Μια δασκάλα από τις ΗΠΑ δέθηκε με μια μαθήτριά της που αγαπούσε τα βιβλία και είχε ζήσει σε έξι ανάδοχες οικογένειες. Λίγο αργότερα, την υιοθέτησε, θυμίζοντας την ιστορία της ταινίας «Ματίλντα».
Ένα πρωινό του 2021, η Λέξι ΜακΚλέλαντ υποδεχόταν τους μαθητές της στην πόρτα της τάξης στη Β’ Δημοτικού στο Μπέντονβιλ του Άρκανσο, όταν ένα ξανθό κορίτσι με το όνομα Μέρι μπήκε τρέχοντας μέσα τραγουδώντας. Η δασκάλα θυμάται ακόμη αυτή τη στιγμή.
«Ένιωσα σαν να το καθοδήγησε ο Θεός», λέει στο Today. «Σαν να ήταν γραφτό να μπει στη ζωή μου», προσθέτει.
Στα 8 της είχε περάσει από 6 διαφορετικά σπίτια
Η Μέρι είχε ήδη βιώσει περισσότερη αστάθεια από ό,τι τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της. Στα 8 της ζούσε σε ανάδοχες οικογένειες και είχε περάσει από 6 διαφορετικά σπίτια, σύμφωνα με τη ΜακΚλέλαντ.
Η δασκάλα όμως, αντί να ξεχωρίσει το παρελθόν της 8χρονης Μέρι, πρόσεξε την προσωπικότητά της. «Ήταν αυθόρμητα αστεία και απίστευτα δημιουργική», λέει. «Λάτρευε το διάβασμα και έκανε σχόλια που έμοιαζαν πολύ ώριμα για την ηλικία της».
Η Μέρι «καταβρόχθιζε» τα βιβλία και είχε το χάρισμα να μετατρέπει απλές σχολικές εργασίες σε κάτι μεγαλύτερο. Μια φορά, σύμφωνα με τη δασκάλα, σε ένα πρότζεκτ για εφευρέσεις, σχεδίασε ένα σύστημα που θα επέστρεφε τα βιβλία της βιβλιοθήκης στη σωστή τους θέση στα ράφια της τάξης. «Ως δάσκαλος προσπαθείς να μην έχεις αγαπημένους μαθητές», λέει η ΜακΚλέλαντ. «Αλλά ήταν από εκείνα τα παιδιά που η προσωπικότητά τους γεμίζει ολόκληρο το δωμάτιο».
Ο κίνδυνος να τη χάσει για πάντα
Όταν έφτασε το καλοκαίρι, κυκλοφόρησε η είδηση ότι μια άλλη οικογένεια σχεδίαζε να υιοθετήσει τη Μέρι. Αυτό ήλπιζαν όλοι, αλλά η ΜακΚλέλαντ ήταν συντετριμμένη. «Είχα σχηματίσει στο μυαλό μου την εικόνα ότι τη χρειαζόμουν στη ζωή μου», λέει.
Τότε, η δασκάλα ανέφερε κάτι στη σχολική σύμβουλο - μια σκέψη που δεν είχε σχεδιάσει να πει δυνατά ούτε καν να συζητήσει με τον σύζυγό της, τον Μαξ. «Αν συμβεί οτιδήποτε», της είπε, «εμείς είμαστε διαθέσιμοι».
Παρ' όλα αυτά, όλοι πίστευαν ότι η Μέρι σύντομα θα υιοθετούνταν από μια άλλη οικογένεια. Μήνες αργότερα, η ΜακΚλέλαντ έμαθε ότι το σχέδιο αυτό δεν προχώρησε. «Επικοινώνησα αμέσως με τη σχολική σύμβουλο», λέει. «Της είπα: "Ποιον πρέπει να πάρω τηλέφωνο;"».
Τα πράγματα άρχισαν να κινούνται γρήγορα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι δάσκαλοι θεωρούνται γνώριμο και αξιόπιστο πρόσωπο για τα παιδιά που βρίσκονται σε ανάδοχη φροντίδα, κάτι που σήμαινε ότι η ΜακΚλέλαντ μπορούσε να εγκριθεί πιο γρήγορα από άλλους υποψήφιους ανάδοχους γονείς.
Πώς την υιοθέτησαν τελικά
Μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Σεπτέμβριο, η Μέρι έφτασε στο σπίτι μαζί με μια κοινωνική λειτουργό και λίγα προσωπικά της αντικείμενα.
Ο Μαξ, που είχε περάσει όλη την ημέρα προετοιμάζοντας το σπίτι, περίμενε με αγωνία. Ήταν η πρώτη φορά που θα συναντούσε τη μαθήτρια για την οποία η σύζυγός του μιλούσε εδώ και μήνες. «Όλο το πρωί περπατούσε πάνω κάτω λέγοντας: "Ελπίζω να είμαι καλός μπαμπάς"», λέει η ΜακΚλέλαντ.
Όταν η Μέρι μπήκε στο σπίτι, έτρεξε κατευθείαν και αγκάλιασε σφιχτά τη δασκάλα της. Πολύ γρήγορα δέθηκε και με τον Μαξ, καθώς ανακάλυψαν ότι είχαν το ίδιο χιούμορ. «Έδεσαν αμέσως», λέει η ΜακΚλέλαντ.
Μια ιστορία που θυμίζει τη «Ματίλντα»: Η δασκάλα υιοθετεί τη μαθήτριά της
Παραμονή Χριστουγέννων, ήταν πλέον έτοιμο να κάνουν στη Μέρι μια ερώτηση που θα άλλαζε τη ζωή και των τριών τους.
Εκείνο το βράδυ, το ζευγάρι τής χάρισε ένα μικρό βιβλίο. Μέσα υπήρχε ένα σημείωμα που τη ρωτούσε αν θα ήθελε να γίνει μέλος της παντοτινής τους οικογένειας. Η Μέρι απάντησε με μια μεγάλη αγκαλιά.
Ωστόσο, ο ενθουσιασμός συνοδευόταν και από δισταγμό. Έχοντας ακούσει και στο παρελθόν ότι ίσως υιοθετηθεί -μόνο για να καταρρεύσουν τελικά αυτά τα σχέδια- η Μέρι ζητούσε διαρκώς επιβεβαίωση, ρωτώντας ξανά και ξανά αν κάποιος μπορούσε να το σταματήσει. Οι ΜακΚλέλαντ τη διαβεβαίωσαν ότι η απόφαση ήταν δική τους. Λίγο αργότερα, άρχισε από μόνη της να αποκαλεί τη ΜακΚλέλαντ και τον σύζυγό της «μαμά» και «μπαμπά».
Η υιοθεσία ολοκληρώθηκε λίγους μήνες αργότερα, στις 7 Απριλίου 2022. Μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, η Μέρι είχε έναν ιδιαίτερο ρόλο. Όταν ο δικαστής ανακοίνωσε την απόφαση, την κάλεσε να χτυπήσει η ίδια το σφυρί, κλείνοντας επίσημα την υπόθεση που την είχε οδηγήσει μέσα από χρόνια αναδοχής. Η αίθουσα γέμισε συγκίνηση. «Όλοι έκλαιγαν», λέει η ΜακΚλέλαντ.
Σήμερα, η Μέρι είναι 12 ετών και μια μαθήτρια της πρώτης γυμνασίου που τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά, ενώ συνεχίζει να αγαπά το διάβασμα και τη δημιουργία - την ίδια περιέργεια που είχε τραβήξει αρχικά την προσοχή της δασκάλας της στη δευτέρα δημοτικού.
Η ιστορία τους έχει μάλιστα συγκριθεί με ένα γνωστό λογοτεχνικό δίδυμο που έγινε και ταινία. «Οι άνθρωποι λένε συχνά ότι είμαστε σαν τη Ματίλντα και τη δεσποινίδα Χάνι», λέει γελώντας η ΜακΚλέλαντ, αναφερόμενη στο αγαπημένο παιδικό βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ για ένα ιδιοφυές κορίτσι του οποίου η καλοσυνάτη δασκάλα γίνεται προστάτιδά του.
Μεγαλώνοντας την οικογένειά τους
Τα χρόνια που ακολούθησαν, η ΜακΚλέλαντ και ο Μαξ άρχισαν να σκέφτονται να μεγαλώσουν ξανά την οικογένειά τους. Συμμετείχαν σε εκδηλώσεις για μεγαλύτερα παιδιά που βρίσκονταν σε ανάδοχη φροντίδα και εξακολουθούσαν να περιμένουν να βρουν μια οικογένεια για υιοθεσία. Τότε, προς μεγάλη τους έκπληξη, έμαθαν ότι περίμεναν αγόρι.
Ο Μέρφι, ο γιος των ΜακΚλέλαντ, γεννήθηκε τον Οκτώβριο και η Μέρι γρήγορα έγινε αυτό που η μητέρα της περιγράφει ως μια «μικρή προστατευτική μεγάλη αδελφή», πάντα πρόθυμη να τον κρατήσει στην αγκαλιά της και να βοηθήσει στη φροντίδα του. «Είναι ξετρελαμένος μαζί της», λέει η ΜακΚλέλαντ. «Και εκείνη είναι ξετρελαμένη μαζί του».
Έχοντας πλέον ζήσει και τις δύο εμπειρίες -να καλωσορίσουν ένα νεογέννητο αλλά και να υιοθετήσουν ένα μεγαλύτερο παιδί- η ΜακΚλέλαντ λέει ότι η υιοθεσία της Μέρι δημιούργησε έναν δεσμό που δεν περίμενε.
«Όταν υιοθετείς ένα μεγαλύτερο παιδί, γνωρίζεις έναν άνθρωπο που έχει ήδη τη δική του προσωπικότητα και τη δική του ιστορία», λέει. «Έχει ζήσει μια ζωή πριν από εσένα. Το να το γνωρίζεις καθώς το μεγαλώνεις είναι κάτι πραγματικά όμορφο».