Την ιστορία πίσω από μια μεγάλη επιτυχία του Γιώργου Μαζωνάκη, το «Ώρες μικρές», περιέγραψε η στιχουργός τού εν λόγω τραγουδιού, Ελένη Γιαννατσούλια.
- Η στιχουργός Ελένη Γιαννατσούλια, συντετριμμένη από τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, τον περιγράφει ως ξεχωριστό άνθρωπο, χαρισματικό, αλλά και εκ βαθέων μοναχικό και ιδιαίτερα συναισθηματικό, χαρακτηρίζοντας την απώλειά του βαρύνουσα για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα.
- Ως καλλιτέχνης έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους και τα μηνύματά τους, ενώ υπήρξε πρωτοπόρος που δεν φοβόταν την καινοτομία. Η ερμηνεία, η χροιά και η ισχυρή διαλεκτική του με το κοινό τον έκαναν μοναδικό.
- Ο Γιώργος Μαζωνάκης, ακούγοντας για πρώτη φορά το «Ώρες μικρές» από τον Γιώργο Σαμπάνη, συγκινήθηκε και ταυτίστηκε απόλυτα με τους στίχους. Ζήτησε αμέσως το κομμάτι, το οποίο στη συνέχεια αγάπησε τόσο ο ίδιος όσο και ο κόσμος.
- Η γνωριμία της με τον Μαζωνάκη ήταν «δώρο» του Γιώργου Σαμπάνη, ο οποίος του «άπλωσε τον κόσμο των στίχων» της. Η στιχουργός τον αποχαιρετά με στίχους από τραγούδια της, εκφράζοντας τη βαθιά της θλίψη.
Μιλώντας για τη γνωριμία και τη συνεργασία της με τον λαοφιλή καλλιτέχνη, τον χαρακτήρισε καινοτόμο και πρωτοπόρο, ενώ οι ερμηνείες του έδιναν μια ξεχωριστή ώθηση στα τραγούδια του.
Η στιχουργός παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Στούντιο 4» την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου και μίλησε με τρυφερά λόγια για τον τραγουδιστή που άφησε ξαφνικά την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 54 ετών.
«Ξεχωριστός και χαρισματικός» ο Γιώργος Μαζωνάκης
Συγκεκριμένα, η Ελένη Γιαννατσούλια αρχικά είπε: «Είμαι πολύ συντετριμμένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο. Και ότι ως άνθρωπος ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας ότι ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο τον μέσο όρο. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης και πραγματικά πρόκειται για μία ιδιαίτερη και βαρύνουσα απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα ολόκληρη».
Δείτε το βίντεο
«Ήταν ανήσυχη φύση και πρωτοπορούσε»
Όπως επισήμανε στη συνέχεια, αυτό που την εντυπωσίαζε σε εκείνον είναι το γεγονός πως έδινε μεγάλη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του:
«Είναι χαρακτηριστικά η πάνδημη θλίψη και συγκίνηση που προκάλεσε ο αδόκητος χαμός του και μάλιστα υπό τις συνθήκες που έγινε. Θα σας έλεγα ότι διαμόρφωσε μία δική του προσωπική σχολή στη δισκογραφία. Ήταν κάτι ξεχωριστό, ήταν μία κατηγορία μόνος του. Ο άνθρωπος αυτός έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του και στα μηνύματα που αυτά εξέπεμπαν. Ήταν ανήσυχη φύση και πρωτοπορούσε. Δεν φοβόταν την καινοτομία. Δηλαδή, ήταν πρωτοπόρος και στις δισκογραφικές δουλειές του και στις δημόσιες εμφανίσεις του.
Η ερμηνεία του έδινε μία ξεχωριστή ώθηση στα έργα. Η χροιά του, ο τρόπος που ερμήνευε, η επικοινωνία με το κοινό πάνω στην πίστα... Δηλαδή, αν δείτε, ας πούμε, το "Ώρες μικρές" σε διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν, θα δείτε ότι είχε μία ισχυρή διαλεκτική με τον κόσμο. Τους λέει τον στίχο, τον επαναλαμβάνουν, τον φωνάζουν. Δηλαδή, είχε μία απίστευτη διαλεκτική με τον κόσμο. Ήταν γεννημένος καλλιτέχνης. Ήταν πραγματικός καλλιτέχνης αυτός ο άνθρωπος».
«Αγάπησε κάθε στίχο αυτού του τραγουδιού»
Η Ελένη Γιαννατσούλια προχώρησε και σε μια αποκάλυψη για το τραγούδι «Ώρες μικρές» και την πρώτη φορά που το άκουσε ο Γιώργος Μαζωνάκης:
«Όταν έγραψα τον στίχο πάνω στη μουσική του Γιώργου Σαμπάνη και του το έπαιξε ο Σαμπάνης και άκουσε τον στίχο που λέει "Το ξέρω πως το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι, λάμπω σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει"... συγκινήθηκε πάρα πολύ με αυτές τις φράσεις. Ταυτίστηκε απολύτως και, χωρίς καλά καλά να δει τους υπόλοιπους στίχους, είπε "το κομμάτι αυτό το θέλω τώρα". Και σιγά σιγά αγάπησε κάθε στίχο αυτού του τραγουδιού. Και στη συνέχεια το αγάπησε πάρα πολύ και ο κόσμος».
Ακούστε το τραγούδι «Ώρες μικρές»
Ο Γιώργος Σαμπάνης «τού άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου»
Κλείνοντας, η στιχουργός δήλωσε πως η γνωριμία της με τον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν «δώρο» του Γιώργου Σαμπάνη:
«Κάνω μία μικρή παρένθεση εδώ και θέλω να σας πω ότι ο Γιώργος Σαμπάνης, ο οποίος είναι ένας μοιραίος άνθρωπος στη ζωή μου, και μου έχει κάνει εξαίσια δώρα... Ένα από αυτά τα δώρα, λοιπόν, ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Του άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου και εκείνος τον περπάτησε με σεβασμό και αγάπη.
Δηλαδή, ταυτιζόταν τόσο πολύ με τους στίχους... Πώς γίνεται κάθε φορά να γράφω ό,τι ακριβώς ζούσε εκείνη την περίοδο; Πραγματικά, να σας πω κάτι; Δηλαδή, θα προτιμούσα να ζει ο Γιώργος και να μην ξανατραγουδούσε ποτέ τραγούδια μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Εγώ θα τον αποχαιρετήσω με τους εξής στίχους μου: ''Ώρες μικρές στα σκοτεινά, του πόνου πιάνω τη συχνότητα, σε θέλω τραγικά. Στην ταραγμένη μου ψυχή θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή''. Και ένας άλλος στίχος μου, που λέει: ''Βαρύ της φυγής σου το τίμημα, μελαγχολία και μάτια σπασμένα''».