«Ορκιζόμουν ότι δεν θα ζούσα ποτέ σε οίκο ευγηρίας»: Στα 83 της μετακόμισε και λέει ότι η ζωή της έγινε καλύτερη

«Ορκιζόμουν ότι δεν θα ζούσα ποτέ σε οίκο ευγηρίας»: Στα 83 της μετακόμισε και λέει ότι η ζωή της έγινε καλύτερη

Η 83χρονη που μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας
Η 83χρονη που μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας

Η Ροσέλ Λίνικ δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα εγκατέλειπε το σπίτι της για να ζήσει σε μια κοινότητα ηλικιωμένων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, εξομολογείται ότι η απόφαση αυτή άλλαξε τη ζωή της, προσφέροντάς της νέες φιλίες, δραστηριότητες και μια καθημερινότητα πιο γεμάτη από ποτέ.

Στα 83 της χρόνια, η Ροσέλ Λίνικ πίστευε ότι είχε ολοκληρώσει τις μεγάλες μετακομίσεις της ζωής της. Είχε ήδη πουλήσει το σπίτι της στο Λος Άντζελες και είχε εγκατασταθεί σε ένα διαμέρισμα στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, προκειμένου να βρίσκεται κοντά στη μικρότερη κόρη της, Τζόντι.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η καθημερινότητά της ήταν ευχάριστη και δεν είχε κανέναν λόγο να σκεφτεί μια νέα αλλαγή. Όλα άλλαξαν όταν η κόρη της την ενημέρωσε ότι εκείνη και ο σύζυγός της σχεδίαζαν να μετακομίσουν στην πολιτεία της Ουάσινγκτον, σε μια οικιστική κοινότητα για ανθρώπους άνω των 55 ετών.

Σε απόσταση μόλις ενάμισι χιλιομέτρου από το νέο τους σπίτι βρισκόταν ένα ολοκαίνουργιο συγκρότημα κατοικιών για ηλικιωμένους. Η κόρη της της πρότεινε να το επισκεφθεί.

Η πρώτη αντίδραση της Ροσέλ ήταν αρνητική. Όπως εξομολογείται σε άρθρο της στο Business Insider, δεν ήθελε ποτέ να ζήσει σε ένα περιβάλλον όπου θα περιβαλλόταν αποκλειστικά από συνομηλίκους της. «Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν οι ηλικιωμένοι. Είμαι κι εγώ ηλικιωμένη. Απλώς δεν ήθελα ποτέ να βρίσκομαι ανάμεσά τους διαρκώς», εξηγεί.

Ωστόσο, η προοπτική να παραμείνει μόνη της στην Καλιφόρνια, μακριά από την οικογένειά της, δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Έτσι, αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στην πρόταση της κόρης της.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Τρεις ημέρες ήταν αρκετές για να αλλάξει γνώμη

Η Ροσέλ ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον και πέρασε τρεις ημέρες και δύο νύχτες στον ξενώνα του συγκροτήματος, προκειμένου να διαπιστώσει αν θα μπορούσε να ζήσει εκεί. Η εγκατάσταση, περίπου μία ώρα έξω από το Σιάτλ, διαθέτει 228 κατοικίες και προσφέρει διαφορετικούς τύπους διαμονής, από ανεξάρτητα διαμερίσματα μέχρι μονάδες υποστηριζόμενης διαβίωσης και ειδικούς χώρους φροντίδας ανθρώπων με προβλήματα μνήμης.

Αυτό που την εντυπωσίασε αρχικά ήταν τα ίδια τα διαμερίσματα. Είχαν ψηλά ταβάνια, μεγάλα παράθυρα, άπλετο φυσικό φως, ιδιωτικούς χώρους πλυντηρίου και μεγάλες κουζίνες με νησίδα. Μάλιστα, όπως παραδέχεται, τα διαμερίσματα ήταν καλύτερα από το σπίτι όπου ζούσε στην Καλιφόρνια.

Το συγκρότημα διέθετε επίσης γυμναστήριο, κινηματογράφο, κομμωτήριο, δύο εστιατόρια και πλήθος οργανωμένων δραστηριοτήτων. Εκείνο όμως που τελικά την έπεισε δεν ήταν οι ανέσεις, αλλά οι άνθρωποι.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Καθώς καθόταν στη βιβλιοθήκη, γνώρισε μια γυναίκα 12 χρόνια μεγαλύτερή της, η οποία καταγόταν από την ίδια πόλη της Αϊόβα. Η απρόσμενη συνάντηση λειτούργησε ως μια πρώτη ένδειξη ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες σχέσεις.

Πριν ολοκληρωθεί η επίσκεψή της, είχε ήδη αποφασίσει να μετακομίσει. Κατέβαλε την προκαταβολή και επέλεξε το διαμέρισμα όπου θα εγκαθίστατο λίγες εβδομάδες αργότερα.

«Κάθε βράδυ καθόμουν σε ένα τραπέζι και συστηνόμουν»

Η Ροσέλ μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο και έναν επιπλέον χώρο που διαμόρφωσε σε προσωπικό γραφείο. Από το παράθυρό της μπορούσε να βλέπει τον κήπο των ενοίκων, όπου καλλιεργούνται λουλούδια και λαχανικά, καθώς και τα δέντρα που αλλάζουν χρώμα κάθε φθινόπωρο.

Παρότι της έλειπε η θέα στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, σύντομα άρχισε να αισθάνεται ότι το νέο σπίτι της ήταν πραγματικά δικό της. Η πρώτη της προτεραιότητα ήταν να γνωρίσει τους γείτονες.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Κάθε βράδυ, όταν πήγαινε για φαγητό στην κοινόχρηστη τραπεζαρία, πλησίαζε κάποιο τραπέζι, συστηνόταν και ρωτούσε αν μπορούσε να καθίσει μαζί τους. Με αυτόν τον απλό τρόπο άρχισε να δημιουργεί παρέες.

Σήμερα, η συντροφιά της αποτελείται από ανθρώπους με διαφορετικές επαγγελματικές διαδρομές: έναν συνταξιούχο καθηγητή φυσικών επιστημών, μια παιδιατρική νοσηλεύτρια, έναν σχολικό ψυχολόγο, έναν διευθυντή πωλήσεων, έναν γραφίστα, μια εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής, μια μητέρα που ασχολήθηκε με την οικογένειά της και έναν ταξιδιωτικό πράκτορα.

Οι περισσότεροι έχουν ταξιδέψει πολύ και διαβάζουν συστηματικά, γεγονός που τους προσφέρει ατελείωτα θέματα συζήτησης. Συνήθως πέντε έως οκτώ άτομα συναντιούνται κάθε βράδυ για δείπνο, συζητώντας από τις ειδήσεις της ημέρας μέχρι ιστορίες από τη ζωή τους.

Η ζωή της Ροσέλ δεν περιορίζεται στις κοινωνικές συναναστροφές. Συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση της κοινότητας, έχοντας υπηρετήσει σε διάφορες επιτροπές, μεταξύ των οποίων και εκείνη που συγκεντρώνει προτάσεις για το φαγητό που προσφέρεται στους ενοίκους.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Παράλληλα, γράφει για το τριμηνιαίο ενημερωτικό έντυπο που εκδίδουν οι ίδιοι οι κάτοικοι. Έχει επίσης αναλάβει καθήκοντα συντονίστριας στην επιτροπή κινηματογράφου, η οποία επιλέγει τις τέσσερις ταινίες που προβάλλονται κάθε εβδομάδα στον κινηματογράφο του συγκροτήματος.

Μια από τις δραστηριότητες που της προσφέρουν τη μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι η συμμετοχή σε εθελοντικό πρόγραμμα με μαθητές δημοτικού σχολείου.

Οι ηλικιωμένοι εθελοντές βοηθούν τα παιδιά στην ανάγνωση και στην κατανόηση κειμένων, ιδιαίτερα εκείνα που μεγαλώνουν σε οικογένειες όπου τα αγγλικά δεν είναι η μητρική γλώσσα.

Για τη Ροσέλ, αυτή η επαφή με τη νεότερη γενιά αποτελεί μια από τις πιο ουσιαστικές εμπειρίες της νέας καθημερινότητάς της.

«Δεν φανταζόμουν ότι θα έκανα τόσο βαθιές φιλίες σε αυτή την ηλικία»

Τέσσερα χρόνια μετά τη μετακόμισή της, η Ροσέλ δηλώνει ότι αισθάνεται απόλυτα ικανοποιημένη από τη ζωή της.

Εκείνο που την εκπλήσσει περισσότερο είναι η ποιότητα των σχέσεων που κατάφερε να δημιουργήσει σε μια ηλικία κατά την οποία πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο κοινωνικός τους κύκλος περιορίζεται αναπόφευκτα.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Όπως εξηγεί, η συνύπαρξη με ανθρώπους της ίδιας γενιάς κάνει την επικοινωνία πιο εύκολη. Έχουν ζήσει παρόμοιες ιστορικές περιόδους, μοιράζονται κοινές αναφορές και μπορούν να κατανοούν ο ένας τον άλλον χωρίς πολλές εξηγήσεις. Ταυτόχρονα, διατηρεί πλήρως την ιδιωτικότητά της.

Η ίδια παραδέχεται ότι έχει και μια μοναχική πλευρά. Της αρέσει να αποσύρεται στο διαμέρισμά της και να περνά χρόνο μόνη της, γνωρίζοντας όμως ότι οποιαδήποτε στιγμή θελήσει παρέα ή βοήθεια, υπάρχουν άνθρωποι διαθέσιμοι.

Δεν ισχυρίζεται ότι όλα είναι τέλεια. Υπάρχουν δυσκολίες, όπως οι αλλαγές προσωπικού, οι καθυστερήσεις στην επικοινωνία με τη διοίκηση και ορισμένες αρχιτεκτονικές αστοχίες που δεν εξυπηρετούν τις ανάγκες των ηλικιωμένων.

Επιπλέον, το μηνιαίο κόστος διαμονής είναι υψηλότερο από εκείνο που πλήρωνε όταν ζούσε μόνη της. Ωστόσο, θεωρεί ότι οι παροχές και οι δυνατότητες που της προσφέρονται αξίζουν τα επιπλέον χρήματα.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα, πάντως, είναι ότι η κόρη της και ο γαμπρός της ζουν πολύ κοντά. Συμμετέχουν συχνά στις δραστηριότητες της κοινότητας, ενώ η ίδια είναι καλεσμένη στις γιορτές και στις συγκεντρώσεις της δικής τους γειτονιάς.

Για μια γυναίκα που κάποτε είχε ορκιστεί ότι δεν θα ζούσε ποτέ σε κοινότητα ηλικιωμένων, η αλλαγή υπήρξε εντυπωσιακή. Στα 87 της πλέον, η Ροσέλ έχει ανακαλύψει ότι μια νέα αρχή μπορεί να γίνει ακόμη και σε μια ηλικία όπου πολλοί θεωρούν ότι οι μεγάλες αλλαγές ανήκουν στο παρελθόν.

Ακολουθήστε το iefimerida στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ οίκος ευγηρίας
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

Δείτε επίσης

Περισσότερα