Υπάρχουν κάποια διαχρονικά κομμάτια στη μόδα που δεν φεύγουν ποτέ από το προσκήνιο. Ένα από τα πιο εμβληματικά είναι το «Μικρό Μαύρο Φόρεμα» που δημιούργησε η Coco Chanel πριν από 100 χρόνια.
- Το 1926, η Coco Chanel παρουσίασε στην αμερικανική Vogue το μικρό μαύρο φόρεμα, το οποίο χαρακτηρίστηκε «Ford της Chanel». Το σχέδιο ξεχώρισε για τη διαχρονικότητα, την πρακτικότητα και την καθολική του απήχηση σε κάθε γυναίκα.
- Το όραμα της Chanel ήταν ένα ευέλικτο ένδυμα για κάθε περίσταση, καταργώντας τη σύνδεση του μαύρου με το πένθος. Το αρχικό σχέδιο ήταν λιτό, κάτω από το γόνατο, με μακριά μανίκια και χωρίς περιττά διακοσμητικά στοιχεία.
- Το φόρεμα γνώρισε τεράστια επιτυχία, με τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται στα μέσα του 20ού αιώνα. Η Όντρεϊ Χέπμπουρν το ανέδειξε μέσα από τις ταινίες «Σαμπρίνα» (1954) και «Πρωινό στα Tiffany’s» (1961).
- Μετά από μια κάμψη τις δεκαετίες '70-'80, το φόρεμα επανήλθε δυναμικά τη δεκαετία του '90. Σήμερα, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο κομψότητας, διαθέσιμο σε αμέτρητες παραλλαγές από όλους τους μεγάλους οίκους μόδας παγκοσμίως.
Το μικρό μαύρο φόρεμα δημιουργήθηκε από την θρυλική Γαλλίδα σχεδιάστρια το 1926. Σύμφωνα με το Vogue College of Fashion, η Coco Chanel παρουσίασε τον Οκτώβριο του 1926 ένα σχέδιο μαύρου φορέματος, στην αμερικανική έκδοση του περιοδικού.
Γιατί το αποκάλεσαν «Ford της Chanel»
Το μαύρο, ίσιο φόρεμα απεικονιζόταν σε ένα σχέδιο με μελάνι και πενάκι και περιγραφόταν ως «το Ford της Chanel» — μια αναφορά στο αυτοκίνητο Ford Model T, το οποίο ήταν γνωστό για την προσιτή τιμή του και για τη δυνατότητά του να εξελιχθεί σε ένα διαχρονικό κλασικό μοντέλο.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του ήταν η διαχρονικότητα και η καθολικότητά του, η πρακτικότητα, η πολυλειτουργικότητα και η δυνατότητα να φοριέται όλο τον χρόνο.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η Gabrielle Chanel επέλεξε το μαύρο χρώμα για να τιμήσει τη μνήμη του αγαπημένου της, Arthur, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή. Ωστόσο, η συγκεκριμένη εκδοχή αμφισβητείται.
Το όραμα της Coco Chanel για το μικρό μαύρο φόρεμα
Η επιλογή του μαύρου χρώματος συνδεόταν κυρίως με την ευελιξία του. Το φόρεμα μπορούσε να φορεθεί σε κάθε περίσταση και οποιαδήποτε εποχή του χρόνου. Είναι ενδιαφέρον ότι, πριν από τη Coco Chanel, τα μαύρα φορέματα θεωρούνταν κυρίως ενδύματα πένθους και δεν φοριούνταν ευρέως.
Το όραμα όμως της Γαλλίδας σχεδιάστριας ήταν να εισαγάγει στη γυναικεία γκαρνταρόμπα ένα ένδυμα κατάλληλο για κάθε περίσταση. Ακόμη και γυναίκες με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες μπορούσαν να αποκτήσουν ένα τέτοιο φόρεμα, ενώ η ευελιξία του επέτρεπε να φορεθεί στη δουλειά, σε μια βόλτα ή σε μια βραδινή εκδήλωση.
Ανάλογα με την περίσταση, μπορούσαν να προστεθούν στο φόρεμα διάφορα αξεσουάρ, όπως ένα μαργαριταρένιο κολιέ, καρφίτσες, βραχιόλια και καπέλα, αλλάζοντας σημαντικά το ύφος και την εικόνα του.
Το πρώτο μικρό μαύρο φόρεμα της Coco Chanel
Το μικρό μαύρο φόρεμα της Chanel είχε μια κάπως διαφορετική εμφάνιση από τις σύγχρονες εκδοχές του. Καταρχάς, έφτανε κάτω από το γόνατο, καθώς η Coco Chanel θεωρούσε ότι τα γόνατα ήταν το λιγότερο κολακευτικό σημείο του γυναικείου σώματος που θα μπορούσε να αποκαλυφθεί.
Το φόρεμα είχε επίσης μακριά μανίκια και κλασική, ημικυκλική λαιμόκοψη. Βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η απουσία περιττών διακοσμητικών στοιχείων, όπως κουμπιά ή κρόσσια, τα οποία θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη διαχρονικότητα του ενδύματος. Παρ’ όλα αυτά, το φόρεμα δεν ήταν φαρδύ ή ογκώδες· αντίθετα, η αρχική του γραμμή τόνιζε τη γυναικεία σιλουέτα.
Η δημοτικότητα του μικρού μαύρου φορέματος και οι νέες τάσεις
Το μικρό μαύρο φόρεμα γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Ορισμένα μοντέλα διέθεταν φούστα με πολλαπλές στρώσεις, ώστε να προσφέρουν μεγαλύτερη άνεση στον χορό, καθώς εκείνη την εποχή το Charleston ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές.
Κατά τη δεκαετία του 1930, η Nettie Rosenstein και η Elsa Schiaparelli δημιούργησαν τις δικές τους εκδοχές μαύρων φορεμάτων, διακοσμημένων με φτερά και κεντήματα, καθώς και με πιο βαθιές λαιμοκόψεις από εκείνη του αρχικού σχεδίου.
Ωστόσο, αυτού του είδους τα φορέματα απέκτησαν ιδιαίτερη δημοτικότητα στα μέσα του 20ού αιώνα, αρχικά χάρη στην ταινία «Σαμπρίνα» του 1954 και αργότερα στην ταινία «Πρωινό στα Tiffany’s» του 1961. Και στις δύο ταινίες τον πρωταγωνιστικό ρόλο υποδύθηκε η Όντρεϊ Χέπμπουρν.
Στη «Σαμπρίνα», η τετράγωνη λαιμόκοψη έγινε χαρακτηριστικό στοιχείο της μόδας και έμεινε γνωστή ως «λαιμόκοψη Σαμπρίνα». Στο «Πρωινό στα Tiffany’s», οι θεατές είδαν ένα εφαρμοστό φόρεμα με μερικώς ακάλυπτη πλάτη και μπράτσα, σχεδιασμένο από τον Hubert de Givenchy.
Το μικρό μαύρο φόρεμα στη σύγχρονη μόδα
Σε διαφορετικές εποχές, τέτοια φορέματα έχουν φορέσει η Μέριλιν, η πριγκίπισσα Νταϊάνα και πολλές ακόμη διάσημες γυναίκες.
Κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, το μικρό μαύρο φόρεμα δεν γνώρισε ιδιαίτερη δημοτικότητα, καθώς έδωσε τη θέση του σε πιο έντονες και ζωηρές εμφανίσεις. Ωστόσο, επανήλθε δυναμικά τη δεκαετία του 1990, αρχικά το 1991 με ένα φόρεμα του Armani και στη συνέχεια το 1994 με ένα σχέδιο του Gianni Versace.
Σήμερα, το μικρό μαύρο φόρεμα έχει εξελιχθεί σημαντικά και δεν χαρακτηρίζεται πλέον από ένα συγκεκριμένο, ενιαίο σχέδιο. Τέτοια φορέματα συναντώνται στις συλλογές σχεδόν όλων των γνωστών οίκων μόδας.
Οι επιλογές κυμαίνονται από πιο σεμνές έως αρκετά αποκαλυπτικές δημιουργίες, με διαφορετικά σχήματα λαιμόκοψης και μήκη, με ή χωρίς πρόσθετα αξεσουάρ.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι εξακολουθεί να παραμένει δημοφιλές. Το μικρό μαύρο φόρεμα θεωρείται δικαίως ένας διαχρονικός κλασικός ενδυματολογικός κώδικας, μια ενσάρκωση της κομψότητας και του στιλ, που παραμένει ανεπηρέαστη από τις αλλαγές στις τάσεις της μόδας.