Το όνειρο της ζωής της έκανε πραγματικότητα μία γυναίκα 71 ετών από την Αργεντινή, η οποία κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του ηφαιστείου Λανίν στην Παταγονία.
Η Αμαλία Φιγκερόα μεγάλωσε ανάμεσα στα βουνά της Παταγονίας και πριν από λίγες ημέρες πραγματοποίησε ένα όνειρο ζωής, που περίμενε εδώ και χρόνια, να φτάσει δηλαδή στην κορυφή του ηφαιστείου Λανίν, σε υψόμετρο 3.776 μέτρων.
Είχε επιχειρήσει την ανάβαση δύο χρόνια νωρίτερα, ωστόσο τότε αποφάσισε να επιστρέψει περίπου 200 μέτρα πριν από την κορυφή, για λόγους ασφαλείας και χρονικών περιορισμών. Αυτή τη φορά, με διαφορετική προετοιμασία και ευνοϊκότερο «παράθυρο» καιρού, κατάφερε να ολοκληρώσει την πρόκληση.
Στην ανάβαση προφανώς δεν ήταν μόνη. Η Αμαλία μοιράστηκε τη διαδρομή με δύο φίλες, μία κολυμβήτρια ανοιχτής θάλασσας (ξεκίνησε ειδική προπόνηση για να τη συνοδεύσει όταν έμαθε πως αυτό ήταν το μεγάλο της όνειρο) και μία έμπειρη ορειβάτισσα με δεκάδες αναβάσεις και γνώση του Λανίν, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση του ρυθμού και της στρατηγικής στα πιο απαιτητικά σημεία.
Ηφαίστειο Λανίν Παταγονία: Εννέα ώρες προσπάθειας και ισχυρός άνεμος στην κορυφή
Η ανάβαση από το καταφύγιο ξεκίνησε στη 1.30 τα ξημερώματα, με φακούς κεφαλής και σταθερό βήμα, ώστε να αποφευχθούν η ζέστη και οι ισχυροί άνεμοι που συνήθως ενισχύονται αργότερα στο βουνό. Όπως εξήγησε η ίδια, το περπάτημα τη νύχτα βοηθά να μην προκαλεί ζάλη η κλίση του εδάφους και επιτρέπει την άφιξη στην κορυφή πριν από το μεσημέρι, όταν οι καιρικές συνθήκες συχνά επιδεινώνονται. Στις 10 το πρωί, έπειτα από εννέα ώρες ανάβασης, έφτασαν στην κορυφή.
Στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, ανέφερε, υπήρχε ένα ιδιαίτερα σκληρό πέρασμα: ένας βραχώδης τοίχος που χρειάστηκε να ξεπεράσουν σχεδόν «στα τέσσερα», με το σώμα κολλημένο στον βράχο, κερδίζοντας κάθε μέτρο με χέρια και πόδια. Στην κορυφή, ο εορτασμός ήταν σύντομος. Ανάμεσα σε φωτογραφίες και λίγη τροφή για αποκατάσταση δυνάμεων, δεν έμειναν περισσότερο από μισή ώρα, καθώς ο άνεμος μπορούσε να δυναμώσει, όπως ανέφερε η Αμαλία στην εφημερίδα Diario Río Negro.
Ένα όνειρο που ξεκίνησε από μια ιατρική προειδοποίηση
Η ιστορία της Αμαλίας έχει ως αφετηρία ένα ζήτημα υγείας. Σε παλαιότερη συνέντευξή της στο LM Neuquén είχε εξηγήσει ότι για χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα στα γόνατα και υπερβολικό βάρος, έως ότου μια ιατρική προειδοποίηση την ώθησε να κινηθεί, για να μη χάσει τη λειτουργικότητά της. Ξεκίνησε με περπάτημα στις παρυφές της πόλης πριν από τη δουλειά και σταδιακά μετέτρεψε αυτή τη συνήθεια σε τρόπο ζωής. Η ίδια κατάγεται από το Ελ Μαϊτέν, στην επαρχία Τσουμπούτ.
Στα 47 της χρόνια, με πιο συστηματική προπόνηση πλέον, άρχισε να τρέχει και δεν σταμάτησε. Συμμετείχε σε αγώνες δρόμου και περιπέτειας, έλαβε μέρος επανειλημμένα στην K21 και έτρεξε και την K42 σε προηγούμενες διοργανώσεις. Στο σπίτι της, όπως λέει, δημιούργησε με τον καιρό ένα μικρό «μουσείο» από μετάλλια και τρόπαια, παράλληλα με την καθημερινή εργασία της στον τομέα της καθαριότητας και της φροντίδας, αλλά και την οικογενειακή ζωή.
«Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για να κυνηγάς τα όνειρά σου. Όπως εγώ βγήκα από τα προβλήματα που είχα, έτσι μπορεί να το κάνει ο καθένας», τονίζει.
Χρόνια πριν, όταν σχεδίαζε αυτή την ανάβαση, έλεγε με βεβαιότητα ότι μετά το Λανίν δεν θα σταματούσε. Και το απέδειξε σχεδόν αμέσως: πριν καν φτάσουν ξανά στη βάση, μέσα στην κόπωση και τη συγκίνηση της επιτυχίας, είπε χαμογελώντας στις συντρόφισσές της: «Τώρα θα ήθελα να κάνω το Ντομούγιο». Τα όνειρα, άλλωστε, είναι για να πραγματοποιούνται.