Εκτός οθόνης, ο ηθοποιός και σεναριογράφος από τη Νέα Υόρκη, δίνει μια πολύ πιο δύσκολη μάχη: αυτή για τον έλεγχο της δικής του καλλιτεχνικής ιστορίας.
- Ο Σταλόνε εκφράζει την έκπληξή του για το ντοκιμαντέρ «I Play Rocky», στο οποίο δεν συμμετείχε, συνεχίζοντας παράλληλα τη μακροχρόνια μάχη για να αποκτήσει τα δικαιώματα της κινηματογραφικής σάγκας που ο ίδιος δημιούργησε.
- Τα παιδικά του χρόνια καθορίστηκαν από μια δύσκολη γέννα που προκάλεσε μερική παράλυση στο πρόσωπό του, τον εκφοβισμό που δεχόταν και την κακοποιητική συμπεριφορά του πατέρα του, τραύματα που τον ακολουθούν μέχρι σήμερα.
- Φτάνοντας στα όρια της απόγνωσης στη Νέα Υόρκη, έγραψε το σενάριο του «Ρόκι» σε τρεις ημέρες. Αρνήθηκε να πουλήσει τα δικαιώματα αν δεν πρωταγωνιστούσε ο ίδιος, μια απόφαση που τον οδήγησε στο Όσκαρ.
- Παγιδευμένος στην εικόνα του Ρόκι και αργότερα του Ράμπο, η καριέρα του έφθινε μέχρι την αναβίωσή της με τους «Expendables». Η ερμηνεία του στο «Creed» του χάρισε νέα υποψηφιότητα για Όσκαρ, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητά του.
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε γιόρτασε τα 80ά του γενέθλια στις 6 Ιουλίου έχοντας ήδη αποδείξει ότι δεν σκοπεύει να αφήσει τη μάχη για την κληρονομιά του σε άλλα χέρια. Στην οθόνη συνεχίζει να μοιράζει αφειδώς γροθιές στη σειρά του Paramount+ «Tulsa King», που ετοιμάζεται ήδη για τέταρτη σεζόν. Εκτός οθόνης, όμως, ο ηθοποιός και σεναριογράφος από τη Νέα Υόρκη, αιώνιος αντίπαλος του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και πρωτοπόρος στο είδος των κινηματογραφικών franchise, δίνει μια πολύ πιο δύσκολη μάχη: αυτή για τον έλεγχο της δικής του καλλιτεχνικής ιστορίας.
50 χρόνια από την κυκλοφορία του «Ρόκι»
Τον ερχόμενο Δεκέμβριο συμπληρώνονται 50 χρόνια από την κυκλοφορία του «Ρόκι», της ταινίας που τον καθιέρωσε ως πρωταγωνιστή του λεγόμενου «σινεμά δράσης». Την επέτειο έρχεται να τιμήσει το ντοκιμαντέρ «I Play Rocky», που αφηγείται πώς ένας νεαρός φιλόδοξος ηθοποιός, αναγκασμένος κάποτε να κοιμάται στον δρόμο, έπεισε τα στούντιο να τον εμπιστευτούν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός σεναρίου που είχε γράψει ο ίδιος. Θα ήταν ομολογουμένως ένας όμορφος φόρος τιμής στα πρώτα βήματα του Σταλόνε, αν ο ίδιος δεν υποστήριζε ότι δεν είχε καμία συμμετοχή στη δημιουργία του.
Μιλώντας στο Los Angeles Magazine, ο Σταλόνε είπε ότι δεν έχει «τίποτα εναντίον του εγχειρήματος» και ότι «μπορεί να είναι καλό», ωστόσο εξέφρασε την έκπληξή του που κανείς από την παραγωγή δεν επικοινώνησε μαζί του, παρότι είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας που αφηγείται η ταινία.
Πρόσθεσε ότι θέλει η κληρονομιά της οικογένειάς του να αποτυπωθεί με αυθεντικότητα. «Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό», είπε. «Όλοι ξέρουν την ιστορία». Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ, Πίτερ Φάρελι, απάντησε στο Playlist ότι ο Σταλόνε είχε δώσει το πράσινο φως στο έργο, κάτι που ίσως έχει ξεχάσει λόγω της επικείμενης κυκλοφορίας των απομνημονευμάτων του.
Πρόκειται για ακόμη μία μάχη σε μια μακρά σειρά διεκδικήσεων. Ο ηθοποιός προσπαθεί εδώ και χρόνια να αποκτήσει τα δικαιώματα των ταινιών του «Ρόκι», τα οποία, παρότι ο ίδιος συνέλαβε τον χαρακτήρα, εξακολουθούν να ανήκουν στον παραγωγό Έργουιν Γουίνκλερ. Η σύγκρουση, ωστόσο, είναι βαθύτερη: ο Σταλόνε πολεμά μια ζωή ενάντια στη δημόσια εικόνα του, επιχειρώντας να αναδείξει τον ευαίσθητο συγγραφέα πίσω από τον μυώδη πυγμάχο.
Ως παιδί, ο Σταλόνε προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του ότι η ζωή του είχε νόημα, κάτι καθόλου αυτονόητο. Η μητέρα του, Τζάκι, πρώην σόουγκερλ που αργότερα έγινε αστρολόγος και τηλεοπτική περσόνα, του θύμιζε συχνά τις αποτυχημένες απόπειρές της να μην τον αποκτήσει. «Η μητέρα μου έλεγε: “Ο μόνος λόγος που υπάρχεις είναι επειδή η κρεμάστρα δεν λειτούργησε”», αποκάλυψε ο ίδιος στο podcast «Unwaxed», που παρουσιάζουν δύο από τις κόρες του, η Σοφία και η Σιστίν.
Αρνούμενη να αποδεχτεί την εγκυμοσύνη, η Τζάκι μπήκε μέσα σε ένα λεωφορείο και από εκεί πήγε στο χειρουργείο· η κακή χρήση των οργάνων τοκετού άφησε τον Σταλόνε ελαφρώς παραμορφωμένο, με μέρος των χειλιών, της γλώσσας και των μάγουλων των παράλυτα για μια ζωή.
Η ιδιόρρυθμη προφορά και έκφρασή του τον έκαναν αργότερα μοναδικό αστέρα, αλλά ως παιδί του κόστισαν πολλά: στη γειτονιά Hell’s Kitchen της Νέας Υόρκης έγινε στόχος εκφοβισμού, ενώ στο σπίτι δεχόταν ξυλοδαρμούς από τον πατέρα του, Φρανκ Σταλόνε, Ιταλό μετανάστη κομμωτή που αργότερα απέκτησε αλυσίδα κομμωτηρίων.
«Τα παιδιά είναι σαν μαλακός πηλός. Τα πλάθεις, τα πληγώνεις ή τα ρίχνεις από το τραπέζι και δεν ξαναπαίρνουν ποτέ το ίδιο σχήμα. Ακόμα το κουβαλάω. Μακάρι να μην το κουβαλούσα, αλλά είναι πάντα εκεί», είχε πει ο Σταλόνε σύμφωνα με το περιοδικό People.
Μετά το διαζύγιο των γονιών του, ο ηθοποιός πήγε να ζήσει με τον πατέρα του, πέρασε από 13 σχολεία σε 12 χρόνια και κατέληξε σε στρατιωτική ακαδημία. Βρήκε καταφύγιο στο σινεμά όταν του πρόσφεραν ρόλο στον «Ηρακλή» (1958) του Στιβ Ριβς. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να δοκιμάσει την τύχη του ως ηθοποιός, όμως το πρόσωπό του λειτουργούσε ως εμπόδιο και έβρισκε δουλειά μόνο ως κομπάρσος σε ρόλους κακοποιών.
Έφτασε να κοιμάται σε εισόδους κτιρίων και σταθμούς λεωφορείων, ώσπου δέχτηκε έναν ρόλο σε μια ερωτική ταινία που αργότερα επανακυκλοφόρησε ως «Rocky: The Italian Stallion». «Ή θα έκανα εκείνη την ταινία ή θα λήστευα κάποιον, γιατί ήμουν στο χείλος της προσωπικής καταστροφής», εξομολογήθηκε στο Playboy.
Έχοντας αγγίξει τον πάτο, αποφάσισε ότι αν το σινεμά δεν είχε θέση για εκείνον, θα τη δημιουργούσε μόνος του. Έβαψε μαύρα τα τζάμια του διαμερίσματός του για να συγκεντρωθεί στη γραφή έως και 16 σεναρίων· ανάμεσά τους, το «Ρόκι», που έγραψε σε τρεις μέρες εμπνευσμένος από την αντιπαλότητα Μοχάμεντ Άλι - Τσακ Γουέπνερ.
Τα στούντιο ενδιαφέρθηκαν για το σενάριο αλλά όχι για τον ίδιο ως πρωταγωνιστή· του πρόσφεραν πάνω από 300.000 δολάρια, όμως, παρότι χρειαζόταν χρήματα - είχε ήδη πουλήσει τον σκύλο του, Μπάτκους - αρνήθηκε να παραχωρήσει τον ρόλο σε άλλον.
Τελικά έπεισε τα στούντιο. Το «Ρόκι» κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1977, όμως ο Σταλόνε ανακάλυψε γρήγορα το τίμημα. Σε δεξίωση στον Λευκό Οίκο, όπου έσφιξε τα χέρια των προέδρων Τζέραλντ Φορντ, Ρόναλντ Ρίγκαν και Τζίμι Κάρτερ, κανείς δεν τον αποκάλεσε με το όνομά του: για όλους ήταν απλώς ο «Ρόκι».
«Ένιωθα παγιδευμένος στην εικόνα του Ρόκι. Σκεφτόμουν: δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είμαι πραγματικά ένας τραυλός, άσχημος τύπος; Ότι έγραψα εγώ αυτή την ιστορία; Όμως όλοι έγραφαν ότι στην πραγματική ζωή ήμουν ένας Νεάντερταλ, ότι με είχαν μαζέψει από τον δρόμο», είχε πει στο Rolling Stone. Η προσπάθειά του να αλλάξει εικόνα με ταινίες όπως το «Hell’s Kitchen» (1978) απέτυχε παταγωδώς. «Πήρα τις χειρότερες κριτικές του κόσμου... μετά τον Χίτλερ», σχολίασε αργότερα.
Η επανασύνδεσή του με το κοινό ήρθε ξανά μέσα από τα σίκουελ του «Ρόκι» - έως ότου εμφανίστηκε ο Τζον Ράμπο. Στο «Πρώτο Αίμα» (1982) χρησιμοποίησε έναν βετεράνο πολέμου για να εκτονώσει προσωπικές του απογοητεύσεις. «Ξέρω ότι κάποια αγριότητα την πήρα από τον πατέρα μου», λέει στο ντοκιμαντέρ του Netflix «Sly», περιγράφοντας τον αρχικό Ράμπο ως μανιακό δολοφόνο. «Ο πατέρας μου ήταν στην πραγματικότητα ο Ράμπο».
Η ταινία πέτυχε εμπορικά, όμως ο χαρακτήρας τον καθήλωσε ξανά στο πρότυπο του ήρωα δράσης, μπλέκοντάς τον σε έναν ανταγωνισμό με τον Σβαρτσενέγκερ που θα καθόριζε ολόκληρη τη δεκαετία του ’80, με τους δύο να ανταγωνίζονται σε ποιος θα κραδαίνει το μεγαλύτερο μαχαίρι ή τουφέκι στην οθόνη, ώσπου και οι δύο χαρακτήρες τους έγιναν καρικατούρες. Ο Ράμπο, που γεννήθηκε ως σύμβολο αντιπολεμικής αντικουλτούρας, κατέληξε ο μεγαλύτερος εκφραστής του πατριωτισμού της εποχής Ρίγκαν.
Η κωμωδία «Stop! Or My Mom Will Shoot» φάνηκε να βάζει την ταφόπλακα στην καριέρα του τη δεκαετία του ’90. Έχασε τους ατζέντηδές του. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, ώσπου επέστρεψε τον 21ο αιώνα με το «The Expendables», μια ιδέα που του ήρθε σε μια συναυλία θρύλων της ροκ, γράφοντας για τους ήρωες δράσης των δεκαετιών ’80 και ’90 - μαζί τους και ο ίδιος ο Σβαρτσενέγκερ, με τον οποίο είχε προ πολλού συμφιλιωθεί.
Τον Ιούλιο του 2012, λίγο μετά τα 60ά του γενέθλια, ο Σταλόνε βίωσε τον θάνατο του γιου του, Σέιτζ, που είχε εμφανιστεί στο «Ρόκι V». Έκτοτε παραμένει πολιτικά, αλλά και προσωπικά κοντά στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος τον όρισε πρέσβη του Χόλιγουντ, παρότι ο ηθοποιός επέμενε σε όλη του την καριέρα να μένει μακριά από την πολιτική.
Με το ριάλιτι «The Stallone Family», σε ύφος που θυμίζει τις Καρντάσιαν - με σουρεαλιστικές στιγμές, όπως η πρόσκλησή του προς τον Πάπα Φραγκίσκο να «παίξουν μποξ» σε συνάντησή τους τον Μάιο του 2024 - ο Σταλόνε ήθελε να δείξει την αλλαγή που του έφερε η οικογένεια και η τρίτη σύζυγός του, Τζένιφερ Φλάβιν.
Ο ρόλος του στο «Creed» του χάρισε την τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ, αποδεικνύοντας πως δεν είναι ακόμη έτοιμος να αποχαιρετήσει οριστικά τους δύο θρυλικούς χαρακτήρες του. Αναφερόμενος στη σκληρή παιδική του ηλικία και στην απουσία των γονιών του από την τελετή απονομής του Όσκαρ το 1977, είχε πει στο ντοκιμαντέρ του Netflix: «Ίσως αυτή η ανάγκη για φροντίδα προέρχεται από τον σεβασμό και την αγάπη αγνώστων - να νιώθεις αγκαλιασμένος από ένα κοινό. Είναι ακόρεστη ανάγκη. Μακάρι να μπορούσα να την ξεπεράσω, αλλά δεν μπορώ».