Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1960 και 1970 ανήκουν στην τελευταία γενιά που γνώρισε ευτυχισμένη παιδική ηλικία, σύμφωνα με ψυχολόγο

Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1960 και 1970 ανήκουν στην τελευταία γενιά που γνώρισε ευτυχισμένη παιδική ηλικία, σύμφωνα με ψυχολόγο

Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1960 και 1970 ανήκουν στην τελευταία γενιά που γνώρισε ευτυχισμένη παιδική ηλικία
Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1960 και 1970 ανήκουν στην τελευταία γενιά που γνώρισε ευτυχισμένη παιδική ηλικία/Φωτογραφία: Shutterstock

Αντιμετωπίζουν τις κακές ειδήσεις χωρίς να καταρρέουν, ξέρουν να «βλέπουν τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις» όταν προκύπτει μια αναποδιά και φαίνεται να διαθέτουν μια εσωτερική ηρεμία που δύσκολα διαταράσσεται. Πρόκειται για όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1960 και 1970.

Συνήθειες που ενισχύουν την αυτονομία

Αυτή η ψυχική ανθεκτικότητα, ωστόσο, δεν έχει τίποτα το μαγικό. Διαμορφώθηκε μέσα από τις εμπειρίες της παιδικής τους ηλικίας, κατά τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, σε μια εποχή κατά την οποία τα παιδιά έβγαιναν μόνα τους έξω, αναλάμβαναν ευθύνες από μικρή ηλικία και περνούσαν μεγάλα διαστήματα χωρίς κάποια συγκεκριμένη απασχόληση.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Πίσω από αυτές τις καθημερινές εικόνες κρύβεται μια πραγματική ψυχολογική εκπαίδευση, η οποία συχνά περνούσε απαρατήρητη. Μάλιστα, ορισμένες από αυτές τις εμπειρίες θα ήταν σχεδόν αδιανόητες στη σημερινή εποχή.

Έρευνες στον τομέα της ψυχολογίας δείχνουν ότι το ελεύθερο παιχνίδι και οι δραστηριότητες χωρίς την επίβλεψη ενηλίκων, που ήταν χαρακτηριστικές της παιδικής ηλικίας των Baby Boomers, ενισχύουν μακροπρόθεσμα την αυτονομία και την ψυχική ανθεκτικότητα.

Ο Peter Gray, σε μελέτη του που δημοσιεύθηκε το 2011 στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Play, επισημαίνει ότι τέτοιου είδους εμπειρίες ενισχύουν την ικανότητα διαχείρισης των κινδύνων, την αυτοπεποίθηση και τη δυνατότητα επίλυσης συγκρούσεων.

Η γενιά των Baby Boomers περιλαμβάνει όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1946 και 1964, σε μια περίοδο ανοικοδόμησης, οικονομικής ανάπτυξης και οικογενειών που συχνά είχαν πολλά παιδιά.

Οι γονείς εργάζονταν πολλές ώρες, οι δρόμοι βρίσκονταν υπό πολύ μικρότερη επιτήρηση και οι οθόνες δεν υπήρχαν. Η παιδική ηλικία περνούσε κυρίως έξω: Στις αυλές των πολυκατοικιών, στα χωράφια, στα κλιμακοστάσια, με απλούς κανόνες: τα παιδιά έπρεπε να επιστρέφουν στο σπίτι για το βραδινό φαγητό, να σέβονται τους μεγαλύτερους και να μαθαίνουν να τα βγάζουν πέρα μόνα τους, μαζί με τα άλλα παιδιά.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εμπειρίες που ενισχύουν την ανοχή στις δυσκολίες

Οι ψυχολόγοι έχουν αποδείξει ότι η ανάθεση πραγματικών ευθυνών στα παιδιά από μικρή ηλικία (οικιακές εργασίες, αυτονομία στις μετακινήσεις, περιστασιακές δουλειές) συμβάλλει στην ανάπτυξη αυτού που ονομάζεται «εσωτερικός τόπος ελέγχου». Πρόκειται για την πεποίθηση ότι οι προσωπικές μας ενέργειες επηρεάζουν άμεσα τα αποτελέσματα των πράξεών μας.

Οι θεμελιώδεις μελέτες του H. Lefcourt, που πραγματοποιήθηκαν το 1982, καταδεικνύουν ότι αυτός ο μηχανισμός διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχική ανθεκτικότητα και στην ικανότητα αντιμετώπισης των αντιξοοτήτων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαμορφώθηκε μια πρώτη σειρά εμπειριών που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην προσωπικότητα των παιδιών.

Για παράδειγμα, το παιχνίδι έξω από το σπίτι χωρίς την επίβλεψη ενηλίκων υποχρέωνε τα παιδιά να αξιολογούν τους κινδύνους, να διαχειρίζονται μικρούς φόβους και να βρίσκουν μόνα τους λύσεις σε περίπτωση πτώσης ή διαφωνίας με άλλα παιδιά.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Το περπάτημα πολλών χιλιομέτρων μέχρι το σχολείο ή η διάσχιση της πόλης με ποδήλατο για μια επίσκεψη σε φίλο καλλιεργούσαν την ανοχή στις δυσκολίες και την ταλαιπωρία, καθώς και μια ψυχική αντοχή που σήμερα συναντάται λιγότερο συχνά.

Αυτές οι καθημερινές διαδρομές μάθαιναν στα παιδιά να επιμένουν στην επίτευξη ενός στόχου, παρά την κούραση ή τις κακές καιρικές συνθήκες, χωρίς να εγκαταλείπουν την προσπάθεια με την πρώτη δυσκολία.

Να αφιερώνουν χρόνο και να ανέχονται την πλήξη

Στην ελευθερία των μετακινήσεων ερχόταν να προστεθεί και μια καθημερινότητα πολύ λιγότερο κορεσμένη από μορφές ψυχαγωγίας.

Χωρίς smartphones και πλατφόρμες streaming, η πλήξη αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Τα παιδιά της γενιάς των Baby Boomers μάθαιναν να περνούν ολόκληρα απογεύματα επινοώντας παιχνίδια, κατασκευάζοντας αυτοσχέδια καταφύγια και δημιουργώντας διάφορες κατασκευές με ό,τι υλικά είχαν στη διάθεσή τους.

Αυτός ο φαινομενικά «κενός» χρόνος καλλιεργούσε μια ισχυρή ικανότητα ανοχής της πλήξης και μια δημιουργικότητα με διάρκεια στον χρόνο. Παράλληλα, τα παιδιά μάθαιναν να μένουν μόνα με τις σκέψεις τους, χωρίς να αναζητούν διαρκώς κάποια μορφή περισπασμού ή ψυχαγωγίας.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σε πολλά νοικοκυριά, τα παιδιά συμμετείχαν επίσης σε πραγματικές οικογενειακές υποχρεώσεις: φρόντιζαν τα μικρότερα αδέλφια τους, προετοίμαζαν το φαγητό, πήγαιναν για ψώνια, κούρευαν το γκαζόν ή βοηθούσαν στις εργασίες της οικογενειακής αγροτικής εκμετάλλευσης.

Αυτές οι ουσιαστικές καθημερινές υποχρεώσεις διαμόρφωναν ένα ισχυρό αίσθημα ευθύνης, αλλά και αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «εσωτερικό τόπο ελέγχου»: την αίσθηση ότι οι πράξεις του καθενός έχουν πραγματικό αντίκτυπο στον κόσμο που τον περιβάλλει.

Η διαχείριση των συγκρούσεων στην πραγματική ζωή

Η διαχείριση των συγκρούσεων στην πραγματική ζωή, χωρίς μηνύματα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατείχε επίσης σημαντική θέση στην καθημερινότητα των παιδιών εκείνης της εποχής.

Ένας καβγάς στην τάξη σήμαινε ότι την επόμενη ημέρα έπρεπε να αντιμετωπίσεις ξανά το βλέμμα του άλλου, ενδεχομένως να ζητήσεις συγγνώμη αυτοπροσώπως και να βρεις έναν τρόπο ώστε να συνεχίσετε να συνυπάρχετε.

Αυτή η διαρκής, πρόσωπο με πρόσωπο αντιμετώπιση των εντάσεων της καθημερινότητας συνέβαλε στην ανάπτυξη λεπτών κοινωνικών δεξιοτήτων: στην ικανότητα ανάγνωσης της γλώσσας του σώματος, στη διαχείριση του θυμού και στη δυνατότητα να εκφράζει κανείς άμεσα και ξεκάθαρα όσα σκέφτεται.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ρόλο έπαιξε επίσης το γεγονός ότι τα παιδιά άκουγαν συχνά κατηγορηματικά «όχι» από τους γονείς τους, χωρίς εκτενείς εξηγήσεις ή διαρκείς συμβιβασμούς.

Αυτό ενίσχυσε την ανοχή στη ματαίωση, δηλαδή την ικανότητα να αποδέχεται κανείς ότι δεν μπορεί πάντα να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, χωρίς να καταρρέει συναισθηματικά ή να δραματοποιεί την κατάσταση.

Ακολουθήστε το iefimerida στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Παιδική ηλικία ψυχολόγος
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

Δείτε επίσης

Περισσότερα