Ως κάτι το περίεργο χαρακτήρισε ο Γιάννης Σαββιδάκης το γεγονός ότι τελευταία βλέπει πολλά τραγούδια στον ύπνο του τα οποία διαθέτουν μέχρι και στίχο.
Όπως εξήγησε ο δημιουργός προσπαθεί αυτό που έχει «δει» ενώ κοιμάται, να το πάρει στη συνέχεια προκειμένου να το καταγράψει και να το εξελίξει.
Ωστόσο όπως ομολόγησε πολλά τραγούδια είναι μνήμες και βιώματα, όχι προσωπικά αλλά πολλών άλλων ανθρώπων με τους οποίους έχει τύχει να συνομιλήσει.
Γιάννης Σαββιδάκης: «Ζω μέσω των στίχων μου ένα περίεργο πράγμα»
Με αφορμή την πρώτη τους καλλιτεχνική συνεργασία στο τραγούδι «Η τελευταία αγκαλιά», ο Γιώργος Κουβαράς και ο Γιάννης Σαββιδάκης φιλοξενήθηκαν στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;».
Ειδικότερα, ο Γιάννης Σαββιδάκης παραδέχθηκε αρχικά πως «όταν έγραψα αυτό το τραγούδι δεν είχα κάτι στο μυαλό μου, ποτέ δεν έχω τίποτα. Ζω μέσω των στίχων μου ένα περίεργο πράγμα. Τελευταία βλέπω πάρα πολλά τραγούδια στα όνειρα μου, πάρα πολλά, μαζί με στίχο. Όταν είμαι σε ξύπνια κατάσταση συνεχίζω τη δημιουργία αυτή την οποία, αν είμαι τυχερός και ξυπνήσω, την έχω γράψει στο κινητό μου που ‘ναι δίπλα στο κρεβάτι μου».
Δείτε το βίντεο
«Φτιάχνω μια ιστορία σαν να την ζω εγώ»
Στη συνέχεια εξήγησε τι ακολουθεί μετά το… περίεργο όνειρο: «Όταν πάρω αυτό το πράγμα της έμπνευσης και το δω το πρωί της άλλης μέρας ή μετά από λίγες μέρες, λοιπόν, αρχίζω και το εξελίσσω. Την ώρα της εξέλιξης αυτής και με βάση τους πρώτους στίχους, που μου έχουν έρθει, φτιάχνω μια ιστορία σαν να την ζω εγώ».
Παρά τα όνειρα πηγή έμπνευσης παραμένει πάντα και η σύνδεση με τους ανθρώπους. «Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ακούσει χιλιάδες ιστορίες. Από φίλους μας, από γνωστούς μας, από εμάς τους ίδιους που τις έχουμε ζήσει και αναμασάμε ίσως τις μνήμες. Πιστεύω ότι ο τραγουδοποιός κάνει αυτό το πράγμα. Αλίμονο αν περιμέναμε να γράψουμε τραγούδια από το βίωμα ή μια συγκεκριμένη εμπειρία μόνο, χαθήκαμε», ανέφερε ο Γιάννης Σαββιδάκης.