Τα απομνημονεύματα μιας Αμερικανίδας παρουσιάζουν μια μορφή οικογενειακής ζωής που αποκλίνει από τα συμβατικά πρότυπα, τοποθετώντας στο επίκεντρο μια πολυσυντροφική σχέση που η ίδια περιγράφει ως λειτουργική και ικανοποιητική.
Αν δεν το γνωρίζατε, η πολυσυντροφικότητα - γνωστή και ως polyamory - είναι η πρακτική ή επιθυμία για πολλαπλές ερωτικές σχέσεις με τη γνώση και συναίνεση όλων. Περιγράφεται ως μια «ηθική, υπεύθυνη μη μονογαμία». Όσοι την υιοθετούν απορρίπτουν την αποκλειστικότητα ως προϋπόθεση βαθιάς αγάπης. Μπορεί να εκδηλωθεί όταν κάποιος είναι μόνος ή ήδη σε σχέση, μεταβαίνοντας συναινετικά σε πολυσυντροφικά σχήματα, με έμφαση στην επικοινωνία, τη διαφάνεια και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των συμμετεχόντων και τη συναισθηματική ωριμότητα που απαιτεί τέτοιες δυναμικές.
Τα νέα απομνημονεύματα μιας Αμερικανίδας, της Λίντι Γουέστ, με τίτλο «Adult Braces», παρουσιάζουν μια μορφή οικογενειακής ζωής που αποκλίνει από τα συμβατικά πρότυπα, τοποθετώντας στο επίκεντρο μια πολυσυντροφική σχέση που η ίδια περιγράφει ως λειτουργική και ικανοποιητική. Η συγγραφέας - που αυτοαποκαλείται ως polyamorist - ζει σε ένα σπίτι έξω από το Σιάτλ μαζί με τον σύζυγό της, Αχάμ, και τη σύντροφό του, Ρόγια, η οποία είναι ταυτόχρονα και δική της σύντροφος. Η καθημερινότητα που περιγράφει περιλαμβάνει καταμερισμό ευθυνών, συναισθηματική υποστήριξη και μια συμφωνημένη εναλλαγή στις προσωπικές σχέσεις, με τρόπο που, όπως σημειώνει, ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων. «Είναι αυτό που θέλω. Μου αρέσει. Δεν χρειάζεται να σημαίνει κάτι περισσότερο από αυτό», γράφει.
Η κατάσταση δεν προέκυψε χωρίς εντάσεις και προβλήματα
Η κατάσταση αυτή, ωστόσο, δεν προέκυψε χωρίς εντάσεις. Η Γουέστ αναφέρει ότι αρχικά αντέδρασε αρνητικά όταν ο σύζυγός της εξέφρασε την επιθυμία για μια μη μονογαμική σχέση. Μεγάλο μέρος του βιβλίου επικεντρώνεται στην περίοδο που ακολούθησε, κατά την οποία η ίδια επιχείρησε να διαχειριστεί τη συναισθηματική αναστάτωση που προκάλεσε η εξέλιξη αυτή. Περιγράφει ένα εκτεταμένο ταξίδι από το Σιάτλ έως τη Φλόριντα και πίσω, ως διαδικασία επεξεργασίας της κατάστασης και κατανόησης των νέων δεδομένων.
«Η ζωή μου δεν υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο»
Η συγγραφέας αναγνωρίζει ότι η επιλογή της προκαλεί αντιδράσεις. Όταν η σχέση της με τον Αχάμ και τη Ρόγια έγινε δημόσια το 2022, μέρος του κοινού εξέφρασε αμφιβολίες για το κατά πόσο η ίδια είναι πραγματικά ευτυχισμένη. Όπως έχει γράψει, ορισμένοι «συμπέραναν ότι έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου και κρατούμαι παρά τη θέλησή μου». Στο βιβλίο επανέρχεται στο θέμα, σημειώνοντας: «Αν πιστεύετε ότι έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου και είμαι κρυφά δυστυχισμένη, δεν ξέρω τι να σας πω».
Οι αντιδράσεις αυτές συνεχίστηκαν με την κυκλοφορία του βιβλίου, πριν από μερικές ημέρες, οδηγώντας τη συγγραφέα να υπερασπιστεί την ιδιωτικότητά της. «Η ζωή μου δεν υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο», έγραψε σε διαδικτυακή της ανάρτηση, απαντώντας σε επικριτικά σχόλια που αμφισβητούσαν τόσο τον σύζυγό της όσο και τη φύση της σχέσης τους.
Παρά τη θέση αυτή, η ίδια επιλέγει να περιγράψει λεπτομερώς την καθημερινότητά της, ανοίγοντας τον δρόμο για δημόσιο διάλογο. Στο βιβλίο παρουσιάζει την πολυσυντροφική της σχέση ως ένα λειτουργικό σύστημα, όπου η παρουσία τρίτου προσώπου διευκολύνει πρακτικά ζητήματα, όπως οι δουλειές του σπιτιού ή η διαχείριση οικονομικών υποχρεώσεων, αλλά και προσωπικές ανάγκες. Αναφέρει, για παράδειγμα, ότι η ύπαρξη τρίτου συντρόφου μπορεί να καλύψει συναισθηματικά ή σωματικά κενά σε περιόδους που η ίδια δεν βρίσκεται σε καλή ψυχολογική κατάσταση.
Η προσέγγιση της Γουέστ εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συζητήσεων γύρω από τη μη μονογαμία, η οποία τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται πιο συχνά στον δημόσιο λόγο. Στην περίπτωση της Γουέστ, ωστόσο, η διάσταση αυτή αποκτά και πολιτικά χαρακτηριστικά, καθώς η ίδια συνδέει την προσωπική της επιλογή με ζητήματα αυτοδιάθεσης και κοινωνικών κανόνων.
Η αφήγηση του βιβλίου δεν περιορίζεται στην περιγραφή της παρούσας κατάστασης, αλλά εξετάζει και τη διαδικασία προσαρμογής. Η συγγραφέας καταγράφει την αρχική της αντίσταση, την αίσθηση απώλειας και την προσπάθεια να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον σύζυγό της. Η διαδρομή αυτή παρουσιάζεται ως σταδιακή, χωρίς να παραλείπονται οι δυσκολίες και οι αντιφάσεις.
Παράλληλα, η δημόσια έκθεση της σχέσης δημιουργεί ένα περιβάλλον συνεχούς αξιολόγησης από τρίτους. Η Γουέστ επισημαίνει ότι, ακόμη και όταν δεν διατυπώνονται ευθέως κρίσεις, υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση παρατήρησης και ερμηνείας της προσωπικής της ζωής. Η ίδια απορρίπτει την ανάγκη να αποδείξει την αυθεντικότητα των επιλογών της, τονίζοντας ότι η εμπειρία της δεν μπορεί να αποτιμηθεί από εξωτερικούς παρατηρητές.
«Εντέλει, το βιβλίο, μέσα από την προσωπική αφήγηση, αναδεικνύει μια μορφή σχέσης που αμφισβητεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί ζευγαριού και οικογένειας. Ταυτόχρονα, καταγράφει τις εντάσεις που προκύπτουν όταν τέτοιες επιλογές μεταφέρονται στον δημόσιο χώρο, όπου συναντούν διαφορετικές προσδοκίες και αξιακά πλαίσια», καταλήγει εμφατικά η Guardian.