Δύσκολες ώρες περνά η Σία Κοσιώνη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της, Χρήστος Κοσιώνης, τον οποίο αποχαιρέτησε με μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram.
- Ο Χρήστος Κοσιώνης, πατέρας της δημοσιογράφου, ήταν γιατρός με καταγωγή από τη Νεμέα. Μετά τις σπουδές του στην Ιατρική Αθηνών, εργάστηκε σε νοσοκομεία της πρωτεύουσας και διατηρούσε ιδιωτικό ιατρείο στην οδό Μπουμπουλίνας.
- Πέρα από την ιατρική, υπήρξε ένας πολύπλευρος άνθρωπος με γνώσεις και δεξιότητες στη γεωργία, την ξυλουργική και την οικοδομή. Αγάπησε τη μουσική, τη ζωγραφική και τα ταξίδια, με την κόρη του να τον περιγράφει ως αυτάρκη.
- Στις παιδικές της αναμνήσεις, η δημοσιογράφος θυμάται τον πατέρα της να επιστρέφει αργά από το ιατρείο και να παίζει νανουρίσματα στα παιδιά του με τη φυσαρμόνικά του, ένα όργανο συνδεδεμένο με πολλές οικογενειακές στιγμές.
- Στον αποχαιρετισμό της, περιγράφει έναν άνθρωπο που έζησε πλήρως, αφήνοντας πίσω του αγάπη και επιτεύγματα. Τονίζει ότι το παράδειγμά του και οι κοινές τους στιγμές θα παραμείνουν για πάντα ζωντανές μέσα της.
Η επιφανής δημοσιογράφος γνωστοποίησε τη δυσάρεστη είδηση την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, δημοσιεύοντας στον προσωπικό της λογαριασμό ένα συγκινητικό κείμενο αφιερωμένο στον πατέρα της.
Μέσα από την ανάρτησή της, η Σία Κοσιώνη αναφέρθηκε στην προσωπικότητά του, στην επαγγελματική του πορεία και στις ιδιαίτερες στιγμές που μοιράστηκαν ως οικογένεια. Παράλληλα, ανακάλεσε αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια, περιγράφοντας την αγάπη και τη φροντίδα που δεχόταν από εκείνον.
Ποιος ήταν ο πατέρας της Σίας Κοσιώνη
Ο Χρήστος Κοσιώνης ήταν γιατρός, με μακρά επαγγελματική πορεία στον χώρο της Ιατρικής. Μεγάλωσε στη Νεμέα και στη συνέχεια σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εργάστηκε σε μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας, ενώ διατηρούσε και το δικό του ιατρείο στην οδό Μπουμπουλίνας 18.
Ωστόσο, η Ιατρική δεν αποτελούσε το μοναδικό του ενδιαφέρον. Όπως περιέγραψε η κόρη του, ήταν ένας άνθρωπος με πολλές γνώσεις και δεξιότητες, ενώ αγαπούσε τη μουσική, τη ζωγραφική και τα ταξίδια.
Παράλληλα, είχε ασχοληθεί με τη γεωργία, την ξυλουργική και την οικοδομή, ενώ η μουσική κατείχε ξεχωριστή θέση στη ζωή του.
Η Σία Κοσιώνη τον περιέγραψε ως έναν ανεξάρτητο και αυτάρκη άνθρωπο, με έντονη προσωπικότητα, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά έγραψε, είχε καταφέρει να ζήσει «τρεις ζωές μέσα σε μία».
Η συγκινητική ανάμνηση της Σίας Κοσιώνη από τα παιδικά της χρόνια
Ιδιαίτερη θέση στον αποχαιρετισμό της δημοσιογράφου είχαν οι αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία και τις στιγμές που περνούσε με τον πατέρα της.
Όπως περιέγραψε, ακόμη και όταν εκείνος επέστρεφε αργά από το ιατρείο, έβρισκε χρόνο για τα παιδιά του, περνώντας από το δωμάτιό τους για να τους παίξει νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικά του.
Το συγκεκριμένο μουσικό όργανο συνδέθηκε με πολλές σημαντικές οικογενειακές στιγμές, καθώς, όπως ανέφερε, συνόδευσε γάμους, βαφτίσεις, αλλά και περιόδους χαράς και λύπης.
Μέσα από την προσωπική της ανάρτηση, η Σία Κοσιώνη αποχαιρέτησε τον πατέρα της, αναδεικνύοντας τόσο την επαγγελματική και προσωπική του διαδρομή όσο και τις οικογενειακές αναμνήσεις που θα κρατήσει από εκείνον.
Η ανάρτηση της Σίας Κοσιώνη
Αναλυτικά, η Σία Κοσιώνη έγραψε:
«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μάς είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μία. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω... Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος. Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου, θα ερχόσουν στο δωμάτιό μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου. Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου. Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορός μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμά σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε, δυστυχώς, η ώρα να σ' το πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου🤍 ».