Με μια βραδιά γεμάτη λάμψη και συγκίνηση, ο Άνταμ Σάντλερ κέρδισε για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Παλμ Σπρινγκς.
Ο διάσημος ηθοποιός παρέλαβε το «Βραβείο του Προέδρου» για την εξαιρετική ερμηνεία του στην ταινία «Jay Kelly» του Netflix, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την ικανότητά του να συνδυάζει τον συναισθηματικό βάθος με τον μοναδικό του αυτοσαρκασμό.
Η τιμή του βραβείου ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή, καθώς του το παρέδωσε η συμπρωταγωνίστριά του στην ταινία, Λόρα Ντερν. Στη διάρκεια της απονομής, η Ντερν εξήρε το ήθος και την πορεία του Σάντλερ, σημειώνοντας τη σημαντική του συμβολή στον κινηματογράφο.
Στην ομιλία του, ο Σάντλερ επέλεξε έναν ιδιαίτερο τρόπο να ευχαριστήσει το κοινό, αναφερόμενος σε ένα υποθετικό σενάριο που απεικόνιζε την καριέρα του αν δεν είχε πετύχει στον κόσμο της υποκριτικής. Θυμήθηκε την εποχή μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο, όταν ο πατέρας του, περήφανος για εκείνον, του είχε πει να προσπαθήσει για έναν χρόνο να κάνει καριέρα στον κινηματογράφο. Αν αυτό δεν πήγαινε καλά, θα επιστρέφει στην οικογενειακή επιχείρηση ως ηλεκτρολόγος.
«Δεν ήξερα τίποτα για το επαγγελματικό αντικείμενο του πατέρα μου, αλλά μάλλον θα ήμουν ακόμα παντρεμένος με τη γυναίκα μου και θα ζούσαμε σε ένα μικρότερο σπίτι με λιγότερα μπάνια και γλυπτά του εαυτού μου», ανέφερε χαριτολογώντας, προσθέτοντας ότι πιθανότατα θα είχε μάθει πώς να φορτίζει το κινητό του μόνος του.
Η συγκίνηση του Άνταμ Σάντλερ
Η ομιλία του δεν περιορίστηκε μόνο στη χιουμοριστική πλευρά. Ο Σάντλερ αναφέρθηκε στην αφοσίωση και την προσπάθεια που καταβάλει για την καριέρα του όλα αυτά τα χρόνια. «Νιώθω πραγματικά τυχερός που έχω την ευκαιρία να ακολουθήσω αυτή την πορεία. Δεν θέλω να απογοητεύσω κανέναν — ούτε τους συνεργάτες μου, ούτε την οικογένειά μου, ούτε εμένα τον ίδιο», τόνισε συγκινημένος.
Μια ιδιαίτερη στιγμή στην ομιλία του ήταν όταν ευχαρίστησε τη σύζυγό του, αναφέροντας τη με τρυφερότητα ως «το κορίτσι μου για πάντα». Ο Άνταμ Σάντλερ έκλεισε την ομιλία του με την υπόσχεση ότι δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη στον κινηματογράφο, αφήνοντας το κοινό με την αίσθηση ότι ο καλύτερος είναι ακόμα μπροστά του.