Σε μια εκ βαθέων τοποθέτηση προχώρησε ο Αλέξανδρος Ρήγας αναφορικά με την πορεία της ζωής αλλά και για τον χρόνο που περνάει και τα αλλάζει όλα σε μυαλό και σώμα.
- Ο Αλέξανδρος Ρήγας αναγνωρίζει πως οι αποτυχίες τον επηρέασαν περισσότερο από τις επιτυχίες. Χαρακτηρίζει ως μη επιτυχημένες τις σειρές «Το αμάρτημα της μητρός μου» και «Τρίχες», θεωρώντας τις κάμψεις στην καριέρα του αναπόφευκτες.
- Αναφέρεται στη φθορά του χρόνου, τονίζοντας πως είναι αδίστακτος και προκαλεί συρρίκνωση σε σώμα και πνεύμα. Υπογραμμίζει την ανάγκη αποδοχής της παρακμής και του σεβασμού προς το «νέο» που έρχεται με ορμή σε όλους τους τομείς.
- Περιγράφει τα νεανικά του χρόνια, εξηγώντας πως ήρθε από την επαρχία με ελάχιστα εφόδια και αρχικό του όνειρο μια ακαδημαϊκή καριέρα. Η είσοδός του στη Δραματική Σχολή άλλαξε την πορεία του, με γνώμονα όμως πάντα την επιβίωση.
- Αναγνωρίζει ότι η τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αλλάξει, επιβάλλοντας νέους κώδικες στους οποίους πρέπει να προσαρμοστούν οι δημιουργοί. Παραδέχεται ότι με τα χρόνια έχει γίνει πιο συμβιβαστικός, καθώς η δημιουργία προσδίδει νόημα στην ύπαρξή του.
Ο γνωστός σεναριογράφος και ηθοποιός κάθισε στην πολυθρόνα της εκπομπής «Studio στις 3» και αναφέρθηκε τόσο στην καριέρα του σε τηλεόραση και θέατρο όσο και στις αποτυχίες του.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά μέσα του έχουν μείνει πιο πολύ όσα δεν πήγαν καλά, παρά όλα όσα χαρακτηρίστηκαν ως επιτυχίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Αλέξανδρος Ρήγας: «Η επιτυχία είναι μεγάλο βαρίδι»
Ο Αλέξανδρος Ρήγας αρχικά είπε: «Η επιτυχία, αν την αντιληφθείς έτσι, μπορεί να είναι μεγάλο βαρίδι. Εκ φύσεως όλα αυτά τα χρόνια πιο πολύ ακουμπούσα στις αποτυχίες, πιο πολύ έμειναν μέσα μου οι αποτυχίες παρά οι επιτυχίες. Θέλω να πω, χαιρόμουνα (σ.σ. τις επιτυχίες μου) τις έβλεπα, αλλά δεν καθόμουνα πάνω σε αυτές. Πιο πολύ έχουν γράψει οι αποτυχίες. Έχω και θεατρικές και τηλεοπτικές αποτυχίες. Υπάρχουν πολλές αποτυχίες και μη επιτυχίες. Όπως και να το πεις ήταν ό,τι δεν είναι επιτυχία, είναι αποτυχία».
Παράλληλα αποκάλυψε ότι οι σειρές του «Το αμάρτημα της μητρός μου» και «Τρίχες» συγκαταλέγονται στις αποτυχίες του: «Το “Αμάρτημα της μητρός μου” πήγε μέτρια μια σειρά που είχαμε κάνει στον ΑΝΤ1, η οποία διακόπηκε βιαίως λόγω θεμάτων με την παραγωγή εν πάση περιπτώσει. Οι “Τρίχες” δεν είχαν πάει καλά. Αυτά τα δύο δεν πήγαν πολύ καλά. Και στο θέατρο κάποιες παραστάσεις δεν τράβηξαν όσο κάποιες πιο δυνατές εν πάση περιπτώσει επιτυχίες, αλλά μια διαδρομή που έχει τόσα χρόνια είναι και νομοτελειακό ότι κάποια στιγμή θα έχεις και κάμψη. Κάποια στιγμή το μυαλό ή οι συνθήκες δε θα λειτουργούν».
Δείτε το βίντεο
«Από μια ηλικία και μετά συρρικνώνεσαι»
Στη συνέχεια αναφέρθηκε για το πέρασμα του χρόνου και για τις συνέπειες που προκαλεί η φθορά: «Όταν συμβαίνει αυτό και στενοχωριέσαι και φρικάρεις… Δεν πολεμάται. Ο χρόνος που περνάει είναι αδίστακτος, είναι ανελέητος. Και δεν είναι μόνο στο μυαλό, είναι και στο σώμα, είναι στον ενθουσιασμό, είναι στη διάθεση. Είναι στο γεγονός ότι πρέπει να αντιληφθείς, για να μη γίνεσαι γραφικός, ότι από μια ηλικία και μετά συρρικνώνεσαι, συρρικνώνεσαι, μικραίνει ο χώρος που καταλαμβάνεις στο σύμπαν. Γιατί πολύ απλά έρχεται το νέο. Το νέο έχει μια ορμή και θέλει να πάρει χώρο σε όλα. Στη δημιουργικότητα, στη ζωή, στον έρωτα, στην οικονομία, στην πολιτική, σε όλα. Είναι ο νόμος του σύμπαντος. Οπότε εάν θεωρείς ότι έχεις μια κάποιου τύπου σοφία ή εν πάση περιπτώσει μια κάποιου τύπου λογική αντιμετώπιση στα πράγματα, οφείλεις με όση φρίκη έχει αυτό, να το σεβαστείς, γιατί όταν αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια στιγμή παρακμάζεις, άρα έρχεται το αυτό που όλοι απευχόμαστε, γιατί κανείς δεν θέλει να τελειώσει. Τον ερχομό του νέου οφείλεις να τον σεβαστείς για να μη γίνεσαι γραφικός».
«Δεν ήταν πολύ μεγάλα τα όνειρα»
Μιλώντας για το ξεκίνημα της διαδρομής του και για τα νεανικά του χρόνια ο Αλέξανδρος Ρήγας περιέγραψε: «Όταν ήμουν νέος επειδή ήμουν ένας άνθρωπος, ο οποίος ήρθε από επαρχία, ήρθα με πολύ λίγα εφόδια, κοινωνικά στο μηδέν, οικονομικά στο μηδέν. Ήρθα για να σπουδάσω στη Φιλοσοφική και το όνειρό μου ήταν καταρχάς να επιβιώσω. Δεν ήταν σπουδαία όνειρα και είχα μια πολύ δυνατή επιθυμία να ακολουθήσω πανεπιστημιακή, ακαδημαϊκή καριέρα. Ονειρευόμουν ας πούμε, να τελειώσω το πανεπιστήμιο και να γίνω δάσκαλος στο πανεπιστήμιο. Αυτό ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρός και όταν ήρθα από την επαρχία, από τον Πύργο. Μετά, όταν μπήκε στη ζωή μου η Δραματική Σχολή στο Εθνικό, άρχισα να ονειρεύομαι πάλι, όμως, με γνώμονα την επιβίωση. Δεν ήταν πολύ μεγάλα τα όνειρα. Σαφέστατα, όταν μπαίνεις σε έναν χώρο το εύρος είναι τεράστιο».
«Πάντα ήμουν φοβικός σε σχέση με ό,τι συμβαίνει»
Για την καριέρα του σε τηλεόραση και θέατρο ο σκηνοθέτης ανέφερε: «Έκανα μια πορεία μαζί με ανθρώπους που τους θυμάμαι μια ζωή και ήταν συνεργάτες μου όλα αυτά τα χρόνια. Μια πορεία που είχε κάποια φωτεινά σημεία, που γίνανε κάποιες σειρές που αφορούσαν ένα μεγάλο κοινό και που κάποιες από αυτές άφησαν και ένα αποτύπωμα. Μέχρι εκεί, μην τρελαθούμε. Πάντα ήμουν φοβικός σε σχέση με ό,τι συμβαίνει. Οπότε δεν άνοιγε πάρα πολύ, ακόμα και στις όποιες επιτυχίες, ειδικά στο θέατρο που ήταν πολύ απτό, το έβλεπες».
«Αρχίζω να συντονίζομαι με το θέμα ότι η ζωή έχει ημερομηνία λήξης, ακόμα και αν αυτή η ημερομηνία λήξης μπορεί να είναι απότομη, βίαιη ή όχι, με κάποιο τρόπο φυσιολογική, εν πάση περιπτώσει», δήλωσε ο Αλέξανδρος Ρήγας, ενώ για τις επαναλήψεις των σειρών του ξεκαθάρισε: «Δεν βλέπω. Δεν επιδιώκω, να δω».
«Η τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αλλάξει»
Αναφερόμενος στο τηλεοπτικό τοπίο και για τις αλλαγές που παρατηρούνται, σχολίασε: «Σίγουρα η τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αλλάξει το γνωρίζουμε. Δεν έχει αλλάξει μόνο για μένα, έχει αλλάξει για όλους. Θεωρώ ότι υπάρχουν κάποιοι κωδικοί πια που έχουν μπει σε πρώτη γραμμή, που πρέπει τα πράγματα να είναι πιο τακτοποιημένα, πιο πολιτισμένα, σε πολλά εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά και ένα πράγμα πιο καθαρό. Όσοι θέλουμε να δουλέψουμε στην τηλεόραση φαντάζομαι όσοι μπορούμε θα ενταχθούμε σε αυτή τη νέα πραγματικότητα».
Ολοκληρώνοντας ο Αλέξανδρος Ρήγας μίλησε για τη διαφορετική οπτική που βλέπει πλέον τα πράγματα: «Παλιά δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Κάποια στιγμή με τα χρόνια συμβιβάστηκα. Εννοείται συμβιβάστηκα. Ναι, γιατί δεν είναι μόνο αυτό που συζητάμε ότι ζούμε από αυτή τη δουλειά. Δεν μιλάμε για την επιβίωση. Είναι ότι και υπάρχουμε και κοινωνικά υπαρξιακά. Δηλαδή νιώθω ότι θέλω να δημιουργώ γιατί αυτό μου δίνει ένα νόημα».