Πέρασε τα παιδικά της χρόνια επισκεπτόμενη τους παππούδες της στο χωριό. Και τώρα, αυτή η 28χρονη θέλει να αποκαταστήσει τον στάβλο τους και να τον μετατρέψει σε ένα σύγχρονο σπίτι, διατηρώντας όμως, την ταυτότητά του.
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι ερωτευμένη με αυτό το σπίτι» λέει η Άνε Μεντινουέτα από τη Ναβάρα της Ισπανίας, στην εφημερίδα La Vanguardia.
Πώς ήταν ο στάβλος πριν από 50 χρόνια
Όταν ήταν παιδί, περνούσε μπροστά από τον στάβλο κάθε φορά που πήγαινε με την οικογένειά της στον λαχανόκηπο για να μαζέψουν ντομάτες ή πατάτες. Όταν ήταν μικρή, αυτό το πέτρινο χτίσμα χρησιμοποιούνταν ως στάβλος. Στο ισόγειο βρίσκονταν τα ζώα, κυρίως άλογα, ενώ ο επάνω όροφος χρησίμευε ως αποθήκη για τις μπάλες από σανό. Λίγο πριν τον θάνατο του παππού της, πριν από περισσότερα από 25 χρόνια, πουλήθηκαν και τα τελευταία ζώα και ο στάβλος έκτοτε ερήμωσε.
Σήμερα, όταν ανοίγει την πόρτα, το εσωτερικό έχει αλλάξει ελάχιστα. «Αυτή τη στιγμή ο στάβλος είναι όπως ήταν πριν από 50 χρόνια» λέει. Το ισόγειο εξακολουθεί να χωρίζεται στα δύο από έναν πέτρινο τοίχο και η σοφίτα παραμένει ένας μεγάλος ενιαίος χώρος. Όποιος μπαίνει μέσα αντικρίζει «παλιά ξύλινα δοκάρια γεμάτα ιστούς αράχνης, την εμφανή πέτρα του στάβλου και παλιά εργαλεία».
Οι περιορισμοί από τους χοντρούς πέτρινους τοίχους
Για να μετατραπεί ο χώρος σε κατοικία, θα χρειαστεί να γίνουν παρεμβάσεις σχεδόν παντού: στη στέγη, στα πατώματα, στις εγκαταστάσεις και στη διαρρύθμιση. Πρόκειται για μια πλήρη ανακαίνιση. Υπάρχουν, όμως, στοιχεία που η Άνε δεν είναι διατεθειμένη να χάσει, όπως η πέτρα.
Οι τοίχοι έχουν πάχος που φτάνει τα 65 εκατοστά. Αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του κτίσματος, αλλά ταυτόχρονα και μία από τις δυσκολίες που επηρεάζουν ολόκληρο το έργο. Στα σχέδια, η κατοικία διαθέτει περίπου 70 τετραγωνικά μέτρα δομημένης επιφάνειας ανά όροφο. Στην πράξη, όμως, το πάχος των τοίχων περιορίζει την ωφέλιμη επιφάνεια σε περίπου 45 τετραγωνικά μέτρα.
«Η μεγάλη πρόκληση ήταν να αξιοποιήσουμε στο έπακρο αυτά τα τετραγωνικά μέτρα ωφέλιμης επιφάνειας και νομίζω ότι το καταφέραμε», δηλώνει. Αλλά αξίζει τον κόπο.
«Η πέτρα είναι η πρωταγωνίστρια ολόκληρου του σπιτιού», λέει η Άνε. Η πρόσοψη θα διατηρήσει την εμφανή πέτρα και στο εσωτερικό θα διατηρηθεί ό,τι είναι δυνατόν. Θα επιχειρηθεί επίσης η αποκατάσταση των παλιών ξύλινων δοκαριών. Όσο για την πράσινη, ξύλινη πόρτα, όπως λέει η 28χρονη: «Θα αποκατασταθεί πλήρως. Δεν μπορώ να φανταστώ το σπίτι χωρίς αυτή την πόρτα».
Το δώρο της γιαγιάς της
Η ιδέα να ξαναζωντανέψει εκείνος ο παλιός στάβλος, στην πραγματικότητα, υπήρχε εδώ και πολύ καιρό. Πριν από περίπου 15 χρόνια, οι γονείς της είχαν ήδη προσπαθήσει να τον ανακαινίσουν. Για διάφορους λόγους, το σχέδιο δεν μπόρεσε να προχωρήσει και τελικά αγόρασαν ένα διαμέρισμα. Εκεί η Άνε πέρασε μερικά από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής της, περιτριγυρισμένη από την οικογένεια και τις φίλες της.
Πριν από έξι χρόνια πέθανε ο πατέρας της και η οικογένεια αναγκάστηκε να πουλήσει εκείνο το διαμέρισμα, όπου η Άνε είχε περάσει τόσα καλοκαίρια. «Έμεινα χωρίς εκείνο το μέρος όπου είχα ζήσει τόσα πράγματα», θυμάται. Εκείνη τη στιγμή, ο παλιός στάβλος ξαναμπήκε στις σκέψεις της.
Το κτίσμα βρίσκεται στον δρόμο πίσω από το σπίτι της γιαγιάς της και, πριν από περίπου έναν χρόνο, η Άνε αποφάσισε να της μιλήσει για την ιδέα να το ανακαινίσει και να του δώσει ξανά ζωή. «Χάρηκε πάρα πολύ στην ιδέα ότι κάποια μέρα θα μπορούσαμε να είμαστε γειτόνισσες», εξηγεί.
Στις 15 Ιανουαρίου 2026, την ημέρα που έκλεισε τα 28 της χρόνια, αυτή η πιθανότητα έγινε πραγματικότητα. «Η γιαγιά μου μού έκανε το πιο ξεχωριστό δώρο: Τον στάβλο», θυμάται η Άνε.
Από εκείνη τη στιγμή, το σχέδιο άρχισε να παίρνει μορφή και απέκτησε και το δικό του όνομα: Casa Mamin. Σύμφωνα με την Άνε, το Mamin είναι το όνομα με το οποίο είναι γνωστό στο χωριό το οικογενειακό σπίτι όπου εξακολουθεί αν ζει η γιαγιά της. Και κατά κάποιον τρόπο, η αποκατάσταση του στάβλου σημαίνει για την Άνε ότι συνεχίζει αυτή την οικογενειακή ιστορία.
Πώς ο στάβλος θα γίνει σπίτι
Η μεταμόρφωση του στάβλου θα είναι ριζική. Το παλιό ισόγειο, όπου για δεκαετίες ζούσαν τα ζώα, θα μετατραπεί σε έναν μεγάλο, ενιαίο χώρο με σαλόνι, τραπεζαρία και κουζίνα. Κάτω από τη σκάλα θα δημιουργηθεί ένα μικρό WC. Στον εξωτερικό χώρο προβλέπεται μια βεράντα με υπόστεγο και μια μικρή πισίνα.
Στον πρώτο όροφο θα δημιουργηθούν δύο υπνοδωμάτια και ένα πλήρες μπάνιο. Και πάνω, εκεί όπου παλιότερα αποθηκεύονταν οι μπάλες με το άχυρο, θα βρίσκεται το υπνοδωμάτιο της Άνε, με ιδιωτικό μπάνιο και ένα χωνευτό παρατηρητήριο ανάμεσα στην πέτρα, από όπου θα μπορεί να βλέπει τα βουνά μόλις ξυπνά.
Η ελευθερία που προσφέρει ένας παλιός, ενιαίος στάβλος βοηθά στον σχεδιασμό της διαρρύθμισης. Ωστόσο, η μετατροπή ενός κτιρίου τέτοιων χαρακτηριστικών σε κατοικία σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις σε μια κατασκευή που ανήκει σε άλλη εποχή.
«Τεχνικά, το πιο δύσκολο είναι να δουλέψουμε πάνω σε τόσο παλιούς τοίχους, με καινούργια στέγη και νέα δάπεδα», λέει. «Επίσης, είναι δύσκολο να συνδυάσεις δύο πράγματα που μερικές φορές συγκρούονται: να διατηρήσεις την ουσία του στάβλου και ταυτόχρονα να τον κάνεις άνετο για να ζεις μέσα σε αυτόν».