Πόσο καλά οργανωμένη πρέπει να είναι η ζωή μιας οικογένειας με 37 παιδιά; Ένα ζευγάρι στις ΗΠΑ περιγράφει την εμπειρία του.
Όταν ο Πολ και η Τζιν Μπριγκς παντρεύτηκαν, το 1976, ήξεραν ότι ήθελαν να αποκτήσουν παιδιά. Αλλά πού να το φαντάζονταν ότι θα γίνονταν γονείς 37 παιδιών;
«Ποτέ δεν συζητήσαμε για μια πολυμελή οικογένεια» δήλωσε ο 71χρονος Πολ, ο οποίος εργάζεται στον τομέα της πληροφορικής, στο περιοδικό People. «Ποτέ δεν υπήρχε η σκέψη ''ας προσπαθήσουμε να φτάσουμε σε αυτό τον αριθμό''. Ήταν, απλώς, μια σειρά από γεγονότα που συνέχισαν να φέρνουν όλο και περισσότερα παιδιά στη ζωή μας».
Μέχρι σήμερα, οι Μπριγκς έχουν αναθρέψει 37 γιους και κόρες -32 υιοθετημένα και πέντε βιολογικά παιδιά-, ηλικίας από 10 έως 47 ετών, και δεν έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο να προστεθεί ακόμη ένα μέλος στην οικογένειά τους. Ωστόσο, έχουν θέσει κάποια όρια. «Αν κάποιος χτυπούσε την πόρτα μου έχοντας ένα παιδί… θα προτιμούσα να μην είναι μωρό» λέει, αστειευόμενη, η 69χρονη Τζιν.
Πώς ξεκίνησαν να υιοθετούν παιδιά
Το ζευγάρι άρχισε να υιοθετεί παιδιά πριν από περισσότερα από 20 χρόνια, όταν είχαν ήδη μεγαλώσει τα δικά τους καθώς και ο γιος τους Αμπραάμ, τον οποίο είχαν υιοθετήσει από το Μεξικό το 1985. «Τον είχαν εγκαταλείψει» λέει η Τζιν για τον γιο τους, ο οποίος είναι νομικά τυφλός και εξακολουθεί να ζει μαζί τους.
Η οργάνωση και οι καθημερινές εργασίες
Με 14 παιδιά να εξακολουθούν να ζουν στο σπίτι των 465 τετραγωνικών μέτρων, οι δουλειές είναι οικογενειακή υπόθεση.
«Όταν έχεις τόσους ανθρώπους κάτω από την ίδια στέγη, αν δεν έχουν κάτι να κάνουν, θα βρουν» λέει ο Πολ στο περιοδικό.
Στα παιδιά ανατίθενται καθημερινές και εβδομαδιαίες δουλειές, από το να τοποθετούν τις χαρτοπετσέτες στο τραπέζι του δείπνου μέχρι να βοηθούν στη συντήρηση και τη φροντίδα του σπιτιού. Τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ ακολουθούν ένα οργανωμένο πρόγραμμα, ενώ δύο από τα μεγαλύτερα παιδιά εναλλάσσονται ως βοηθοί της Τζιν.
Η μητέρα, η οποία ασχολείται αποκλειστικά με την οικογένεια, έχει τον κύριο ρόλο στη διαδικασία του μαγειρέματος, ενώ τα παιδιά βοηθούν στην προετοιμασία των γευμάτων, στο στρώσιμο του τραπεζιού και στο καθάρισμα.
Μάλιστα, ο 36χρονος γιος τους Τζόζεφ, ο οποίος ήταν 15 ετών όταν υιοθετήθηκε μαζί με άλλα δύο αδέλφια του από ένα ορφανοτροφείο στην Ουκρανία το 2005, αστειεύεται ότι τα γιορτινά γεύματα της μητέρας του είναι «ο λόγος που δεν πρόκειται ποτέ να φύγω από το σπίτι».
Όσο για το πώς καλύπτουν τις οικονομικές ανάγκες μιας τόσο μεγάλης οικογένειας, βασίζονται στον μισθό και τις παροχές που λαμβάνει ο Πολ από την εργασία του, καθώς και, πιο πρόσφατα, από κρατική οικονομική βοήθεια για τρία από τα παιδιά τους που έχουν αναπηρίες.
Πώς ήταν η εμπειρία της υιοθεσίας για τα βιολογικά τους παιδιά
Στο περιοδικό όμως μίλησαν και κάποια από τα παιδιά της οικογένειας, όπως η 43χρονη Μαίρη Κέιτ Τζόνσον, η οποία αναφέρθηκε στον ενθουσιασμό που συνόδευε την υποδοχή νέων αδελφών στην οικογένεια: «Ήταν πολλά πράγματα στα οποία έπρεπε να προσαρμοστούμε, αλλά ήταν πάντα κάτι πολύ θετικό. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που ήθελα να κάνω το ίδιο όταν μεγάλωσα».
Η Τζόνσον ακολούθησε τα βήματα των γονιών της -τέσσερα από τα 14 παιδιά της είναι υιοθετημένα από την Γκάνα- και ζει με τον σύζυγό της, Κιθ, μόλις 9 σπίτια μακριά από τους γονείς της.
«Ήρθα σε μια οικογένεια γεμάτη αγάπη»
Ο Τζόσεφ, διευθυντής καταστήματος στο Sam’s Club στο Γκέτενσμποργκ του Μέριλαντ, δήλωσε στο People ότι η υιοθεσία του ήταν μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή του.
«Το να έρθω σε μια οικογένεια γεμάτη αγάπη, να έχω καθαρά ρούχα, ένα ωραίο κρεβάτι, φαγητό στο τραπέζι, ένα σπίτι και όλα όσα χρειάζεται κανείς, ήταν πραγματικά εκπληκτικό», είπε.