Η 37χρονη Μάρτα Σαμπιόν, νοσηλεύτρια σε μονάδα εντατικής θεραπείας, εγκατέλειψε την Ιταλία μαζί με τον σύζυγό της και την κόρη τους, αναζητώντας καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και μια πιο ισορροπημένη οικογενειακή ζωή.
Έχοντας ολοκληρώσει τις πανεπιστημιακές σπουδές της και δύο μεταπτυχιακά και έχοντας εργαστεί σχεδόν οκτώ χρόνια σε μονάδα εντατικής θεραπείας στο νοσοκομείο της Πάντοβα, ζει και εργάζεται εδώ και περίπου δύο χρόνια στο Άμπου Ντάμπι.
Πώς μία νοσηλεύτρια αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ιταλία για το Άμπου Ντάμπι
Μετά τη γέννηση της κόρης της, η καθημερινότητα έγινε ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγός της εργάζονταν με πλήρες ωράριο. Παρότι υπέβαλε δύο φορές αίτηση για μερική απασχόληση, απορρίφθηκε, καθώς δεν συγκέντρωνε αρκετά μόρια. Αρχικά εξέτασε το ενδεχόμενο να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα, βρήκε τελικά μια ευκαιρία μέσω του LinkedIn, η οποία την οδήγησε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Σήμερα, ο καθαρός μηνιαίος μισθός της ανέρχεται περίπου στις 6.000 ευρώ, και η διαφορά σε σχέση με την Ιταλία δεν περιορίζεται μόνο στα χρήματα που λαμβάνει. Μπορεί επίσης να έχει μία νταντά, η οποία εργάζεται περίπου δέκα ώρες την εβδομάδα, φροντίζοντας την κόρη της τις ώρες που οι γονείς της εργάζονται. «Στην Ιταλία δεν θα είχαμε την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο», εξηγεί η Μάρτα στην Il Fatto Quotidiano.
Καθοριστικό ρόλο στην απόφασή της έπαιξε, ωστόσο, και η δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης. Παρά την πολυετή εμπειρία στην Ιταλία, δεν είχε καταφέρει να προχωρήσει στην επαγγελματική ιεραρχία, ούτε να δει ουσιαστική αύξηση στον μισθό της. «Στα επτά χρόνια εργασίας σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και με δύο μεταπτυχιακούς τίτλους, δεν ανέβηκα ούτε μία βαθμίδα στην ιεραρχία», εξηγεί.
Αντίθετα, στο νοσοκομείο του Άμπου Ντάμπι υπάρχει ένα δομημένο σύστημα επαγγελματικής εξέλιξης, μέσω του οποίου η εκπαίδευση, οι δεξιότητες και οι αυξημένες ευθύνες μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερες θέσεις. «Αν καταβάλεις προσπάθεια και δείξεις αφοσίωση, πετυχαίνεις τον στόχο σου. Στην Ιταλία, η βασική διαφορά είναι ότι, ακόμα κι αν εργάζεσαι σκληρά και δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, τίποτα δεν αλλάζει», λέει η Μάρτα.
Ως παράδειγμα αναφέρει έναν Ιταλό συνάδελφό της, άνω των 60 ετών, ο οποίος είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στη ΜΕΘ και διέθετε τεράστια εμπειρία. «Έκανε την ίδια δουλειά με εμένα από τα 17 του -τότε, το απαιτούμενο προσόν ήταν το απολυτήριο λυκείου -και δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αξιοποιήσει αυτές τις γνώσεις για να εξελιχθεί επαγγελματικά», εξηγεί και τονίζει ότι παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας και προϋπηρεσίας, οι αποδοχές του διέφεραν από τις δικές της μόλις κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ.
Οι προκλήσεις που αντιμετώπισε και η θέση της γυναίκας
Η εργασία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ωστόσο, συνοδεύεται και από προκλήσεις, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά σε ζητήματα που σχετίζονται με το τέλος της ζωής. Η Μάρτα διαπιστώνει σημαντικές διαφορές στην αντιμετώπιση της διακοπής της θεραπείας όταν δεν υπάρχουν πλέον ρεαλιστικές πιθανότητες βελτίωσης, καθώς η θρησκεία επηρεάζει τις κλινικές αποφάσεις.
Παράλληλα, η κοινωνία των Εμιράτων τής γεννά ερωτήματα, καθώς στην ίδια πόλη συνυπάρχουν ακραίος πλούτος και εργαζόμενοι που προέρχονται από μερικές από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Η ίδια εξηγεί ότι προσπαθεί να αντιμετωπίζει τέτοια ζητήματα χωρίς προκαταλήψεις, διατηρώντας παράλληλα τη δική της κουλτούρα.
Αναφερόμενη στη θέση της γυναίκας στις αραβικές χώρες, επισημαίνει ότι η προσωπική της εμπειρία δεν ανταποκρίνεται σε ορισμένα στερεότυπα. Ως παράδειγμα φέρνει το νοσοκομείο όπου εργάζεται όπου έχει δει γυναίκες σε διευθυντικές θέσεις να γίνονται μητέρες χωρίς να διακόπτουν την επαγγελματική τους πορεία.«Νομίζω ότι αυτό λέει πολλά· δεν νιώθω να περιορίζομαι εδώ επειδή είμαι γυναίκα», τονίζει.
Η Μάρτα ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει ξεχάσει την Ιταλία, την οποία εξακολουθεί να θεωρεί πατρίδα της και τονίζει ότι έφυγε επειδή δεν έβλεπε πλέον προοπτικές για το μέλλον της. Περιγράφει την Ιταλία ως μια όμορφη χώρα που μοιάζει πλέον με μουσείο. Όπως υπογραμμίζει, δεν ζητά να εξαλειφθούν οι δυσκολίες της εργασίας, αλλά να υπάρχει μία προοπτική και αξιοπρεπείς συνθήκες για τους επαγγελματίες.
Για τη Μάρτα αυτό είναι το σημαντικό, η αίσθηση ότι αν προσπαθήσεις, κάτι μπορεί να αλλάξει. Όσον αφορά στη ζωή της στο Άμπου Ντάμπι καταλήγει λέγοντας: «Κι εδώ υπάρχουν πολλές αντιφάσεις και ασάφειες, όμως εμείς βρήκαμε την ισορροπία μας και επιτέλους είμαστε ευτυχισμένοι».