«Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά», τραγούδησε ο Γιώργος Μαζωνάκης ο οποίος πέθανε από ανακοπή σε ηλικία 54 ετών.
Λίγοι στίχοι αρκούν για να ξυπνήσουν εικόνες μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής με αλάνες, πλατείες, ποδήλατα, παρέες στις γειτονιές και εκείνη την αίσθηση ότι ο κόσμος ολόκληρος χωρούσε σε λίγα τετράγωνα.
Για τον Γιώργο Μαζωνάκη, όμως, η «παλιά γειτονιά» δε ήταν μια αφηρημένη ανάμνηση. Ήταν η Νίκαια και η Κοκκινιά, οι δρόμοι όπου μεγάλωσε και οι εικόνες που συνδέθηκαν με τα παιδικά και νεανικά του χρόνια.
Ο Μαζωνάκης γεννήθηκε στη Νίκαια στις 4 Μαρτίου 1972 και μεγάλωσε εκεί. Από μικρός ήρθε σε επαφή με το λαϊκό τραγούδι, έχοντας ως ακούσματα μεγάλες φωνές όπως ο Στράτος Διονυσίου, ο Γιάννης Πάριος και η Χάρις Αλεξίου.
Και κάπου μέσα σε αυτή τη γειτονιά, ανάμεσα στις καθημερινές εικόνες μιας λαϊκής συνοικίας του Πειραιά, φαίνεται πως διαμορφώθηκε και ένα κομμάτι της ταυτότητας του τραγουδιστή.
Ένα τραγούδι - επιστροφή στον χρόνο
Το 1999, ο Γιώργος Μαζωνάκης συναντήθηκε δισκογραφικά με τους Goin’ Through, σε μια συνεργασία που για την εποχή θεωρήθηκε ιδιαίτερα τολμηρή: ένας από τους δημοφιλέστερους λαϊκούς τραγουδιστές συναντούσε ένα από τα πιο γνωστά hip hop συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής. Η συνεργασία δεν περιορίστηκε στη δισκογραφία, καθώς πραγματοποίησαν και συναυλίες μαζί.
Το αποτέλεσμα ήταν το «Θέλω να γυρίσω», με στίχους του Νίκου Βουρλιώτη και μουσική των Μιχάλη Παπαθανασίου και Τάκη Μπουγά. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1999 και έγινε μεγάλη επιτυχία, με το cd single να καταγράφει πλατινένια πορεία.
Στο «Θέλω να γυρίσω» ο τραγουδιστής θυμάται τα παιδικά του χρόνια, την πλατεία, την αλάνα, τις παρέες και τους ανθρώπους της παλιάς γειτονιάς. Και η αναφορά γίνεται συγκεκριμένη: Νίκαια, Κοκκινιά και Πειραιάς.
Δεν περιγράφει απλώς έναν τόπο, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής που έχει μείνει πίσω. Η αλάνα, το παγκάκι και οι παιδικές παρέες λειτουργούν σαν σύμβολα μιας εποχής που δεν υπάρχει πια με τον ίδιο τρόπο. Η επιθυμία για επιστροφή είναι περισσότερο συναισθηματική παρά κυριολεκτική: είναι η ανάγκη να ξαναβρεί κανείς, έστω για λίγο, τον άνθρωπο που ήταν όταν μεγάλωνε στη γειτονιά του.
Η νοσταλγία του Γιώργου Μαζωνάκη για τη γειτονιά δεν έμεινε μόνο στους στίχους. Χρόνια αργότερα, το 2013, όταν γιόρταζε τα 20 χρόνια του στη δισκογραφία, επέστρεψε στη Νίκαια για μια μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο Θέατρο. Εκεί, μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, μίλησε για τη γειτονιά όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και ερμήνευσε ξανά το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», αυτή τη φορά μαζί με τον Νίκο Βουρλιώτη.