Στα δύσκολα παιδικά χρόνια, όταν οι γονείς του αναγκάστηκαν από τη Νότια Αφρική λόγω του Απαρτχάιντ να τον στείλουν στην Ελλάδα, μίλησε ο Μάριος Φραγκούλης.
- Ο Μάριος Φραγκούλης αναφέρεται στον αποχωρισμό από τους γονείς του σε ηλικία 4,5 ετών, όταν ήρθε στην Αθήνα. Μεγάλωσε με τους θείους του, διατηρώντας πάντα την ελπίδα να ξαναβρεθεί μαζί με την οικογένειά του.
- Η τέχνη τον βοήθησε να εκφράσει τον αρχικό θυμό του για τον αποχωρισμό. Αργότερα, συνειδητοποίησε την ορθότητα της απόφασης των γονιών του, μαθαίνοντας για τη δολοφονία μιας γειτονικής οικογένειας λόγω του Απαρτχάιντ.
- Ο πατέρας του απεβίωσε σε ηλικία περίπου 60 ετών, γεγονός που οδήγησε τον καλλιτέχνη στην εσωτερική του συγχώρεση. Τη στιγμή του θανάτου του, ένιωσε πως τον συγχωρούσε για τον μακροχρόνιο αποχωρισμό τους.
- Η καλλιτεχνική του επιτυχία και η αναγνώριση που έλαβε, τον βοήθησαν να «κατακτήσει» ξανά τη μητέρα του. Πρόλαβε να τη ζήσει μέχρι τα 97 της χρόνια και να συμφιλιωθεί πλήρως μαζί της.
Όπως ανέφερε ο αγαπημένος ερμηνευτής μεγάλωσε στην Αθήνα με τους θείους του και κατάλαβε μετά από χρόνια τους λόγους για τους οποίους στερήθηκε τη μητέρα και τον πατέρα του.
Περιγράφοντας το ζοφερό σκηνικό που έζησαν οι γονείς του εκείνα τα δύσκολα χρόνια στη Νότια Αφρική, ο Μάριος Φραγκούλης εξιστόρησε πως έμαθε για την οικογένεια που ζούσε στο διπλανό σπίτι από το δικό τους, τις οποίας δολοφόνησαν όλα τα μέλη της.
Μάριος Φραγκούλης: «Θυμάμαι το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο»
Μιλώντας στον δημοσιογράφο Άρη Καβατζίκη και την κάμερα της εκπομπής «For You», ο εμβληματικός ερμηνευτής αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια και στα συναισθήματα που είχε μακριά από τους γονείς του: «Μεγάλωσα, κυρίως, μακριά από τους γονείς μου. Χωριστήκαμε, με τους γονείς μου, όταν ήμουν πολύ μικρό παιδί. 4,5 χρονών. Θυμάμαι το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο που έφτιαξα, με τη θεία μου και τον θείο μου, στην Αθήνα. Ήταν οι δεύτεροι γονείς μου. Αυτοί που εγώ υιοθέτησα στην ουσία. Και όταν έφτιαξα το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο, φορώντας τις πιτζαμούλες μου σαν μικρό παιδί και βάζοντας τις πρώτες μπαλίτσες, έλεγα να είναι καλά οι γονείς μου και πως ήθελα να τους ξαναδώ. Γιατί υπήρχε αυτή η προσδοκία και αυτή η ελπίδα, που είχαμε σαν μικρά παιδιά, να ξαναδούμε τους γονείς μας, να ξαναβρεθούμε και να ξανάμαστε μαζί».
Δείτε το βίντεο
«Αυτό που κατάλαβα τελικά είναι ότι είχαν ένα δίκιο»
Στη συνέχεια εξήγησε πως βίωσε την τέχνη μέσα από την προσωπική του ιστορία που τον σημάδεψε ως παιδί: «Το θέατρο και η μουσική με έφεραν πιο κοντά στο να μπορώ να εκφραστώ. Να εκφράσω τον θυμό μου, την αγάπη, τη δύναμη. Να θέλω να μ’ αγαπήσει ο κόσμος, να έρθω πιο κοντά στον κόσμο, να θέλω να αποδείξω με κάποιο τρόπο στους γονείς μου ότι “κάνατε μεγάλο λάθος που με αφήσατε όταν ήμουν μικρό παιδί”. Αυτό που κατάλαβα τελικά είναι ότι είχαν ένα δίκιο, γιατί είχε ξεκινήσει αυτή η ιστορία με το Απαρτχάιντ στην Αφρική. Δηλαδή υπήρχαν οικογένειες που είχαν πραγματική ανάγκη να φύγουν από την Αφρική. Μάλιστα μια από τις οικογένειες, μάθαμε μετά από χρόνια, ότι είχαν σκοτώσει όλη την οικογένεια των φίλων μας. Στο διπλανό σπίτι από το δικό μας. Δηλαδή είχαν εξαλείψει όλη την οικογένεια. Και έπρεπε οπωσδήποτε να χωριστούμε, έπρεπε να φύγω εγώ, ίσως επειδή ήμουν ο πιο μικρός σε ηλικία».
«Πρόλαβα να τη ζήσω τη μαμά μου»
Μιλώντας για τους βιολογικούς γονείς του ο Μάριος Φραγκούλης περιέγραψε τα εξής: «Τον πατέρα μου τον έχασα από καρδιά σε πολύ μικρή ηλικία, ήταν εξήντα και κάτι χρονών. Η μητέρα μου πέθανε 97 χρονών. Πρόλαβα να τη ζήσω τη μαμά μου και συμφιλιώθηκα μαζί της. Όταν πέθανε ο πατέρας μου, εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι συγχωρώ τον πατέρα μου. Όταν άρχισα να “κατακτώ” τον κόσμο και να με αγαπάει ο κόσμος σαν τραγουδιστή, και να βλέπει η μαμά μου και να λέει “είμαι η μητέρα του”, τότε άρχισα να κατακτώ και τη μητέρα μου πλέον. Η μητέρα μου θυμόταν πράγματα και πάντα τραγουδούσε το τραγούδι του Κόκοτα, “Γιε μου”».