Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου, σε συγκινητική ανάρτησή της στο Instagram, ανεβάζοντας φωτογραφία με τη μητέρα της Ζωή Λάσκαρη, μιλά για όσα της λείπουν.
- Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου εκφράζει τη νοσταλγία της όχι μόνο για τη μητέρα της, Ζωή Λάσκαρη, αλλά και για την ντομπροσύνη, την αισιοδοξία, την αλήθεια και τη δυναμική προσωπικότητα που εκείνη αντιπροσώπευε.
- Ασκεί σκληρή κριτική στη σύγχρονη εποχή, περιγράφοντας τους ανθρώπους ως «μηχανές» με «αδύναμες ψυχές» που στερούνται θάρρους, τόλμης και αυθεντικότητας, επιδεικνύοντας μόνο μια επιφανειακή «μαγκιά» στα λόγια.
- Διευκρινίζει ότι αυτό που της λείπει πραγματικά είναι άνθρωποι με τσαγανό, αληθινό γέλιο, αξίες και κοινή λογική, συνδέοντας αυτή την έλλειψη ευθέως με την απουσία της μητέρας της από τη «ΖΩΗ».
- Δηλώνει ότι επιλέγει τη σιωπή ως απάντηση στην «αποβλάκωση», την κακία και την κενότητα του σύγχρονου κόσμου, πιστεύοντας πως μόνο μέσα από αυτή μπορεί τελικά να αποκαλυφθεί η πραγματική αλήθεια.
Η κόρη της αείμνηστης ηθοποιού Ζωής Λάσκαρη δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό μια φωτογραφία μαζί με τη μητέρα της, συνοδεύοντάς την με ένα ιδιαίτερα φορτισμένο κείμενο.
Σε αυτό εκφράζει ανοιχτά τη νοσταλγία και τον προβληματισμό της για τις αξίες και τα χαρακτηριστικά που θεωρεί ότι λείπουν σήμερα από τους ανθρώπους και από τη ζωή γενικότερα.
«Γεμίσαμε κορμιά και αδύναμες ψυχές»
«Ξέρεις τι μου λείπει; Όχι η μάνα μου μόνο. Αλλά η ντομπροσύνη, η αισιοδοξία, η δυναμική, η αλήθεια της, η “τρέλα” της, το γέλιο της. Γεμίσαμε ανθρώπους μηχανές… Γεμίσαμε κορμιά και αδύναμες ψυχές. Γεμίσαμε άτομα χωρίς θάρρος και τόλμη. Χαιρόμαστε “τσαμπουκά”. Μόνο στα λόγια το παίζουνε μαγκιά. Αυτό μου λείπει. Άνθρωποι με τσαγανό. Με γέλια. Με αισιοδοξία. Με αλήθεια. Με αρετή. Με αξίες και αντίληψη και κοινή λογική. Αυτό μου λείπει από την ΖΩΗ. Και αναγκάζεσαι να μένεις σιωπηλός γιατί ο περισσότερος κόσμος είναι κενός. Τι να πεις και τι να κάνεις. Όταν υπάρχει τέτοια αποβλάκωση και κακία και λόγια ατελείωτα και περιττά. Σιωπή για να φανεί η πραγματική αλήθεια».
Με αυτά τα λόγια, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου συνδέει την απουσία της μητέρας της με την έλλειψη αυθεντικότητας, θάρρους και ουσιαστικών αξιών που παρατηρεί στον σύγχρονο κόσμο.