Πριν λίγους μήνες ο Μελ Γκίμπσον βρέθηκε, για μέρες στο Άγιον Όρος και πριν λίγες εβδομάδες στη Ρώμη.
Ίσως αντλεί έμπνευση και βλέπει τοποθεσίες, για το θρησκευτικό έπος που ετοιμάζει, το σίκουελ του περιβόητου θρησκευτικού δράματος «Τα Πάθη του Χριστού».
Πρόκειται για έναν σταρ και ιδιαιτέρως προικισμένο ηθοποιό και εξαιρετικό σκηνοθέτη, που μπορεί να έφτασε στα όρια της καταστροφής, στη διένεξή του με το Χόλυγουντ και τα όσα είπε, για τα κακώς κείμενα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά κατάφερε να επανέλθει στην πρώτη γραμμή, δείχνοντας χαλύβδινα ψυχικά αποθέματα.
Βεβαίως, ευνοεί και η συγκυρία, καθώς ο Μελ Γκίμπσον στήριξε στις τελευταίες εκλογές τον Ντόναλντ Τραμπ, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να τον επιβραβεύει και να τον ανακηρύσσει, μαζί με τους Γιον Βόιτ και Σιλβέστερ Σταλόνε, «ειδικούς πρεσβευτές» του Χόλυγουντ. Άλλωστε, ο παντοτινός «Μαντ Μαξ» ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι ένας παραδοσιακός τύπος, που στάθηκε απέναντι «στην παγκοσμιοποίηση και τη νέα τάξη πραγμάτων», τον νεοφιλελευθερισμό και την «woke ατζέντα».
Όμως, ο τρελο-Μελ, όπως τον χαρακτηρίζουν οι φίλοι του, οι εχθροί του και φυσικά όσοι νοσταλγούν την πρώτη του εμφάνιση στο σινεμά ως «Mad Max», είναι πολλά περισσότερα από τις συντηρητικές του πολιτικές απόψεις και την ταραχώδη ζωή του, καθώς το ένστικτο του μεγάλου ηθοποιού τον έχει οδηγήσει σε εμβληματικούς ρόλους, πολύ μακριά από τον χαρακτήρα του, ενώ και ως σκηνοθέτης μόνο συμβατικός δεν είναι.
Αύριο, ο τρελό-Μελ κλείνει τα 70 του χρόνια, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, για όσους τον είδαν στη μεγάλη οθόνη για πρώτη φορά πριν από 46 χρόνια, μπαίνοντας στον κύκλο των γηραιών σταρ, ως παππούς και πατέρας εννέα παιδιών. Άγνωστο το πού θα γιορτάσει τα γενέθλιά του και αν θα έχει δίπλα του τους λιγοστούς φίλους του. Ανάμεσά στους ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, τον οποίο έσωσε από τον αλκοολισμό, ένα πάθος που ταλαιπώρησε για χρόνια και τον ίδιο τον Γκίμπσον. Επίσης τη Τζόντι Φόστερ, η οποία τον στήριξε στα δύσκολα, όταν είχαν κλείσει όλες οι πόρτες για τον Αμερικάνο ηθοποιό.
Από το Σίδνεϋ στον Μίλερ και το «Mad Max»
Ο Μελ Κόλουμσιλ Τζέραρντ Γκίμπσον, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 3 Ιανουαρίου του 1956, από γονείς ιρλανδοαμερικάνικης καταγωγής, ως το έκτο από τα έντεκα παιδιά τού Χάτον και της Αν Πατρίτσια. Με καθολική μόρφωση, ο Μελ θα βρεθεί, μαζί με την οικογένειά του, στο Σίδνεϋ το 1968, στην πατρίδα της γιαγιάς του, προκειμένου να αποφύγει ο μεγαλύτερος αδελφός του τη στρατολόγηση κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ.
Παραδόξως, αυτή η μετακόμισή του στην Αυστραλία θα σταθεί και η πλέον τυχερή στιγμή τής καριέρας του, καθώς θα βρει στον δρόμο του τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Τζορτζ Μίλερ, ο οποίος με την ορμή των νιάτων του σχεδιάζει να γυρίσει μια ταινία που θα γράψει ιστορία. Έτσι, ο Γκίμπσον, έπειτα από τις σπουδές του στο Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης στο Σίδνεϋ και παίζοντας στο θέατρο Σαίξπηρ, θα πάρει ουσιαστικά τον πρώτο του και μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο στον κινηματογράφο στο «Mad Max», ερμηνεύοντας τον Μαξ Ροκατάνσκι, έναν χαρακτήρα που θα τοποθετηθεί πολύ γρήγορα ανάμεσα στους θρυλικούς κινηματογραφικούς αντιήρωες.
Η μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια, που θα μπορούσε εύκολα να ξεπέσει στην κατηγορία των φτηνιάρικων καλτ b-movies, κατάφερε να μετατραπεί σε ένα εμβληματικό φιλμ για τους ανήσυχους νέους σε όλον τον κόσμο. Ο τρελό-Μαξ, ως περιπλανώμενη φιγούρα που βαδίζει στωικά προς το έρεβος της ανθρώπινης φύσης, συμβάλει καθοριστικά στην επιτυχία της και ο Γκίμπσον αναδεικνύεται, με τη φωτογένειά και τον μαγνητισμό του, στον πιο αγαπημένο αντιήρωα του κινηματογράφου.
Ο νέος Στιβ ΜακΚουίν
Αν και η αμοιβή τού Γκίμπσον είχε περιοριστεί στις 9.000 δολάρια, το φιλμ, πενιχρού προϋπολογισμού, έφερε πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια στο Box Office αλλά το σημαντικότερο, ο κινηματογράφος βρήκε έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, που θα φέρει, με τη σειρά του, δισεκατομμύρια στο Χόλιγουντ. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά και από τη δεύτερη ταινία του, το έξοχο αντιπολεμικό δράμα «Καλλίπολη 1915» του Πίτερ Γουίαρ, σε έναν διαφορετικό ρόλο, ο Γκίμπσον χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ο νέος Στιβ ΜακΚουίν. Ενδεχομένως, υπερβολικός χαρακτηρισμός, αλλά σίγουρα ο Γκίμπσον έφερε κάτι καινούργιο, με την τρέλα τού βλέμματός του, τη ζωώδη ενέργειά του, την πολύπλοκη εκφραστικότητά του.
Αμέσως μετά θα ξαναμπεί στο κοστούμι του «Mad Max», για το σίκουελ της δυστοπικής περιπέτειας, με ακόμη περισσότερη δράση και τον ηθοποιό να μεταδίδει, με μία απαράμιλλη ερμηνεία, τον ηλεκτρισμό και την αγωνία τής ταινίας του Μίλερ. Ωστόσο, τον ίδιο χρόνο, θα κάνει μία σημαντικότατη ερμηνεία, υποδυόμενος τον πολεμικό ανταποκριτή, στο παραγνωρισμένο φιλμ του Γουίαρ «Επικίνδυνα Χρόνια». Μία ωραία ρομαντική περιπέτεια, με ενδιαφέρουσες πολιτικές νύξεις για τον ρόλο των Αμερικανών στην εγκαθίδρυση δικτατοριών, με συμπρωταγωνίστρια την Σιγκούρνι Γουίβερ.
Το 1984 θα έρθει και η πρώτη του πρωταγωνιστική εμφάνιση στο Χόλυγουντ, με τη φημισμένη πειρατική περιπέτεια «Η Ανταρσία του Μπάουντι», παίζοντας δίπλα στον Άντονι Χόπκινς, ενώ θα μπει στα πλατό για ακόμη μια φορά ως «Mad Max», ολοκληρώνοντας τον κύκλο των ταινιών τού Μίλερ. Τον επόμενο χρόνο θα πρωταγωνιστήσει στο αξιόλογο δράμα του Μαρκ Ράιντελ «Το Ποτάμι της Οργής», έχοντας στο πλευρό του την Σίσι Σπέισεκ.
«Φονικό Όπλο»: Ο Μελ Γκίμπσον γίνεται ο πιο εμπορικός σταρ του Χόλιγουντ -Τα Όσκαρ για το «Braveheart»
Ωστόσο, η καριέρα του θα απογειωθεί το 1987, όταν θα πρωταγωνιστήσει στην πρώτη ταινία του δημοφιλέστατου φραντσάιζ «Φονικό Όπλο», μαζί με τον έμπειρο Ντάνι Γκλόβερ και στη σκηνοθεσία τον ικανότατο Ρίτσαρντ Ντόνερ. Μία ταινία δράσης, στην οποία θα κυριαρχήσει ο τρελός χαρακτήρας που υποδύεται ο Γκίμπσον, που θα έχει ακόμη τρεις συνέχειες και θα επιφέρουν στους παραγωγούς εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και θα καταστήσουν τον Γκίμπσον, ως τον πιο εμπορικό σταρ του Χόλιγουντ.
Το 1995 θα είναι η χρονιά που θα αποκτήσει και την αναγνώριση του σημαντικού σκηνοθέτη, καθώς θα παρουσιάσει το εξαιρετικό ιστορικό δράμα «Braveheart», αποτυπώνοντας εντυπωσιακά τη ζωή του Σκοτσέζου επαναστάτη Ουίλιαμ Ουάλας και τη μάχη ανεξαρτησίας έναντι των Άγγλων. Ο Γκίμπσον θα κερδίσει δύο Όσκαρ, αυτά της σκηνοθεσίας και της καλύτερης ταινίας, καθώς ήταν και ο παραγωγός της τρίωρης επικής ταινίας του.
Τα «Πάθη του Χριστού», οι αμφιλεγόμενες δηλώσεις και η πτώση
Παίζοντας συνεχώς σε ταινίες, ανάμεσά τους και τα συμπαθέστατα «Ανοιχτοί Λογαριασμοί», «Μάβερικ» και «Πατριώτης», θα έρθει και η δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα, με την εξόχως αγωνιώδη περιπέτεια, «Apocalypto», μεταφέροντας τη δράση του στην εποχή των Μάγια, ενώ αμέσως μετά θα παρουσιάσει την ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά αμφιλεγόμενη και πολύ περισσότερο βίαιη ταινία «Τα Πάθη του Χριστού», που θα προκαλέσει πολλές αντιδράσεις και κυρίως από την εβραϊκή κοινότητα.
Είναι ακριβώς αυτή η εποχή, που με δηλώσεις του εναντίον των Εβραίων και του συστήματος εξουσίας στην κινηματογραφική βιομηχανία, θα μπει στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ, κάτι που θα επιβαρύνει περαιτέρω και η καταγγελία τής τότε συντρόφου του Οξάνα Γκριγκόριεβα για κακομεταχείριση. Για περίπου δέκα χρόνια ο Γκίμπσον θα βρεθεί στα αζήτητα, παρότι ζήτησε συγγνώμη για τις δηλώσεις του οι οποίες έγιναν ως απόρροια του αλκοολισμού του και μόνο η Τζόντι Φόστερ θα του δώσει μία ευκαιρία, δίνοντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενός αλκοολικού, στο δράμα «The Beaver».
Η θριαμβευτική επιστροφή
Ωστόσο, το 2016 θα επιστρέψει, γυρίζοντας το αντιπολεμικό δράμα «Αντιρρησίας Συνείδησης», φτάνοντας μάλιστα μέχρι τα Όσκαρ, καθώς προτάθηκε για εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας. Πάντως, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη και πέρα από ορισμένες εξαιρέσεις, όπως «Τα Δύο Πρόσωπα του Νόμου» και «Ο Καθηγητής και ο Τρελός» [ο τρελός είναι ο Σον Πεν], ο Γκίμπσον θα περιοριστεί σε περιπέτειες β’ διαλογής, από γκεστ έως συμπρωταγωνιστής, μαζεύοντας χρήματα για τα φιλόδοξα σχέδιά του, όπως το ριμέικ της περίφημης «Άγριας Συμμορίας» του Πέκινπα, που μάλλον έχει ναυαγήσει και το σίκουελ των «Παθών του Χριστού», που ίσως δούμε του χρόνου.
Ο Μελ Γκίμπσον, 70άρης πια, αν και φαίνεται ότι δύσκολα θα ωριμάσει ποτέ, το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάψει να μας εκπλήσσει, αρνητικά ή θετικά. Ελπίζοντας να μας εκπλήξει θετικά και να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, είτε πίσω από τις κάμερες, είτε μπροστά απ’ αυτές, με τη φλογερή ματιά του, ένα είναι βέβαιο: ότι θα παραμείνει για πάντα ο αγαπημένος μας τρελό-Μελ.