Τις δραματικές στιγμές από τον σοβαρό τραυματισμό του στον Άγιο Δομίνικο περιγράφει σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Σταύρος Φλώρος στην εφημερίδα «Miami Herald».
- Ένα σκάφος που έπλεε με μεγάλη ταχύτητα χτύπησε τον Σταύρο Φλώρο, με την προπέλα να του προκαλεί ακρωτηριασμό στο αριστερό πόδι και σοβαρό τραυματισμό στο δεξί, ενώ το πρώτο χτύπημα τον βρήκε στην πλάτη και το κεφάλι.
- Διατηρώντας τις αισθήσεις του, διαπίστωσε τη σοβαρότητα του τραυματισμού του. Ο φίλος του, με τη βοήθεια τουριστών, σταμάτησε το σκάφος, του έκανε τουρνικέ και ξεκίνησε η μεταφορά του, η οποία διήρκεσε πάνω από μία ώρα.
- Ακολούθησε η διακομιδή του σε εξειδικευμένο κέντρο στο Μαϊάμι, όπου υποβλήθηκε σε πολλαπλές και πολύωρες χειρουργικές επεμβάσεις. Ο ίδιος περιγράφει τον πόνο που βίωσε ως αφόρητο, χαρακτηρίζοντας εκείνες τις ημέρες ως τις χειρότερες της ζωής του.
- Σήμερα, αντιμετωπίζει καθημερινές προκλήσεις, ακόμη και σε απλές δραστηριότητες, ενώ συνεχίζει να αισθάνεται πόνους. Παρά τη ριζική αλλαγή στη ζωή του, προσπαθεί να παραμένει θετικός και να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάστασή του.
Για πρώτη φορά ο 22χρονος πρώην παίκτης του «Survivor» θυμάται και εξιστορεί όλα όσα έγιναν εκείνα τα κρίσιμα λεπτά, όταν λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του.
Το βίντεο με τις δηλώσεις του Σταύρου Φλώρου παρουσίασε η εκπομπή του Mega «Live News», τη στιγμή που ξένα μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για αγωγή ύψους 100 εκατ. δολαρίων κατά της εταιρείας παραγωγής, με την Acun Medya με ανακοίνωσή της να διαψεύδει τα εν λόγω δημοσιεύματα.
Σταύρος Φλώρος: «Ένιωθα σαν να πέθαινα σιγά-σιγά»
Η περιγραφή του Σταύρου Φλώρου πραγματικά καθηλώνει, καθώς μιλάει για τον ακρωτηριασμό του ποδιού του, λέει πως αισθανόταν να φεύγει η ζωή από μέσα του και πώς τελικά κατάφερε να βγει ζωντανός μέσα από την τραγωδία.
Αρχικά, ο 22χρονος ανέφερε: «Όταν το είδα, ήμουν σε κατάσταση σοκ. Σκεφτόμουν: “Σίγουρα θα πεθάνω, 100%”. Το ένιωθα. Όπως, όταν το σκάφος προχωρούσε, ένιωθα σαν να πέθαινα σιγά-σιγά».
Σε κατάσταση σοκ και ο Μάνος Μαλλιαρός, που βρισκόταν δίπλα του. Μέσα στον πανικό του, τον βοήθησε και τον κράτησε στη ζωή. «Έλεγα στον φίλο μου τον Μάνο: “Αδερφέ, σε παρακαλώ, βρες ένα τηλέφωνο. Θέλω να πω τα τελευταία μου λόγια στη μαμά μου”».
Η ζωή του Σταύρου Φλώρου άλλαξε για πάντα στις 11 Μαΐου: «Είχαμε όλα όσα μας είχε ζητήσει η παραγωγή, όπως το μπαλόνι για να μας βλέπει το σκάφος. Ήμασταν δύο άτομα, είχαμε ένα ψαροντούφεκο, είχαμε τα πάντα. Και τότε το σκάφος πλησίασε πολύ κοντά στην παραλία. Δεν ήταν κανείς από την παραγωγή εκεί για την ασφάλειά μας, και τότε συνέβη αυτό».
Δείτε το βίντεο
«Το σκάφος πήγαινε γρήγορα, δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα»
Όπως θυμάται: «Το σκάφος πήγαινε πολύ γρήγορα. Δεν τους νοιάζουν τα όρια ούτε τίποτα άλλο. Άκουσα τον φίλο μου τον Μάνο να μου φωνάζει: ''Σταύρο, το σκάφος, το σκάφος''. Τότε γύρισα το κεφάλι μου και το σκάφος βρισκόταν ήδη ένα-δύο μέτρα μακριά μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα εκείνη τη στιγμή. Το σκάφος με χτύπησε και μετά η προπέλα με έκοψε. Το πρώτο χτύπημα ήταν, περίπου, στην πλάτη και στο κεφάλι μου. Με αυτόν τον τρόπο, το σκάφος με έσπρωξε, και μετά βούτηξα και μετά η προπέλα μού έκοψε το πόδι πάνω από το γόνατο, στο αριστερό μου πόδι, και έκοψε το δεξί πόδι περίπου στον αστράγαλο».
Η ζωή του Σταύρου Φλώρου κρεμόταν τότε από μια κλωστή. Έχανε αίμα, πονούσε και το κάθε δευτερόλεπτο ήταν κάτι παραπάνω από κρίσιμο: «Είχα τις αισθήσεις μου. Ήμουν ξύπνιος όλη την ώρα. Βγήκα από το νερό. Σκέφτηκα: “Λοιπόν, τι μου συνέβη; Τι έγινε τώρα;”. Κοιτάζω τον εαυτό μου. Νομίζω ότι όλα είναι εντάξει. Και μετά κοιτάζω το πόδι μου. Το πιάνω. Βλέπω ότι το πόδι μου είχε κοπεί εντελώς, τελείως. Κοιτούσα μέσα στο πόδι μου, στην πραγματικότητα».
«Έκαναν τουρνικέ, το νοσοκομείο ήταν μακριά»
Το αριστερό του πόδι είχε ακρωτηριαστεί από το γόνατο και κάτω, ενώ σοβαρότατα τραύματα είχε και στο δεξί του αστράγαλο: «Και τότε έρχεται ο Μάνος, φωνάζοντας: “Το σκάφος. Σταμάτα. Σταμάτα”. Ευτυχώς που υπήρχαν τουρίστες, άνθρωποι στο σκάφος, και το σκάφος σταμάτησε. Γιατί δεν ξέρω αν αλλιώς θα σταματούσε ή όχι».
Ο Μάνος Μαλλιαρός ήταν ο φύλακας άγγελός του εκείνες τις στιγμές: «Ο Μάνος με άρπαξε, με έβαλε στο σκάφος. Εγώ έλεγα: “Δέσε το πόδι μου. Δέσε το πόδι μου”. Έκαναν τουρνικέ, και μετά από εκεί, το νοσοκομείο ήταν μακριά. Χρειάστηκε πάνω από μία ώρα για να φτάσουμε στο νοσοκομείο».
«Είχε ήδη χαθεί. Δεν το ξαναείδα ποτέ»
Τα λόγια του Σταύρου Φλώρου από εκείνες τις στιγμές προκαλούν συγκίνηση: «Είχε ήδη χαθεί (το αριστερό του πόδι). Δεν το ξαναείδα ποτέ. Πραγματικά, ποτέ. Ήταν στη θάλασσα».
Ακολούθησε η μεταφορά του στο Μαϊάμι, όπου ο 22χρονος υποβλήθηκε σε πολλαπλά, πολύωρα χειρουργεία και θεραπείες σε εξειδικευμένο κέντρο, προτού επιστρέψει στην Ελλάδα τον περασμένο Ιούλιο: «Πάντα ήθελα να πάω στο Μαϊάμι. Αυτός ήταν ο λόγος που μπήκα στο “Survivor”, γιατί έχουν ένα έπαθλο για να πας στο Μαϊάμι, και πάντα ήθελα να πάω εκεί. Να μπω στο παιχνίδι, να κερδίσω αυτό το έπαθλο και να πάω στο Μαϊάμι. Αλλά φτάσαμε με άλλο τρόπο, όχι και τόσο καλό».
«Είναι δύσκολο ακόμα και να κάνω μπάνιο»
Ο Σταύρος Φλώρος συνεχίζει να ανεβαίνει το δικό του Γολγοθά: «Οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Δηλαδή, τόσος πόνος. Οι γιατροί είναι καλοί. Με φρόντιζαν, αλλά ο πόνος ήταν κάτι άλλο. Κάθε μέρα ένιωθα τόσο πολύ πόνο, πραγματικό πόνο, χειρουργείο μετά το χειρουργείο».
Ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει: «Φυσικά, εξακολουθώ να νιώθω πόνους. Όχι τόσο έντονους όσο τότε στο Μαϊάμι, αλλά εξακολουθώ να νιώθω πόνους. Το δεξί μου πόδι πονάει όταν, ας πούμε, προσπαθώ… Επειδή είναι αδύναμο τώρα. Δύο μήνες δεν έκανα τίποτα. Ξέρεις, πρέπει να ξαναχτίσω τη δύναμή μου από την αρχή. Φυσικά, όλη μου η ζωή έχει αλλάξει. Είναι δύσκολο ακόμα και να κάνω μπάνιο. Μου φαίνεται τρελό. Νιώθω σαν… ω, Θεέ μου… Και είναι τόσο δύσκολο να κάνω μπάνιο. Είμαι, ξέρεις, τόσο νέος, πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο δύσκολο; Αλλά ναι, το κάνω, αλλά είναι δύσκολο».
«Όλος ο κόσμος μου έχει αλλάξει, κυριολεκτικά»
Κλείνοντας τη συγκλονιστική περιγραφή του, ο Σταύρος Φλώρος μιλάει για τη δύσκολη καθημερινότητα αλλά και τη θέληση να συνεχίσει να παλεύει:
«Ακόμα και τώρα μου φαίνεται κάτι πολύ καινούργιο. Ακόμα δεν μπορώ, ας πούμε, να τα κάνω όλα μόνος μου. Δηλαδή, ακόμα δεν μπορώ να περπατήσω σωστά. Είναι μια μεγάλη διαδικασία, κάτι τέτοιο. Ναι. Το μυαλό μου λέει: “Θεέ μου, όλα αυτά συνέβησαν για ένα παιχνίδι;” Δηλαδή, είχα πάει εκεί για… Ήταν ένα παιχνίδι. Πώς μου συνέβη αυτό; Όλος ο κόσμος μου έχει αλλάξει, κυριολεκτικά. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Προσπαθώ να είμαι θετικός, φυσικά, γιατί τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Πρέπει να παλεύεις όπως πάντα. Αλλά είναι δύσκολο».