Μια 18χρονη μαθήτρια λυκείου από τις ΗΠΑ, έχει τραβήξει την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας με την ανάπτυξη ενός πρωτότυπου συστήματος φιλτραρίσματος νερού που στοχεύει στην απομάκρυνση των μικροπλαστικών.
Σε μια εποχή όπου τα μικροπλαστικά έχουν εντοπιστεί σχεδόν παντού, από τους ωκεανούς μέχρι τον ανθρώπινο οργανισμό, η καινοτομία της Μία Χέλερ, υπόσχεται μια πιο απλή και οικονομική λύση για τον καθαρισμό του πόσιμου νερού.
Η ιδέα γεννήθηκε στο Γουόρεντον της Βιρτζίνια, όταν η έφηβη τότε μαθήτρια έμαθε από τοπική εφημερίδα ότι το νερό της περιοχής της περιείχε PFAS και μικροπλαστικά, χωρίς να προβλέπεται κρατική χρηματοδότηση για αποτελεσματικά συστήματα καθαρισμού. Το γεγονός αυτό την οδήγησε στο να αναζητήσει μια εναλλακτική λύση, καθώς, όπως συνοψίζει η ίδια, η ευθύνη έμενε ουσιαστικά στους κατοίκους.
Το στοίχημα της απομάκρυνσης των μικροπλαστικών
Αρχικά, η οικογένειά της επένδυσε σε ένα σύστημα φιλτραρίσματος υψηλής απόδοσης. Αν και αποτελεσματικό, απαιτούσε συχνή αντικατάσταση μεμβρανών, κάτι που συνεπαγόταν κόστος και συνεχή συντήρηση. Παρατηρώντας τη μητέρα της να ασχολείται συστηματικά με αυτή τη διαδικασία, η Μία Χέλερ ξεκίνησε να αναρωτιέται αν υπάρχει πιο απλός και αποδοτικός τρόπος φιλτραρίσματος, αναφέρει το γαλλλόφωνο journaldugeek.
Το καλοκαίρι του 2025 άρχισε να εργάζεται συστηματικά πάνω στο πρότζεκτ της, πειραματιζόμενη στο σπίτι και στο γκαράζ της. Μετά από πολλούς μήνες δοκιμών, δημιούργησε ένα πρώτο λειτουργικό πρωτότυπο που δεν βασίζεται σε κλασικές μεμβράνες, αλλά σε ένα σιδηρορευστό, δηλαδή ένα μαγνητικό υγρό που προσκολλάται στα μικροπλαστικά. Στη συνέχεια, ένα μαγνητικό πεδίο έλκει το υλικό και διαχωρίζει τους ρύπους από το νερό.
Παρότι τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, το σύστημα παρουσίαζε μια πρόκληση: το σιδηρορευστό έπρεπε να ανανεώνεται συχνά. Με διαδοχικές βελτιώσεις και πέντε εκδόσεις του πρωτοτύπου, η νεαρή εφευρέτρια κατάφερε τελικά να αναπτύξει μια λύση που επιτρέπει την ανάκτηση και επαναχρησιμοποίηση του υλικού σε κλειστό κύκλωμα.
Η μαθήτρια επιστήμονας
Το σημερινό πρωτότυπο έχει μέγεθος περίπου ενός σάκου αλεύρι και αποτελείται από τρία μέρη: μια δεξαμενή μολυσμένου νερού, έναν θάλαμο με σιδηρορευστό και έναν μαγνητικό θάλαμο διαχωρισμού.
Η απόδοση του συστήματος φτάνει το 95,52% στην απομάκρυνση μικροπλαστικών, ενώ ανακτά το 87,15% του σιδηρορευστού. Για σύγκριση, οι συμβατικές μονάδες επεξεργασίας νερού φτάνουν συνήθως από 70% έως λίγο πάνω από 90%.
Πριν από οποιαδήποτε εμπορική αξιοποίηση, η Μία Χέλερ επιδιώκει την ανεξάρτητη εργαστηριακή επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων της, θεωρώντας το απαραίτητο βήμα για την αξιοπιστία της εφεύρεσης.