Θα έπρεπε να συνέβαινε μία πραγματική υγειονομική τραγωδία, εάν ίσχυαν, στην πραγματικότητα, οι ισχυρισμοί μελέτης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑΔΑ), σύμφωνα με τους οποίους το ποσοστό των καταστροφικών δαπανών αγγίζει το 50% στις περιπτώσεις καρκίνου του μαστού.
Αξίζει, μόνον, να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται περίπου 8.500–9.000 νέα περιστατικά καρκίνου του μαστού. Ο καρκίνος του μαστού αντιπροσωπεύει περίπου 30% όλων των νέων καρκίνων στις γυναίκες. Ο κίνδυνος για μια γυναίκα να εμφανίσει καρκίνο του μαστού κάποια στιγμή στη ζωή της εκτιμάται περίπου σε 1 στις 8 έως 1 στις 9 γυναίκες, αντίστοιχα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η μέση ηλικία διάγνωσης είναι περίπου τα 60 – 62 έτη, αν και η νόσος μπορεί να εμφανιστεί και σε νεότερες γυναίκες.
Όπως καταλαβαίνει κανείς μόνον εάν ο καρκίνος του μαστού έπληττε κυριαρχικά τις πολύ φτωχές γυναίκες, με μειωμένη συμμετοχή σε οικογενειακά, κοινωνικά και αλληλέγγυα δίκτυα, πλήρως κοινωνικά αποκλεισμένες και, ασφαλώς, άνεργες, μόνον τότε οι καταστροφικές δαπάνες για αυτή τη νόσο θα μπορούσαν να αγγίξουν – και πάλι, όμως… - το 50%.
Στα Οικονομικά της Υγείας, οι καταστροφικές δαπάνες υγείας (catastrophic health expenditure) είναι οι δαπάνες που καταβάλλει ένα νοικοκυριό από την τσέπη του (out-of-pocket payments) για υπηρεσίες Υγείας και οι οποίες είναι τόσο υψηλές, ώστε θέτουν σε κίνδυνο το βιοτικό του επίπεδο ή το αναγκάζουν να περιορίσει βασικές ανάγκες, όπως η τροφή, η στέγαση ή η εκπαίδευση.
Καλό θα ήταν οι μελέτες που μας παρουσιάζουν τα Πανεπιστήμια και οι ερευνητικοί φορείς της χώρας μας να αναφέρουν όλες τις προκείμενες, αλλιώς άκρη δεν βρίσκουμε...