Αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια περιέγραψε ο Ιωάννης Παπαζήσης, όταν ζούσε στο Νευροκόπι της Δράμας μαζί με τον παππού και τη γιαγιά του.
- Ο ηθοποιός Ιωάννης Παπαζήσης μιλά με τρυφερότητα για τον γιο του Ιάσονα, τον οποίο απέκτησε με τη Βανέσα Αδαμοπούλου, θαυμάζοντας την έμφυτη καλοσύνη που τον χαρακτηρίζει και θεωρεί πολύτιμη στις μέρες μας.
- Αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια στο Νευροκόπι, περιγράφει την ελευθερία αλλά και την άγνοια κινδύνου που είχαν τα παιδιά τότε, καθώς περνούσαν τις μέρες τους «αμολημένα» σε αγροτικές περιοχές, αντιμετωπίζοντας διάφορους κινδύνους.
- Αφηγείται ένα επικίνδυνο περιστατικό από την παιδική του ηλικία, όταν ο πάγος σε μια παγωμένη λίμνη έσπασε ενώ έκανε πατινάζ, με τον αδερφό του να τον σώζει την τελευταία στιγμή από βέβαιο πνιγμό.
- Το βίωμα αυτό τον οδηγεί σε μια υπαρξιακή συζήτηση για τον θάνατο, τον οποίο δεν φοβάται αλλά τον χρησιμοποιεί ως κινητήριο δύναμη για να ζει έντονα, επηρεασμένος και από έναν ρόλο του Ντοστογιέφσκι.
Μιλώντας για εκείνα τα χρόνια αναφέρθηκε στους κινδύνους που αντιμετώπιζαν τότε τα παιδιά, καθώς το παιχνίδι περιστρέφονταν γύρω από τις αγροτικές περιοχές.
Παράλληλα έκανε αναφορά και στον γιο του Ιάσονα επισημαίνοντας την καλοσύνη που τον χαρακτηρίζει ως παιδί και το οποίο είναι κάτι που θαυμάζει σε εκείνον.
Ιωάννης Παπαζήσης: «Ο Ιάσονας είναι ένα καλό παιδί»
Ο γνωστός ηθοποιός ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και μίλησε με λόγια αγάπης για τον μονάκριβο γιο που έχει αποκτήσει με τη Βανέσα Αδαμοπούλου.
«Ο Ιάσονας είναι ένα καλό παιδί, ρε παιδί μου. Τώρα άμα ερχόταν εδώ θα καθόταν εκεί στη γωνία με τα χεράκια και θα έλεγε έτσι “Όχι, ευχαριστώ.” Είναι ένα καλό παιδί. Αυτή την καλοσύνη μάλλον επειδή στις μέρες μας είναι κάτι που το ψάχνουμε όλοι μας. Εγώ τη θαυμάζω», είπε ο Ιωάννης Παπαζήσης για το παιδί του.
Δείτε το βίντεο
«Τότε τα παιδιά ήμασταν αμολημένα»
Εξιστορώντας τα παιδικά του χρόνια, ο καλλιτέχνης εξομολογήθηκε ότι έζησε για χρόνια με τον παππού και τη γιαγιά του και θυμάται με νοσταλγία αυτές τις στιγμές: «Ο παππούς μου ήταν γεωργός, αλλά είχε το περίπτερο στη Δράμα πριν γίνει γεωργός. Υπάρχει άγνοια κινδύνου όταν είμαστε παιδιά μέχρι ένα σημείο υπάρχει άγνοια. Είσαι αθάνατος, δεν το συζητάμε. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Όλα τα πράγματα τα βλέπεις διαφορετικά με το χρόνο. Τότε δεν ήταν τα πράγματα όπως σήμερα. Δηλαδή τότε τα παιδιά ήμασταν αμολημένα που το λέγαμε ρε παιδί μου. Εμείς ήμασταν σε ένα χωριό. Γυρνούσα, πετούσα την τσάντα, έφευγα και σίγουρα να σου πω ξαναγύρναγα μέχρι να πέσει το φως. Αυτό το πράγμα που συνέβαινε εκεί πέρα ήταν επικίνδυνο. Δηλαδή πραγματικά σε λίμνες έχει σπάσει ο πάγος σε λίμνη που ήμουνα που έχει παγώσει. Με έχει χτυπήσει αυτοκίνητο, έχω πέσει από τρακτέρ».
«Και ακούω ένα κρακ, κρακ…»
Στη συνέχεια έγινε πιο συγκεκριμένος για το περιστατικό με τη λίμνη: «Ήμουν στο Νευροκόπι, ήταν χειμώνας και είχε πάγο στη λίμνη. Κάναμε το γνωστό πατινάζ εμείς, όπου σε κάποια φάση είμαι εγώ μέσα και ο αδερφός μου απ’ έξω και ακούω ένα κρακ, κρακ, κρακ, κρακ, κρακ και φεύγει έτσι ταινία και με αρπάζει ο αδερφός μου τελευταία στιγμή και με βγάζει έξω. Αν είχε σπάσει όλη και έπεφτα μέσα, λογικά… γεια σας».
Ανοίγοντας μια υπαρξιακή συζήτηση σε ότι αφορά τον θάνατο ο Ιωάννης Παπαζήσης είπε: «Με τρέφει η μορφή του θανάτου στη ζωή μας, με κινητοποιεί εμένα. Πριν από χρόνια είχα παίξει στον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι στο Δημοτικό Πειραιά, όπου έπαιζα τον Ιππόλυτο. Έναν άνθρωπο ο οποίος έπασχε από μία αρρώστια και θα πέθαινε σε ένα, δύο μήνες. Και όλη η διαδικασία ήταν αυτή. Φώναζα στη διάρκεια της παράστασης στους ανθρώπους ότι “Γιατί δε ζείτε; Γιατί;” φώναζα. “Γιατί υπάρχει τόση ζωή, υπάρχει τόσος χρόνος.”
Και εμένα αυτό με έχει αγγίξει, με έχει κυκλώσει πολύ μέσα μου. Εκεί κούμπωσε πάρα πολύ, πάρα πολύ. Και η λογική του θανάτου, ξέρεις, σε κάποιους φέρνει φοβίες, σε κάποιους φέρνει το και το άγνωστο. Την κλέβω και με κινητοποιεί στη ζωή. Αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι είναι “Αυτός που πέθανε αύριο δεν το ήξερε σήμερα.” Μην τα πιάνουμε αυτά πολύ πρωί, αλλά τα πιάνουμε σε υπαρξιακό επίπεδο».