Κάθε γωνιά του Μιλάνου βάλθηκαν να γνωρίσουν ο Ανδρέας Γεωργίου και η Σιμώνη Χριστοδούλου, αλλά και τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης.
- Ο Ανδρέας Γεωργίου και η Σιμώνη Χριστοδούλου επισκέφθηκαν εμβληματικά σημεία του Μιλάνου, όπως την Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε και το Ντουόμο, με τον ηθοποιό να μοιράζεται φωτογραφίες από το ταξίδι τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
- Σε παλαιότερη συνέντευξή του, ο ηθοποιός είχε αποκαλύψει πως η γέννηση της κόρης του τον έκανε να αναθεωρήσει τα πάντα, βιώνοντας πρωτόγνωρα συναισθήματα και μια σύνδεση που, όπως είπε, δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις.
- Τον περασμένο Ιούνιο, ανήμερα της γιορτής του πατέρα, είχε επισημάνει σε ανάρτησή του πως κρατώντας την κόρη του στην αγκαλιά του καταλαβαίνει πλέον την αγάπη χωρίς όρια, την αγωνία και την ευθύνη της πατρότητας.
- Στην ίδια ανάρτηση, ο Ανδρέας Γεωργίου εξέφρασε τη λύπη του που ο δικός του πατέρας δεν πρόλαβε να γνωρίσει την εγγονή του, τονίζοντας ωστόσο ότι αισθάνεται συνεχώς την παρουσία και την επιρροή του.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μάλιστα έδειξε στους διαδικτυακούς του ακόλουθους στιγμιότυπα από το ταξίδι τους στη γειτονική χώρα.
Οι δυο τους πόζαραν μαζί, αλλά και ο καθένας μόνος του, με τον Ανδρέα Γεωργίου να αναρτά στα social media μερικές φωτογραφίες.
Στο Ντουόμο Ανδρέας Γεωργίου και Σιμώνη Χριστοδούλου
Όπως φαίνεται από τις εικόνες που ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ο Ανδρέας Γεωργίου, το ζευγάρι μεταξύ άλλων επισκέφθηκε την Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε και το Ντουόμο.
Δείτε την ανάρτηση
Σε συνέντευξή του ο Ανδρέας Γεωργίου είχε μιλήσει για το γεγονός ότι έγινε πατέρας: «Η γέννηση της κόρης μου με έκανε να αναθεωρήσω τα πάντα. Μαζί της γεννήθηκαν πρωτόγνωρα συναισθήματα και μία σύνδεση που δεν περιγράφεται με λέξεις. Ένιωσα μέσω αυτής να επιστρέφω στην πρώτη αθωότητα των παιδικών χρόνων».
«Καταλαβαίνω πράγματα που μέχρι χθες δεν μπορούσα να εξηγήσω»
Τον περασμένο Ιούνιο και συγκεκριμένα στη γιορτή του πατέρα ο Ανδρέας Γεωργίου είχε επισημάνει σε ανάρτησή του: «Νιώθω τυχερός και ευγνώμων. Κρατώντας στην αγκαλιά μου την κόρη μου, καταλαβαίνω πράγματα που μέχρι χθες δεν μπορούσα να εξηγήσω. Καταλαβαίνω την αγάπη χωρίς όρια, την αγωνία, την ευθύνη, την ανάγκη να προστατεύσεις ένα παιδί με όλη σου την ψυχή.
Και σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη μέρα, σκέφτομαι τον δικό μου πατέρα. Έναν άνθρωπο της θάλασσας. Έναν ψαρά που τον σημάδεψε η ζωή, αλλά δεν τον λύγισε. Έναν άνθρωπο σοφό, αληθινό. Από εκείνους που δεν έδιναν μαθήματα με λόγια, αλλά με το παράδειγμά τους.
Δεν πρόλαβε να με δει να γίνομαι πατέρας. Δεν πρόλαβε να κρατήσει την εγγονή του στην αγκαλιά του. Κι όμως, συνέχεια τον νιώθω εδώ. Στις σκέψεις μου, στις αποφάσεις μου, στον τρόπο που με κοιτάει το παιδί μου. Ένα κομμάτι του δεν σταμάτησε ποτέ να ζει μέσα μου. Και ελπίζω, μέσα από εμένα, να περάσει και στη δική μου κόρη».