Για τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο θέατρο και τον κινηματογράφο μίλησε η Αιμιλία Υψηλάντη και για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στους ρόλους που έπαιζε.
- Η Αιμιλία Υψηλάντη θυμάται την ταλαιπωρία στα πρώτα της θεατρικά βήματα, καθώς ως νέα μητέρα χρειαζόταν να παίρνει δύο και τρεις συγκοινωνίες για να μεταβεί στον Πειραιά για να παίξει στο θέατρο.
- Στράφηκε στον κινηματογράφο επειδή δεν έβρισκε δουλειά και δεν της άρεσαν όσα συνέβαιναν στο θέατρο, θεωρώντας την επιλογή αυτή ως τη μοναδική λύση που είχε εκείνη την περίοδο της καριέρας της.
- Ακόμη και στον κινηματογράφο συνάντησε εμπόδια, καθώς η εντυπωσιακή της εμφάνιση έκανε ορισμένους κωμικούς να μην τη θέλουν στις ταινίες τους, επειδή η παρουσία της στην οθόνη τραβούσε υπερβολικά την προσοχή.
- Αναφέρεται στην απώλεια της κόρης της, εξηγώντας ότι ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή και ότι, παρά τον πόνο, δεν επιτρέπεται σε κάποιον να μην συνεχίσει να ζει και να φοράει χρώματα.
Όπως εξήγησε η αγαπημένη ηθοποιός, περισσότερο θυμάται την ταλαιπωρία που περνούσε όντας νεαρή μητέρα, καθώς έπρεπε να παίρνει 2-3 συγκοινωνίες προκειμένου να κατεβαίνει στον Πειραιά για να παίξει στο θέατρο.
Όταν στράφηκε προς τον κινηματογράφο, επειδή η παρουσία της ήταν εκθαμβωτική, πολλοί πρωταγωνιστές της εποχής δεν την ήθελαν κοντά τους, διότι τραβούσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Αιμιλία Υψηλάντη: «Δεν μου άρεσαν αυτά που γινόντουσαν στο θέατρο»
Μιλώντας στην κάμερα του «Καλύτερα δε Γίνεται», η Αιμιλία Υψηλάντη, αναφερόμενη στα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, περιέγραψε τα εξής: «Κάνω δύο παραστάσεις στο θέατρο "Αυλαία" στον Πειραιά. Η μία είναι με τον Στρατηγό πρωταγωνιστή και η άλλη με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο. Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου που είχα ένα μικρό παιδί, ήμουν μωρομάνα, έφευγα από το σπίτι μου, να παίρνω δύο-τρεις συγκοινωνίες και να κατεβαίνω να παίζω στον Πειραιά».
Δείτε το βίντεο
«Τα φουστάνια τα πληρώναμε τότε μόνοι μας»
Στη συνέχεια εξήγησε τους λόγους για τους οποίους η ηθοποιός απομακρύνθηκε από το θέατρο: «Ήμασταν μεγάλοι άνθρωποι και ερχόντουσαν οι γονείς μας να ρωτήσουν πώς τα πάμε. Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση, δεν έβρισκα δουλειά. Δεν μου άρεσαν αυτά που γινόντουσαν στο θέατρο. Ήμουν μια πολύ ωραία κοπέλα, έπαιζα με τον θίασο Βουτσά-Ρίζου, πρωταγωνίστρια ήταν η Μαίρη Χρονοπούλου, εγώ έκανα την αδελφή του Βουτσά, την οποία δεν μπορούσε να την παντρέψει. Έβγαινα λοιπόν εγώ με μια κοτσίδα μέχρι εκεί κάτω, μια κούκλα με μία μέση τόση, με ένα υπέροχο φουστάνι, γιατί τα φουστάνια τα πληρώναμε τότε μόνοι μας, οπότε έφτιαχνα τα καλύτερα φουστάνια έτσι ώστε οι θεατές να θαυμάζουν κάτι. Οπότε στις ταινίες ήταν πιο βολικό να χωθώ κάπου. Και εκεί, όμως, τι έκανα; Τα κορίτσια του κωμικού, οπότε ούτε και αυτό μου άρεσε. Επειδή, όπως φαίνεται, “έγραφα” πάρα πολύ, δεν με ήθελαν κάποιοι κωμικοί».
«Πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός»
Στο κλείσιμο της συνέντευξης η Αιμιλία Υψηλάντη αναφέρθηκε στην απώλεια της κόρης της: «Ο θάνατος είναι στην πραγματικότητα ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν λοιπόν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαίω από το πρωί μέχρι το βράδυ και να κλαψουρίζω. Βίωσέ τον, βεβαίως. Πόνεσε, κλάψε, αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις, αλλά εδώ δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια. Δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός».