερμηνευτής, τονίζοντας πως, παρά την εξάντληση του οργανισμού του, μέχρι το τέλος αντιδρούσε και είχε επαφή με το περιβάλλον.
Ο τραγουδιστής έφυγε από τη ζωή την Τρίτη 25 Αυγούστου, στα 57 του χρόνια, έχοντας υποστεί έμφραγμα τον Μάρτιο του 2024. Η κηδεία του θα τελεστεί την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 12:00 το μεσημέρι, στην Παναγία Ελεούσα στην Αγία Βαρβάρα.
Η «μάχη» του Δημήτρη Κόκοτα στην εντατική
Όπως περιέγραψε η Κατερίνα Κόκοτα, ο άνδρας της καταλάβαινε όσα του έλεγαν και προσπαθούσε να ανταποκριθεί, ακόμη και σε απλές κινήσεις. Η εικόνα αυτή είχε δημιουργήσει την ελπίδα ότι σταδιακά θα μπορούσε να ανακάμψει.
Δείτε το βίντεο:
Η ίδια είπε συγκινημένη στην εκπομπή «Live News»: «Προσπαθούσε να πάρει τα πάνω του, αλλά… ένας κουρασμένος οργανισμός. Το τελευταίο μικρόβιο δεν το νίκησε, δυστυχώς. Ο Δημήτρης καταλάβαινε, είχε συναίσθημα, αντιδρούσε. Δηλαδή, εκτελούσε εντολές με όση δύναμη είχε. Καταλάβαινε ό,τι του έλεγα. Του έλεγα να κάνει πράγματα, ό,τι ιδέα είχα, να προσπαθήσει. Να παίξει πιάνο, ας πούμε. Κουνούσε τα δάχτυλα, έκανε κάπως την κίνηση, όσο μπορούσε, και θεώρησα ότι σιγά-σιγά έρχεται κοντά μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ναι, καταλάβαινα ότι είναι μια ριψοκίνδυνη κατάσταση μέσα στην εντατική, δεν έχω άγνοια. Αλλά είχε δύναμη, το αντιμετώπιζε».
«Έκανα αυτό που για μένα ήταν αυτονόητο»
Στη συνέχεια η σύζυγος του εκλιπόντος ανέφερε πως, όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, δεν υπάρχει η λέξη «θυσία». «Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα είμαι εκεί, κάθε μέρα ήμουν εκεί. Ήταν η μόνη ώρα που μπορούσα να τον δω. Ευτυχώς, δεν μου έτυχε κάτι που να μη μου επιτρέψει να πάω. Ό,τι και αν είχα, είτε αφορούσε το παιδί είτε αφορούσε άλλη υποχρέωση, πήγαινε σε άλλη ώρα, σε άλλη μέρα, αρκεί να μπορώ να έχω το επισκεπτήριο. Δεν ξεπέρασα τις δυνάμεις μου. Έκανα αυτό που για μένα ήταν αυτονόητο. Για μένα όταν αγαπάς δεν υπάρχει η λέξη "θυσία". Αν μπορούμε να γίνουμε όλοι λίγο σαν τον Δημήτρη, να είμαστε ευγενικοί, να χαμογελάμε, να συγχωρούμε και ίσως να μην είμαστε η ζούγκλα που είμαστε αυτή τη στιγμή» περιέγραψε.