Ο Alan Wood, η σύζυγός του Irenka Wood και τα παιδιά τους, Rowan, Darroch και Yewan, άφησαν πίσω τους τη σταθερότητα της στεριάς και διέσχισαν τον κόσμο με ένα ιστιοπλοϊκό μήκους 16 μέτρων, το Mothership.
Για οκτώ χρόνια, μια οικογένεια από το Μπράιτον έζησε μια ζωή που για τους περισσότερους μοιάζει με σενάριο περιπέτειας. Ο Alan Wood, η σύζυγός του Irenka Wood και τα παιδιά τους, Rowan, Darroch και Yewan, άφησαν πίσω τους τη σταθερότητα της στεριάς και διέσχισαν τον κόσμο με ένα ιστιοπλοϊκό μήκους 16 μέτρων, το Mothership.
Το ταξίδι τους, που τους οδήγησε σε περισσότερες από 40 χώρες και περιοχές, συνδύασε ελευθερία, φόβο, αυτοσχεδιασμό και στιγμές που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή τους.
Η απόφαση γεννήθηκε μέσα από απογοήτευση
Η απόφαση δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά γεννήθηκε μέσα από απογοήτευση. Μετά την οικονομική κρίση του 2008 και την απώλεια της επιχείρησής τους, ο Alan Wood λέει πως συνειδητοποίησαν ότι το μοντέλο ζωής στο οποίο είχαν επενδύσει «δεν λειτουργούσε πια».
Ήθελαν να αναζητήσουν κάτι διαφορετικό
Η αίσθηση εγκλωβισμού στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης τους ώθησε να αναζητήσουν κάτι διαφορετικό: «ελευθερία και το πραγματικό νόημα της ζωής», όπως το περιγράφει ο ίδιος. Το όνειρο του περίπλου υπήρχε από παλιά, αλλά πήρε συμβολική διάσταση όταν ο μικρότερος γιος τους, Yewan, γεννήθηκε μέσα στον αμνιακό σάκο, ένα σπάνιο φαινόμενο που στη ναυτική παράδοση θεωρείται καλός οιωνός και φυλαχτό για τους ταξιδιώτες της θάλασσας.
Για να χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα άρχισαν να αποταμιεύουν συστηματικά και να ενοικιάζουν μέρος του σπιτιού τους. Όταν τελικά απέπλευσαν, η καθημερινότητά τους άλλαξε ριζικά. Το ιστιοπλοϊκό έγινε σπίτι, σχολείο και καταφύγιο, ενώ η θάλασσα μετατράπηκε σε διαρκή δοκιμασία. Ο Wood περιγράφει το πέρασμα από την Ερυθρά Θάλασσα ως «ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ που μετατράπηκε σε κακό action movie».
Τον Μάιο του 2025, ανοιχτά των ακτών του Σουδάν, η οικογένεια βρέθηκε αντιμέτωπη με ένοπλους άνδρες που προσπάθησαν να τους σταματήσουν, κραδαίνοντας καλάσνικοφ. Η διαφυγή έγινε... νύχτα, με προβληματική μηχανή και την τύχη να παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς το σκάφος των καταδιωκτών τους ακινητοποιήθηκε.
Οι δυσκολίες δεν περιορίστηκαν στις απειλές
Οι δυσκολίες δεν περιορίστηκαν στις απειλές. Στο πέρασμα από τη Suez Canal, ο Alan Wood περιγράφει μια πραγματικότητα όπου τίποτα δεν προχωρά χωρίς «διευκολύνσεις». Καύσιμα και ανταλλακτικά έπρεπε να μεταφερθούν κρυφά για να αποφευχθούν υπέρογκα τέλη, ενώ η γραφειοκρατία συχνά άφηνε λίγα περιθώρια επιλογής.
Παράλληλα, η οικογένεια έπρεπε να αντιμετωπίσει μηχανικές βλάβες, εξαντλημένες αντλίες νερού, αυστηρή διαχείριση τροφίμων και καυσίμων, κρυφούς υφάλους και εμπορικά πλοία που εμφανίζονταν απειλητικά στον ορίζοντα.
Όλα αυτά συνέβαιναν ενώ τα παιδιά συνέχιζαν την εκπαίδευσή τους. Το «boat school», όπως το αποκαλεί ο Wood, στηρίχθηκε σε διαδικτυακά εργαλεία, σχολικά βιβλία και, όπως παραδέχεται με χιούμορ, «λίγη δωροδοκία και περιστασιακές ενοχές».
Ο δεκατριάχρονος Yewan λέει ότι έμαθε περισσότερα ταξιδεύοντας απ’ όσα θα μπορούσε ποτέ να αποκομίσει από ένα εγχειρίδιο. Η επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς και κοινωνίες, από αγορές στο Σουδάν μέχρι απομονωμένα νησιά στον Ειρηνικό, έγινε μέρος της καθημερινής μάθησης.
Παρά τους κινδύνους, το ταξίδι γέμισε και με στιγμές ομορφιάς. Στη Σοκότρα της Υεμένης, η οικογένεια ανέβηκε σε βουνό για να δει την ανατολή, ενώ εκεί γνώρισαν και μια εκτοπισμένη οικογένεια από το Σουδάν που, παρά τον πόλεμο, διατηρούσε αισιοδοξία.
Στην Ινδονησία, τα παιδιά βοήθησαν στη διάσωση ενός μικρού ντουγκόνγκ που κινδύνευε να γίνει τουριστικό αξιοθέατο. Στα Galapagos Islands, παρακολούθησαν παιδιά να παίζουν με φώκιες, ενώ εικόνες από το Vanuatu χαράχτηκαν στη μνήμη τους ως σύμβολα ενός κόσμου μακρινού αλλά ζωντανού.
Μετά από οκτώ χρόνια, η επιστροφή στο East Sussex συνοδεύτηκε από ανακούφιση, αλλά και νοσταλγία. «Επιβιώσαμε απ’ όλα» λέει ο Alan Wood, προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο κέρδος δεν ήταν οι ιστορίες που μπορούν να διηγηθούν, αλλά οι δεσμοί που ενισχύθηκαν και οι εμπειρίες που κουβαλούν.