Χωρίς τεστ και χωρίς πίεση για επιδόσεις. Για την 42χρονη Annette de Graaf και την οικογένειά της έγινε πραγματικότητα όταν μετακόμισαν από την Ολλανδία στη Νορβηγία.
- Η οικογένεια De Graaf, μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, αντιμετώπισε δυσκολίες με το ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο θεωρούσε υπερβολικά δομημένο και κριτικό. Επιθυμούσαν ένα περιβάλλον που να ενθαρρύνει την προσωπική ανάπτυξη και την περιέργεια, αντί της βαθμολόγησης και της σύγκρισης.
- Αποφασίζοντας να αναζητήσουν διεθνές σχολείο, η Annette και ο Thaddeus κατέληξαν στη Νορβηγία το 2021. Δύο χρόνια μετά, μετακόμισαν προσωρινά στο Βιετνάμ, όπου όμως βίωσαν έντονο ρατσισμό στο σχολείο, οδηγώντας τους στην απόφαση να επιστρέψουν πίσω.
- Επιστρέφοντας στη Νορβηγία, η οικογένεια βρήκε ένα ήρεμο περιβάλλον με γονείς γεμάτους σεβασμό. Το σχολικό σύστημα δίνει έμφαση στην προσωπική ανάπτυξη κάθε παιδιού, χωρίς πρώιμες εξετάσεις ή συγκρίσεις, εκπληρώνοντας τις αρχικές τους προσδοκίες για μια διαφορετική εκπαίδευση.
- Η νορβηγική νοοτροπία επεκτείνεται στον αθλητισμό με έμφαση στη χαρά, όχι στον ανταγωνισμό, ενώ ο αυθορμητισμός και οι απλές γιορτές γενεθλίων είναι κανόνας. Η οικογένεια εκφράζει ευγνωμοσύνη για την ήρεμη ζωή, τονίζοντας την αξία του χρόνου και της σύνδεσης, νιώθοντας τη Νορβηγία ως πραγματικό σπίτι.
Χωρίς τεστ σε μικρή ηλικία, χωρίς γεμάτα προγράμματα και χωρίς πίεση για επιδόσεις. Για την 42χρονη Annette de Graaf και την οικογένειά της έγινε πραγματικότητα όταν μετακόμισαν στη Νορβηγία. Αυτό που ξεκίνησε ως αναζήτηση για κατάλληλη εκπαίδευση, άλλαξε ολόκληρη τη ζωή τους. Οι δυο γονείς δια στόματος της μητέρας μιλούν για την απόφασή τους να αφήσουν την Ολλανδία και να δημιουργήσουν μια νέα ζωή στο εξωτερικό με τα παιδιά τους.
«Να ζούμε περιπέτειες μαζί με τα παιδιά»
«Να ζούμε περιπέτειες μαζί με τα παιδιά, να είμαστε πολύ έξω στη φύση και να ανακαλύπτουμε τον κόσμο: αυτό είναι για εμάς ανεκτίμητο. Μετά τη γέννηση των θυγατέρων μας, της Jools και της Pippa, ταξιδέψαμε για δεκατέσσερις μήνες σε όλο τον κόσμο. Περάσαμε από τη Νότια Αφρική, τη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Χιλή, τη Βραζιλία, την Ισπανία και τη Γερμανία. Ήταν μαγικό.
Λίγο μετά την επιστροφή μας, μας περίμενε μια νέα περιπέτεια: η γέννηση του γιου μας, Sol. Οι πέντε μας ζούσαμε στο Lisse. Ο σύζυγός μου, Thaddeus, είχε εκεί το δικό του φυσικοθεραπευτήριο, ενώ εγώ εργαζόμουν με μεγάλη χαρά στη Διεθνή Σχολή του Άμστερνταμ. Τα κορίτσια ήταν στη λίστα αναμονής από τη γέννησή τους, αλλά δεν υπήρχε θέση. Στην περιοχή δεν βρήκαμε σχολείο που να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες μας, οπότε πήγαν σε ένα κανονικό δημοτικό σχολείο», αφηγείται η ίδια.
Μια διαφορετική οπτική για την εκπαίδευση
Σύντομα καταλάβαμε γιατί δεν μας ταίριαζε. Για παράδειγμα, είπαν στη Jools ότι είχε χρωματίσει τον ήλιο «λάθος»: αντί για κίτρινο, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα χρώματα. Έτσι, έπρεπε να μείνει μέσα στο διάλειμμα για να ξανακάνει τη ζωγραφιά. Μια άλλη φορά, είπαν ότι η κόρη μας «το έπαιζε ξερόλας» στο μάθημα γραφής, επειδή είχε βάλει θαυμαστικό μετά από κάθε λέξη στο «Χοπ, χοπ, χοπ». Επίσης, η κατηγοριοποίηση των παιδιών σε ομάδες όπως «παιδιά-αστέρια» είναι αντίθετη με τον τρόπο που βλέπουμε τη μάθηση. Επιθυμούσαμε μια εκπαίδευση όπου τα παιδιά πραγματικά βλέπονται, ακούγονται και εκτιμώνται για αυτό που είναι, και όπου δίνεται έμφαση στην προσωπική ανάπτυξη. Όπου η περιέργεια είναι το σημείο εκκίνησης, η χαρά μετρά περισσότερο από τα αποτελέσματα και υπάρχει χώρος για δεξιότητες όπως η συνεργασία, η ανθεκτικότητα και η διαχείριση των συναισθημάτων».
Μετανάστευση στη Νορβηγία
«Όταν άκουσα ότι συνάδελφοι μετακόμισαν με τις οικογένειές τους στην Ταϊλάνδη για να εργαστούν σε διεθνές σχολείο, κοιταχτήκαμε με τον Thaddeus. Γιατί δεν το είχαμε σκεφτεί ποτέ; Ένιωσα σαν να ήταν ο κόσμος στα πόδια μας. Ακολούθησαν συνεντεύξεις με σχολεία σε όλο τον κόσμο, από την Αργεντινή μέχρι τη Ναμίμπια και από την Ιταλία μέχρι την Ιαπωνία. Μέχρι που μάθαμε ότι δύο σχολεία στη Νορβηγία ήθελαν να με εντάξουν στο δυναμικό τους. Ο Thaddeus ενθουσιάστηκε αμέσως: είχε ζήσει εκεί για λίγο κατά τη διάρκεια των σπουδών του και είχε περάσει υπέροχα. Μετά από πολλή σκέψη, επιλέξαμε το Haugesund International School στο Aksdal. Τον Ιούλιο του 2021, λίγο πριν τα δεύτερα γενέθλια του Sol, μετακομίσαμε στη Νορβηγία».
Νέα περιπέτεια στο Βιετνάμ
«Δύο χρόνια αργότερα αποφασίσαμε να ζήσουμε άλλη μια περιπέτεια. Ανταλλάξαμε τη Νορβηγία με το Βιετνάμ, όπου άρχισα να εργάζομαι σε ένα διεθνές σχολείο. Ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία, με νόστιμο φαγητό, εντυπωσιακούς ναούς, χαλαρωτικά μασάζ κεφαλής και αμέτρητες νέες εμπειρίες. Δυστυχώς, όμως, σύντομα διαπιστώσαμε ότι υπήρχε έντονος ρατσισμός. Συνάδελφοι ασιατικής καταγωγής αντιμετωπίζονταν διαφορετικά. Μια Φιλιππινέζα συνάδελφος δεν επιτρεπόταν πλέον να διδάσκει, επειδή οι γονείς ήθελαν δάσκαλο με λευκό δέρμα. Έτσι της ανατέθηκε διοικητική θέση. Επίσης, όλοι οι δυτικοί δάσκαλοι έπρεπε να στέκονται μπροστά στη σχολική φωτογραφία, ώστε να τους βλέπουν καθαρά οι Βιετναμέζοι γονείς. Μετά από σχεδόν έναν χρόνο στο Βιετνάμ, αποσύραμε το σπίτι μας στη Νορβηγία από την αγορά και επιστρέψαμε στο Aksdal. Εκεί ζούμε ακόμη, με μεγάλη χαρά».
Ήρεμο και ανεπιτήδευτο περιβάλλον
«Είναι εντυπωσιακό πόσο ήρεμοι είναι οι Νορβηγοί. Οι γονείς σπάνια φωνάζουν στα παιδιά τους και σχεδόν ποτέ δεν υψώνουν τη φωνή τους. Η καθημερινότητα φαίνεται πιο ήπια, η σχέση με τα παιδιά είναι γεμάτη αγάπη και σεβασμό. Επίσης, σε αντίθεση με την Ολλανδία, οι άνθρωποι εδώ σπάνια παραπονιούνται για τον καιρό. Είτε έχει ήλιο είτε βρέχει καταρρακτωδώς, τα παιδιά παίζουν πάντα έξω και έχουν όρεξη για πεζοπορία στα βουνά. Φοράνε τον εξοπλισμό τους και βγαίνουν. Αποκτούν νωρίτερα ανεξαρτησία, πηγαίνουν πιο νωρίς μόνα τους στο σχολείο και μένουν πιο εύκολα μόνα στο σπίτι».
Έμφαση στην προσωπική ανάπτυξη
«Το σχολικό σύστημα είναι επίσης διαφορετικό. Διευθυντές, δάσκαλοι και γονείς συχνά με κοιτούν με απορία όταν περιγράφω πώς λειτουργούν τα πράγματα στην Ολλανδία. Τους φαίνεται περίεργο ότι τα παιδιά εξετάζονται από μικρή ηλικία και κατατάσσονται σε επίπεδα. Και ότι στο τέλος του δημοτικού δίνουν μια καθοριστική εξέταση. Οι έννοιες «μπροστά» και «πίσω» δεν υπάρχουν εδώ. Οι μαθητές δεν συγκρίνονται μεταξύ τους και παίρνουν βαθμούς μόνο μετά τα δεκατρία. Η έμφαση δίνεται αποκλειστικά στη δική τους ανάπτυξη. Παράλληλα, θεωρείται σημαντικό τα παιδιά να απολαμβάνουν τη μάθηση και να αποκτούν βασικές δεξιότητες ζωής. Είμαστε απίστευτα χαρούμενοι που τα παιδιά μας δεν περνούν από το ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι παράξενο να επαναλαμβάνει ένα παιδί τάξη μόνο και μόνο επειδή δεν διαβάζει άπταιστα. Εδώ δεν υπάρχει τέτοια πίεση. Τα παιδιά μεγαλώνουν με τον δικό τους ρυθμό».
Χωρίς συγκρίσεις
«Η ίδια νοοτροπία υπάρχει και στον αθλητισμό. Εγώ και ο σύζυγός μου μεγαλώσαμε με έντονο ανταγωνισμό στον αθλητισμό. Εδώ η έμφαση είναι στη χαρά και όχι στο αποτέλεσμα. Οι αγώνες ξεκινούν μετά τα δεκατρία. Πριν από αυτό δεν υπάρχουν βάθρα ή βραβεία. Παλιά μας φαινόταν υπερβολικά «γλυκό», αλλά τώρα καταλαβαίνουμε την αξία του. Τα παιδιά δεν συγκρίνονται μεταξύ τους, αλλά γιορτάζονται για αυτό που είναι. Γιατί να συγκρίνουμε τα παιδιά; Τι σημασία έχει ποιο παιδί παίρνει πρώτο δίπλωμα κολύμβησης ή πετυχαίνει τα περισσότερα γκολ;»
Χώρος για αυθορμητισμό
«Είχαμε ήδη εγκαταλείψει τα γεμάτα προγράμματα πριν από το μεγάλο ταξίδι μας. Κρατούσαμε τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα ελεύθερα, ώστε να αποφασίζουμε εκείνη τη στιγμή τι θέλουμε να κάνουμε. Στην Ολλανδία αυτό φαινόταν παράξενο σε πολλούς. Στη Νορβηγία, όμως, νιώσαμε σαν στο σπίτι μας: πολλοί άνθρωποι ζουν έτσι. Αν προτείνεις κάτι αυθόρμητα, εμφανίζονται αμέσως».
Γενέθλια χωρίς άγχος
«Και τα γενέθλια τα γιορτάζουμε διαφορετικά. Όχι υπερβολές και πολλά δώρα, αλλά συνειδητές επιλογές. Θέλουμε τα παιδιά να θυμούνται ποιος τους έδωσε τι, όχι να ξεχνιούνται τα δώρα σε κάποιο ντουλάπι. Συχνά προτιμάμε εμπειρίες, όπως μια διανυκτέρευση σε φάρμα ή στη θάλασσα. Τα παιδικά πάρτι είναι απλά και χωρίς αποκλεισμούς. Όλη η τάξη είναι καλεσμένη και δεν χρειάζονται πολυτελείς διοργανώσεις. Τούρτα, ποτό και παιχνίδι αρκούν. Τα παιδιά δεν ανταλλάσσουν δώρα μεταξύ τους, αλλά δίνουν μια κάρτα ή μια ζωγραφιά. Το παιδί που γιορτάζει παίρνει δώρα μόνο από τους γονείς. Και στο σχολείο δεν προσφέρονται κεράσματα — κάτι που μάθαμε μετά από την πρώτη μας προσπάθεια γεμάτη κόπο για «τέλειες» κατασκευές».
Ευτυχία στη ζωή
«Είμαστε ευγνώμονες κάθε μέρα που ζούμε στη Νορβηγία. Όταν βλέπω τα παιδιά να παίζουν στον τεράστιο κήπο μας ή όταν πηγαίνουμε όλοι μαζί στα βουνά για πεζοπορία ή σκι, συνειδητοποιώ πόσο ξεχωριστό είναι αυτό. Έχω γίνει κι εγώ πιο ήρεμη. Ο χρόνος, η ηρεμία και ο χώρος έχουν εδώ μεγαλύτερη σημασία. Το νιώθω ψυχικά. Η ανατροφή βασίζεται πλέον κυρίως στη σύνδεση. Επειδή έχω περισσότερη ηρεμία, μπορώ να είμαι πραγματικά παρούσα για τα παιδιά. Υπενθυμίζουμε συνεχώς ο ένας στον άλλον τι έχει πραγματικά σημασία. Προς το παρόν, νιώθουμε ότι δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στην Ολλανδία. Όταν πηγαίνουμε εκεί και επιστρέφουμε στη Νορβηγία, νιώθουμε σαν να επιστρέφουμε στο σπίτι μας».
Ακολουθήστε τις περιπέτειες της Annette και της οικογένειάς της στο Instagram @theflyingdutchfamily.