Για τις κρίσεις πανικού που έχει αντιμετωπίσει και τον τρόπο με τον οποίο έχει καταφέρει πλέον να τις διαχειρίζεται μίλησε η Φωτεινή Αθερίδου, περιγράφοντας τη στιγμή που αποφάσισε να αφήσει τον εαυτό της «να φοβηθεί πάρα πολύ».
Η ηθοποιός παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Μια Ελλάδα Παρέα», η οποία προβλήθηκε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στις ενοχές που αισθάνεται ως μητέρα, στην καθημερινότητά της με τους δύο γιους της, αλλά και στα παιδικά της χρόνια.
Πώς έμαθε να διαχειρίζεται τις κρίσεις πανικού
Η Φωτεινή Αθερίδου εξήγησε ότι πλέον έχει μάθει να διαχειρίζεται τις κρίσεις πανικού. Όπως ανέφερε, όταν κάποιος βιώνει συχνά τέτοιες κρίσεις, μπορεί να αρχίσει να φοβάται ακόμη και την ίδια την ένταση του φόβου.
Η ίδια επέλεξε κάποια στιγμή να μην προσπαθήσει να αποφύγει αυτό το συναίσθημα, αλλά να επιτρέψει στον εαυτό της να φοβηθεί έντονα χωρίς να κάνει κάτι για να το σταματήσει. Όπως είπε, το γεγονός ότι κατάφερε να περάσει αυτή τη διαδικασία αποτέλεσε για εκείνη μια προσωπική νίκη και της έδωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
«Τις κρίσεις πανικού έχω μάθει να τις διαχειρίζομαι. Όταν παθαίνεις κρίσεις πανικού συνέχεια, φοβάσαι την ένταση του φόβου σου. Οπότε άφησα τον εαυτό μου να φοβηθεί πάρα πολύ και δεν έκανα κάτι γι’ αυτό. Οπότε αυτή η νίκη με έκανε να πω "εντάξει Φωτεινή έκανες αυτό". Έχω φτάσει σε ένα σημείο, που αν μου πεις "δεν μπορείς να το κάνεις αυτό" λέω "μπορώ"».
Οι ενοχές της ως μητέρα
Η ηθοποιός μίλησε επίσης για τις ενοχές που μπορεί να αισθάνεται μια μητέρα εξαιτίας των κοινωνικών απαιτήσεων. Όπως παραδέχτηκε, έχει βιώσει και η ίδια αυτό το συναίσθημα και εξακολουθεί να υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται ενοχές.
«Η κοινωνία φορτώνει τεράστιες ενοχές τη μητέρα. Φυσικά και έχω πέσει σε αυτή τη λούπα. Φυσικά κι έχω τεράστιες ενοχές κι ακόμα θα νιώσω σε στιγμές. Πάνω από όλα όμως, είμαι αυτό που είμαι και θέλω να προσπαθήσω να είμαι αυτό που είμαι και ό,τι γίνει».
Η καθημερινότητα με τους δύο γιους της
Αναφερόμενη στη σχέση της με τους δύο γιους της, η Φωτεινή Αθερίδου περιέγραψε τον εαυτό της ως μια αρκετά διασκεδαστική μητέρα. Όπως είπε, περνούν χρόνο παίζοντας και γελώντας, ιδιαίτερα με τον μεγαλύτερο γιο της, Θοδωρή.
Παράλληλα, προσπαθεί να μην είναι απόλυτη στις αντιδράσεις της. Ωστόσο, όπως εξήγησε, η καθημερινότητα με δύο αγόρια σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι πάντα εύκολη, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να χρειάζεται να επιβληθεί και στη συνέχεια να αναρωτιέται γιατί φώναξε ή αντέδρασε με αυτόν τον τρόπο.
«Με τα παιδιά μου θα έλεγα ότι είμαι αρκετά διασκεδαστική, με την έννοια ότι παίζουμε αρκετά, γελάμε πάρα πολύ, ειδικά με τον Θοδωρή που είναι μεγάλος. Προσπαθώ να μην είμαι απόλυτη και αφοριστική. Με δυο αγόρια και σε αυτή την ηλικία, πολλές φορές χρειάζεται να επιβληθώ με τρόπους που μετά χάνω τη μπάλα και μετά λέω, "γιατί το έκανες αυτό, γιατί φώναξες;"».
Ο Θοδωρής Αθερίδης ως παππούς
Η Φωτεινή Αθερίδου αναφέρθηκε ακόμη στον πατέρα της, Θοδωρή Αθερίδη, και στη σχέση του με τα εγγόνια του.
Όπως είπε, ως παππούς είναι ιδιαίτερα ελαστικός, ενώ λόγω του φόβου του προτιμά να μην αναλαμβάνει μόνος του ευθύνες για τα παιδιά. Για τον λόγο αυτό, θέλει να βρίσκεται κοντά του είτε η ίδια είτε ο πατέρας των παιδιών.
«Ο μπαμπάς μου ως παππούς είναι υπερβολικά ελαστικός. Φοβάται, οπότε δεν αναλαμβάνει ευθύνες. Θέλει να είμαι εγώ δίπλα ή ο μπαμπάς τους, και να τα βλέπει εκ του ασφαλούς. Δεν θα τον αφήσεις δηλαδή μόνο του με τα παιδιά και θα φύγεις».
Γιατί έλεγε ότι ο πατέρας της ήταν υδραυλικός
Τέλος, η ηθοποιός αναφέρθηκε και σε μια ανάμνηση από τα παιδικά της χρόνια, εξηγώντας γιατί δεν έλεγε στους συμμαθητές της ποιο ήταν το πραγματικό επάγγελμα του πατέρα της.
Όπως αποκάλυψε, όταν ήταν μικρή και τα άλλα παιδιά τη ρωτούσαν για τον πατέρα της, εκείνη απαντούσε ότι ήταν υδραυλικός. Όπως εξήγησε, ντρεπόταν και ένιωθε άσχημα, καθώς σε μικρή ηλικία δεν ήθελε να αισθάνεται διαφορετική από τους υπόλοιπους.
«Όταν ήμουν μικρή έλεγα ότι ο μπαμπάς μου είναι υδραυλικός γιατί με ρωτούσαν διάφορα χαζά τα παιδιά, και ντρεπόμουν. Ένιωθα άσχημα. Όταν είσαι μικρός, δε θες να διαφέρεις καθόλου».