Είναι οι έξυπνοι άνθρωποι που συνήθως μιλούν στον εαυτό τους και αυτό τους βοηθά σε μια σειρά από καθημερινά ζητήματα, σύμφωνα με ειδικούς.
Μακριά από το «παραμιλητό» που γίνεται ασυνείδητα και με τρόπο ακατάσχετο, μια «συζήτηση» με τον εαυτό μας μπορεί να αποδειχθεί παραγωγική. Μάλιστα σύμφωνα με την ειδική σε θέματα ευζωΐας Ισαμπέλ Φερνάντες, είναι χαρακτηριστικό ιδιαίτερα ευφυών ατόμων.
Το φαινόμενο έχει μελετηθεί διεξοδικά και οι ειδικοί συμφωνούν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για μια φυσιολογική και συχνά ωφέλιμη συμπεριφορά.
Τα διαφορετικά είδη ομιλίας στον ίδιο τον εαυτό
Όπως προκύπτει από μια σειρά από επιστημονικές εργασίες πάνω στο λεγόμενο 'self-talk', υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές εκδοχές αυτής της συμπεριφοράς:
- Οργάνωση της σκέψης: Όταν κάποιος σκέφτεται δυνατά, συχνά λύνει ευκολότερα προβλήματα ή οργανώνει μια σύνθετη εργασία.
- Ρύθμιση των συναισθημάτων: Πολλοί άνθρωποι λένε φράσεις όπως «ήρεμα», «μπορώ να το κάνω» ή «σκέψου καθαρά». Αυτή η μορφή αυτο-ομιλίας φαίνεται ότι μειώνει το άγχος και βοηθά στον αυτοέλεγχο.
- Ενίσχυση της μνήμης: Δεν είναι τυχαίο που πολλοί επαναλαμβάνουν δυνατά μια λίστα ή τα βήματα μιας διαδικασίας, βοηθά στη συγκράτηση πληροφοριών.
- Παρακίνηση: Αθλητές, μουσικοί και επαγγελματίες χρησιμοποιούν συχνά «καθοδηγητική αυτο-ομιλία» με φράσεις όπως «κράτα το σταθερό» και «συγκεντρώσου» για να βελτιώσουν την απόδοσή τους.
Ένα ενδιαφέρον εύρημα των τελευταίων ετών είναι η σημασία της απεύθυνσης στον εαυτό μας σε δεύτερο πρόσωπο. Μελέτες δείχνουν ότι όταν χρησιμοποιούμε το όνομά μας ή μιλάμε στον εαυτό μας σε δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο π.χ. «Έλα Γιώργο, το'χεις», δημιουργείται μια μικρή ψυχολογική απόσταση από το πρόβλημα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του στρες και στη λήψη πιο ψύχραιμων αποφάσεων.
Ισπανίδα ειδικός: Το 'self-talk' μπορεί να βοηθά στην οργάνωση των ιδεών
Για την Ισαμπέλ Φερνάντες, ειδική στο ευ ζην, το να μιλάμε στον εαυτό μας μπορεί να σχετίζεται με μεγαλύτερη ικανότητα οργάνωσης των ιδεών και καλύτερης αντιμετώπισης ορισμένων καταστάσεων της καθημερινότητας.
Όπως εξηγεί, το να συνομιλεί κανείς με τον εαυτό του δεν πρέπει απαραίτητα να ερμηνεύεται ως κάτι αρνητικό, αλλά ως ένα μέσο που βοηθά στην ταξινόμηση των σκέψεων.
Η ειδικός εντάσσει αυτή τη συνήθεια σε ένα σύνολο συμπεριφορών που, κατά τη γνώμη της, εμφανίζονται συχνά σε άτομα με υψηλή νοημοσύνη. Πέρα από τις γνώσεις ή την ακαδημαϊκή κατάρτιση, η Φερνάντες εστιάζει σε συγκεκριμένες καθημερινές συμπεριφορές που αντανακλούν έναν συγκεκριμένο τρόπο επεξεργασίας των πληροφοριών και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον.
Η Φερνάντες συγκεντρώνει έτσι έξι συμπεριφορές που, σύμφωνα με την εξήγησή του, μπορεί να εμφανίζονται συχνά σε άτομα με υψηλή νοημοσύνη: επιλέγουν προσεκτικά τους φίλους τους, μιλούν στον εαυτό τους για να οργανώσουν καλύτερα τις ιδέες τους, εμφανίζουν μια ορισμένη τάση προς τη δημιουργική αταξία, αξιοποιούν τις ήσυχες ώρες της ημέρας, αναγνωρίζουν χωρίς συστολή ότι δεν κατέχουν ορισμένα ζητήματα και απολαμβάνουν τις στιγμές της μοναξιάς.
Αυτές οι συμπεριφορές, εξηγεί η ειδική, δεν πρέπει να θεωρούνται ως απόλυτοι κανόνες ούτε ως αποκλειστικά χαρακτηριστικά, αλλά ως συμπεριφορές που μπορεί να εμφανίζονται σε συγκεκριμένα προφίλ.