Η ηθοποιός, παραγωγός, τραγουδίστρια και σύζυγος του Τομ Χανκς μιλά για τη διαδρομή που τη μετέτρεψε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες Ελληνίδες του Χόλιγουντ.
- Η Ρίτα Γουίλσον, ως παιδί Ελλήνων μεταναστών, ξεκίνησε αναπάντεχα την καριέρα της στα 14,5 με μια φωτογράφιση για το Harper's Bazaar. Παρά την είσοδο στον χώρο, δεν είχε αρχικά μεγάλες φιλοδοξίες, ζώντας σε ένα αυστηρά ελληνικό περιβάλλον.
- Η πρώτη υποκριτική ευκαιρία ήρθε τυχαία με έναν μικρό ρόλο στο "The Brady Bunch", οδηγώντας σε σταθερή καριέρα. Ωστόσο, η ανάγκη να τιμήσει την εκπαίδευση, όπως οι γονείς της, την οδήγησε σε σπουδές θεάτρου στο Λονδίνο.
- Η μητρότητα άλλαξε τις προτεραιότητές της, επιλέγοντας να είναι παρούσα στα παιδιά της, απορρίπτοντας δουλειές. Αργότερα, ανακάλυψε το έργο "Γάμος αλά Ελληνικά" και πάλεψε για την παραγωγή του, με την επιτυχία να επιβεβαιώνει το ένστικτό της.
- Τα τελευταία χρόνια η μουσική έγινε σημαντική μορφή έκφρασης, πριν η διάγνωση καρκίνου το 2015 μεταμορφώσει την οπτική της για τη ζωή. Σήμερα, η Ρίτα αναλογίζεται τον γάμο της και τη διαρκή εξέλιξη του εαυτού της.
Η Ρίτα Γουίλσον έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της μπροστά από κάμερες, κινηματογραφικά πλατό και στούντιο ηχογράφησης, όμως όταν κοιτάζει σήμερα μια παλιά φωτογραφία της από το Χόλιγουντ των αρχών της δεκαετίας του ’70, δεν βλέπει μια μελλοντική σταρ. Βλέπει ένα κορίτσι «χαρούμενο, ανοιχτό και αισιόδοξο», ένα παιδί μεταναστών που μεγάλωνε σε ένα μικρό σπίτι του Λος Άντζελες, ανάμεσα σε μυρωδιές ελληνικής κουζίνας, δίσκους των Supremes και των Beatles και μια οικογένεια που δεν είχε καμία σχέση με τη βιομηχανία του θεάματος.
Στα 69 της πλέον, η ηθοποιός, παραγωγός, τραγουδίστρια και σύζυγος του Τομ Χανκς μιλά στην εφημερίδα Guardian για την καριέρα, τον γάμο, τη μητρότητα, τον καρκίνο και τη διαδρομή που τη μετέτρεψε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες Ελληνίδες του Χόλιγουντ.
To τηλεφώνημα από τα γραφεία του Harper’s Bazaar
Η φωτογραφία που έγινε η αφορμή για τις αναμνήσεις της τραβήχτηκε από τη μητέρα της, λίγο αφότου η έφηβη τότε Ρίτα είχε δεχτεί μια αναπάντεχη πρόταση στον διάδρομο του λυκείου του Χόλιγουντ. «Περπατούσα προς την τάξη όταν κάποιος με πλησίασε και με ρώτησε αν θα με πείραζε να με φωτογραφίσουν», θυμάται. Λίγες ημέρες αργότερα δέχτηκε τηλεφώνημα από τα γραφεία του Harper’s Bazaar. Το περιοδικό ετοίμαζε αφιέρωμα για τη νέα γενιά νέων που αποκτούσε δικαίωμα ψήφου στις ΗΠΑ και αναζητούσε νεαρά πρόσωπα για φωτογράφιση. Η ίδια ήταν μόλις 14,5 ετών, αλλά κανείς δεν φάνηκε να προβληματίζεται ιδιαίτερα.
Στη φωτογράφιση γνώρισε επαγγελματίες μοντέλα και για πρώτη φορά άκουσε για ατζέντηδες και οντισιόν. Ακολούθησε τη συμβουλή τους και τηλεφώνησε σε πρακτορείο λέγοντας: «Μόλις φωτογραφήθηκα από τον Άλμπερτ Γουότσον για το Harper’s Bazaar. Θέλετε να με γνωρίσετε;». Της ζήτησαν μια φωτογραφία προσώπου και η μητέρα της τράβηξε το πορτρέτο που σήμερα κοιτάζει ξανά. «Δεν ήταν καθόλου... γκλάμορους όλο αυτό, αλλά ήταν αρκετό για να υπογράψω συμβόλαιο», λέει.
Σπίτι με αυστηρές ελληνικές διατροφικές συνήθειες
Παρά την πρώιμη είσοδό της στον χώρο της μόδας και της τηλεόρασης, η Γουίλσον επιμένει ότι δεν είχε μεγάλες φιλοδοξίες για καριέρα. Οι γονείς της ήταν μετανάστες και, όπως εξηγεί, «δεν γνωρίζαμε κανέναν στη βιομηχανία». Το σπίτι τους στο Λος Άντζελες ήταν γεμάτο οικογενειακή ζεστασιά και αυστηρές ελληνικές διατροφικές συνήθειες. Η μητέρα της πήγαινε καθημερινά στην αγορά για φρέσκα υλικά, και μέχρι να επιστρέψει το ψυγείο ήταν σχεδόν άδειο, εκτός από «ένα κεσεδάκι ελληνικό γιαούρτι με πλήρη λιπαρά, μια φέτα και ένα μπουκάλι 7Up». Οι μυρωδιές από τα φαγητά και οι ήχοι από το ραδιόφωνο AM συνόδευσαν τα παιδικά της χρόνια, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας που, όπως λέει, κουβαλά μέχρι σήμερα.
Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία στην υποκριτική ήρθε σχεδόν τυχαία. Μια φίλη της ήθελε να γίνει ηθοποιός και η Ρίτα τη συνόδευσε σε οντισιόν για τη δημοφιλή σειρά «The Brady Bunch». Οι παραγωγοί την είδαν να περιμένει και τη ρώτησαν αν θα ήθελε να δοκιμαστεί για έναν μικρό ρόλο μαζορέτας. «Πήρα τον ρόλο και ξαφνικά βρέθηκα να δουλεύω στη αγαπημένη μου σειρά, με ηθοποιούς που παρακολουθούσα επί χρόνια», θυμάται. Η εικόνα του αυτοκινήτου που περνά τις πύλες του στούντιο με τη μητέρα της δίπλα της παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της. «Σκεφτόμουν: “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρίσκομαι εδώ”. Όλο αυτό μου φαινόταν εξωπραγματικό».
Η καριέρα της άρχισε να εξελίσσεται σταθερά, με συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές όπως το «Frasier» και το «The Good Wife», αλλά και σε επιτυχημένες ρομαντικές κωμωδίες όπως το «Άγρυπνος στο Σιάτλ» και το «Runaway Bride». Ωστόσο, πίσω από την επιτυχία υπήρχε πάντα η ανάγκη να αποδείξει κάτι στους γονείς της. Εκείνοι έδιναν τεράστια σημασία στην εκπαίδευση, επειδή οι ίδιοι δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες. «Ήθελα να είναι περήφανοι για μένα», λέει. Έτσι, στα 20 της αποφάσισε να σπουδάσει στη London Academy of Music & Dramatic Art στο Λονδίνο, αναζητώντας επίσημη θεατρική εκπαίδευση.
Η ζωή της Γουίλσον στο Λονδίνο
Η ζωή της στη βρετανική πρωτεύουσα είχε κάτι από κινηματογραφική αφήγηση. Τα βράδια πήγαινε συνεχώς στο θέατρο, ενώ συγκατοικούσε με ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι που είχε μετατρέψει το σαλόνι του σε υπνοδωμάτιο για να της παραχωρήσει το δικό του δωμάτιο. Η μοναδική πραγματική δυσκολία, όπως λέει γελώντας, ήταν η μπανιέρα χωρίς ντους. «Είχα τόσο μακριά μαλλιά που έπρεπε να γεμίζω κατσαρόλες με νερό για να ξεβγάζω το σαμπουάν».
Παρά τη διαρκή επαγγελματική παρουσία της, η μητρότητα άλλαξε τις προτεραιότητές της. Η ίδια και ο Τομ Χανκς απέκτησαν δύο παιδιά και πήραν συνειδητές αποφάσεις για να διατηρήσουν μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική οικογενειακή ζωή. «Δεν είχαμε ποτέ νταντά», λέει. «Ήθελα να πηγαίνω εγώ τα παιδιά στο σχολείο και να είμαι εκεί όταν επέστρεφαν σπίτι, όπως έκανε η μητέρα μου». Η επιλογή αυτή σήμαινε ότι πολλές τηλεοπτικές δουλειές απορρίφθηκαν, καθώς απαιτούσαν πολυετή δέσμευση.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η Γουίλσον θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία μίας από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κωμωδίες όλων των εποχών. Ξεφυλλίζοντας τις θεατρικές αγγελίες των Los Angeles Times, έπεσε πάνω στον τίτλο «Γάμος αλά Ελληνικά». «Μου φάνηκε αστείος τίτλος, οπότε πήγα να δω την παράσταση σε ένα μικρό θέατρο 99 θέσεων», θυμάται. Το έργο της Νία Βαρντάλος την ενθουσίασε. Μετά το τέλος της παράστασης ζήτησε να γνωρίσει τη συγγραφέα και της είπε ότι η ιστορία έπρεπε να γίνει ταινία.
Η Βαρντάλος είχε ήδη γράψει το σενάριο, όμως τα μεγάλα στούντιο δεν ήθελαν να την πρωταγωνιστήσουν επειδή δεν ήταν γνωστή ηθοποιός. Η Γουίλσον επέμεινε. «Έπρεπε να παλέψουμε πολύ για να γίνει η ταινία», λέει. Ήταν βέβαιη ότι οι οικογενειακές δυναμικές που περιέγραφε το έργο είχαν παγκόσμια απήχηση. Η επιτυχία της ταινίας επιβεβαίωσε το ένστικτό της και αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγικές νίκες της καριέρας της.
Κυκλοφορεί μουσικά άλμπουμ
Τα τελευταία χρόνια η μουσική έχει αποκτήσει όλο και μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή της. Από το 2012 κυκλοφορεί προσωπικούς δίσκους και, όπως εξηγεί, η τραγουδοποιία τής έδωσε μια διαφορετική μορφή έκφρασης. «Ήταν σαν να επέστρεφα στον εαυτό μου», λέει. «Μπορούσα να εξερευνήσω ιδέες και συναισθήματα που ως ηθοποιός δεν μπορούσα, επειδή χρησιμοποιούσα τα λόγια άλλων ανθρώπων». Το νέο της άλμπουμ, «Sound of a Woman», κυκλοφόρησε την 1η Μαΐου και περιλαμβάνει τραγούδια για τον χρόνο, τις σχέσεις και τη διαρκή μεταμόρφωση του ανθρώπου.
Το 2015, όμως, η ζωή της πήρε μια απρόσμενα σκοτεινή τροπή όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή και αποκατάσταση, μια εμπειρία που όπως παραδέχεται τη φόβισε βαθιά. «Θυμάμαι να αποχαιρετώ το σώμα μου μπροστά στον καθρέφτη πριν από το χειρουργείο», λέει. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα βλέπει εκείνη την περίοδο διαφορετικά. «Ο καρκίνος ήταν ένα δώρο. Μου έδωσε μια επιπλέον ευκαιρία στη ζωή». Μετά την περιπέτεια της υγείας της, όπως λέει, «ό,τι δεν ήταν πραγματικά σημαντικό απλώς εξαφανίστηκε».
Ένα από τα τραγούδια του νέου της άλμπουμ ονομάζεται «Marriage» και αναφέρεται ανοιχτά στον γάμο της με τον Τομ Χανκς, με τον οποίο είναι μαζί εδώ και 38 χρόνια. «Υπάρχουν πάνω και κάτω», λέει. «Ο γάμος είναι κάτι που πρέπει να δημιουργείς και να συντηρείς συνεχώς, όπως κάθε σημαντικό πράγμα στη ζωή». Η ίδια πιστεύει ότι η ηλικία τής χάρισε και μια νέα αίσθηση ελευθερίας. «Σταματάς να σε νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν έχεις τίποτα να κρύψεις ή να αποδείξεις».
Κι όμως, παρά τη μακρά καριέρα, τις ταινίες, τη μουσική και τις δοκιμασίες, η Ρίτα Γουίλσον εξακολουθεί να επιστρέφει στο κορίτσι της παλιάς φωτογραφίας. «Εκείνο το κορίτσι είναι ακόμα μαζί μου», λέει. «Δεν θα μπορούσα να είμαι αυτή που είμαι χωρίς όλες τις προηγούμενες εκδοχές του εαυτού μου. Δεν είναι φαντάσματα. Είναι η κοινότητά μας, οι άγγελοί μας. Αυτοί μας διαμορφώνουν και μας οδηγούν, βήμα-βήμα, στο επόμενο επίπεδο».