Τα βασικά στοιχεία για την αντιμετώπιση της νόσου του Πάρκινσον μοιράζεται μία νευρολόγος, τονίζοντας πως μπορεί να αρχίσει να εκδηλώνεται με διαφορετικά συμπτώματα από αυτά που μπορεί να γνωρίζουμε.
Η Αλεξάνδρα Πέρεθ Σοριάνο, νευρολόγος και ερευνήτρια, μίλησε στο ισπανικό περιοδικό La Vanguardia για την νόσο του Πάρκινσον, τη δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική ασθένεια μετά τη νόσο Αλτσχάιμερ.
Όπως λέει, οι περισσότερες διαγνώσεις γίνονται μετά την ηλικία των 60 ετών, αν και υπάρχουν περιπτώσεις πρώιμης έναρξης πριν από την ηλικία των 50. «Σίγουρα η ηλικία είναι ο κύριος γνωστός παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη της νόσου του Πάρκινσον. Μου αρέσει όμως να πιστεύω ότι η γήρανση από μόνη της δεν προκαλεί τη νευροεκφυλιστική νόσο, αλλά δημιουργεί ένα βιολογικό έδαφος μεγαλύτερης ευπάθειας», λέει η νευρολόγος.
Τα πρώιμα σημάδια της νόσου του Πάρκινσον
Ερωτηθείσα για το ποια πρώιμα σημάδια θα μπορούσαν να κάνουν κάποιον να υποψιαστεί ότι πάσχει από τη νόσο, η νευρολόγος, περιγράφει: «Υπάρχουν μη κινητικά συμπτώματα που μπορεί να εμφανιστούν πολλά χρόνια νωρίτερα. Δύο από τα πιο γνωστά είναι η σημαντική απώλεια της όσφρησης και η διαταραχή συμπεριφοράς κατά τον ύπνο REM (να μιλά κανείς, να κάνει απότομες κινήσεις ή να κλωτσά, επειδή αναπαριστά σωματικά αυτό που ονειρεύεται).
Όταν εμφανιστούν τα κινητικά συμπτώματα, ορισμένα σημάδια που μπορεί να προκαλέσουν υποψίες είναι ο τρόμος σε κατάσταση ηρεμίας (για παράδειγμα, ένα χέρι που ακουμπά πάνω στο πόδι αρχίζει να τρέμει ενώ εμείς είμαστε αφηρημένοι), το να γίνεται ο γραφικός χαρακτήρας ολοένα και μικρότερος, η απώλεια της φυσιολογικής κίνησης του ενός χεριού κατά το βάδισμα, η αίσθηση ότι το ένα χέρι είναι πιο αδέξιο, ένα λιγότερο εκφραστικό πρόσωπο ή η εμφάνιση δυσκαμψίας και πόνου που εντοπίζονται κυρίως στη μία πλευρά του σώματος».
Για την ίδια όμως, το καθοριστικό σύμπτωμα της νόσου του Πάρκινσον είναι η βραδύτητα της κίνησης: Το άτομο παρατηρεί ότι δραστηριότητες που κάποτε έκανε αυτόματα τώρα απαιτούν προσπάθεια. «Μπορεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να ντυθεί, να κόψει φαγητό ή να γυρίσει στο κρεβάτι. Μπορεί επίσης, να εμφανιστούν ακαμψία, διαταραχές βάδισης, απώλεια της κίνησης των χεριών, πάγωμα των χεριών, αλλαγές στη στάση του σώματος».
Ωστόσο, όπως τονίζει, η νόσος του Πάρκινσον έχει και πολλά μη κινητικά συμπτώματα: Δυσκοιλιότητα, επείγουσα ούρηση, χαμηλή αρτηριακή πίεση, διαταραχές ύπνου, πόνο, άγχος, κατάθλιψη, απάθεια και μια κάποια βραδύτητα στην επεξεργασία πληροφοριών.
Πώς επιδρά ο τρόπος που κοιμόμαστε
Παράλληλα, όπως τονίζει η νευρολόγος, ο ύπνος φαίνεται να παίζει κρίσιμο ρόλο στην υγεία του εγκεφάλου, και αυτό δεν αφορά μόνο τον ύπνο για έναν ορισμένο αριθμό ωρών, αλλά και τη διατήρηση καλής ποιότητας ύπνου και σχετικά τακτικών κιρκαδικών ωρών.
Όπως λέει χαρακτηριστικά: «Οι νευροεκφυλιστικές ασθένειες διαταράσσουν τον ύπνο, αλλά ο χρόνιος κακός ύπνος και οι διαταραγμένοι κιρκαδικοί ρυθμοί θα μπορούσαν επίσης να συμβάλλουν σε ορισμένους από τους μηχανισμούς που εμπλέκονται στη νευροεκφύλιση. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, η δραστηριότητα ορισμένων εγκεφαλικών συστημάτων μειώνεται και προωθούνται οι διαδικασίες επιδιόρθωσης, ρύθμισης της φλεγμονής, ενοποίησης της μνήμης και αποβολής των βασικών μεταβολικών αποβλήτων».
Κλείνοντας, όπως σημειώνει, δεν πρέπει να ξεχνάμε τέσσερα πράγματα: Τη διατήρηση της γνωστικής δραστηριότητας, την επιδίωξη έργων, τη διατήρηση κοινωνικών σχέσεων και τη ζωή που μας παρακινεί. «Όλα αυτά είναι πτυχές που συμβάλουν στο να φτάσουμε σε προχωρημένη ηλικία έχοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερα αποθέματα και ανθεκτικότητα».