Στη νέα της αυτοβιογραφία η 79χρονη σήμερα σταρ μιλά ανοιχτά για τη σύνθετη και συχνά επώδυνη σχέση της με τη μητέρα της, αποκαλύπτοντας πλευρές μιας οικογενειακής ιστορίας που σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή της.
Η ζωή της Λάιζα Μινέλι υπήρξε από νωρίς στενά δεμένη με τη λάμψη και τις σκιές του λεγόμενου «παλιού Χόλιγουντ».
Κόρη της θρυλικής τραγουδίστριας και ηθοποιού Τζούντι Γκάρλαντ και του σκηνοθέτη Βινσέντε Μινέλι, μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η δόξα, το ταλέντο και οι προσωπικές καταστροφές συνυπήρχαν διαρκώς.
Στη νέα της αυτοβιογραφία «Kids, Wait Till You Hear This!», η 79χρονη σήμερα σταρ μιλά ανοιχτά για τη σύνθετη και συχνά επώδυνη σχέση της με τη μητέρα της, αποκαλύπτοντας πλευρές μιας οικογενειακής ιστορίας που σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή της.
Η αφορμή για πολλές από αυτές τις εξομολογήσεις
Η αφορμή για πολλές από αυτές τις εξομολογήσεις υπήρξε ένα περιστατικό που συνέβη στα Βραβεία Όσκαρ του 2022. Εκείνη τη βραδιά, η Μινέλι εμφανίστηκε στη σκηνή σε αναπηρικό αμαξίδιο, μαζί με τη Λέιντι Γκάγκα, για να τιμηθεί η 50ή επέτειος από την ταινία «Καμπαρέ», με την οποία είχε κερδίσει το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1973. Η στιγμή φάνηκε συγκινητική για το κοινό, όμως η ίδια τη θυμάται διαφορετικά.
Όπως γράφει στο βιβλίο της, λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή της ζητήθηκε ξαφνικά να καθίσει σε αναπηρικό αμαξίδιο. «Μου είπαν ότι ήταν λόγω της ηλικίας μου και για λόγους ασφαλείας, επειδή θα μπορούσα να γλιστρήσω από την καρέκλα σκηνοθέτη», γράφει. «Ήταν ανοησίες».
Το αποτέλεσμα ήταν να δυσκολεύεται ακόμη και να διαβάσει το κείμενο που προβαλλόταν στο σύστημα τηλεπροβολής. «Πώς θα νιώθατε αν σας έβγαζαν με το ζόρι σε αναπηρικό αμαξίδιο μπροστά σε ζωντανό κοινό και δεν μπορούσατε καν να δείτε καθαρά;», αναρωτιέται.
Η αμηχανία της εκείνη τη στιγμή θύμισε στην ίδια παλιές εμπειρίες από την παιδική της ηλικία, όταν η ζωή δίπλα στη διάσημη μητέρα της ήταν γεμάτη απρόβλεπτες στιγμές.
Σε ηλικία μόλις 12 ετών βρέθηκε ξαφνικά στη σκηνή ενός θεάτρου στο Λας Βέγκας, όταν η Τζούντι Γκάρλαντ την τράβηξε από τα παρασκήνια και την άφησε να ολοκληρώσει μόνη της την παράσταση.
Λίγα χρόνια αργότερα, στα 18 της, εμφανίστηκε μαζί με τη μητέρα της στο Λονδίνο, στο ιστορικό θέατρο Palladium. Η νεαρή τότε Λάιζα ήθελε απεγνωσμένα να εντυπωσιάσει τη μητέρα της. Όταν τελείωσε το πρώτο της τραγούδι, άκουσε την Γκάρλαντ να φωνάζει ενθαρρυντικά: «Ναι, μωρό μου! Πήγαινε και δείξε τους!». Όμως λίγο αργότερα άκουσε την ίδια να ψιθυρίζει εκνευρισμένη στον παραγωγό: «Βγάλ’ την από τη σκηνή μου».
Η συμπεριφορά αυτή δεν ήταν ασυνήθιστη. Η Τζούντι Γκάρλαντ εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα εθισμού και ψυχικής υγείας.
Από πολύ μικρή ηλικία είχε εκτεθεί σε ένα εξαντλητικό σύστημα παραγωγής του Χόλιγουντ, στο οποίο οι ηθοποιοί λάμβαναν φάρμακα για να αδυνατίζουν, να μένουν ξύπνιοι ή να κοιμούνται. Η ίδια η Μινέλι πιστεύει ότι η μητέρα της είχε δεχτεί αυτές τις ουσίες ήδη από την εφηβεία της, όταν πρωταγωνίστησε στον «Μάγο του Οζ» σε ηλικία μόλις 16 ετών.
Η Γκάρλαντ πέθανε το 1969 από υπερβολική δόση φαρμάκων, σε ηλικία μόλις 47 ετών. Παρ’ όλα αυτά, η Μινέλι εξακολουθεί να μιλά για εκείνη με αγάπη. Στο βιβλίο της την περιγράφει ως «ξεκαρδιστική, σοφή και μεγαλοπρεπή». Η σχέση τους όμως ήταν συχνά δύσκολη. «Με αντιμετώπιζε σαν ψυχαναλύτρια από την ηλικία των πέντε ετών», γράφει. Η μητέρα της επέμενε να της μιλά σαν σε ενήλικη. «Δεν θα υπάρχει μωρουδίστικη γλώσσα στο σπίτι μας», της έλεγε. «Θα σου μιλάω ευθέως».
Η μικρή Λάιζα δεν προστατεύτηκε ποτέ από τις εκρήξεις θυμού της μητέρας της. Οι φωνές και οι δραματικές σκηνές ήταν μέρος της καθημερινότητας. Ο πατέρας της, ο σκηνοθέτης Βινσέντε Μινέλι, ήταν πιο ήρεμη παρουσία στη ζωή της. Όμως μετά τον χωρισμό των γονιών της, η κατάσταση έγινε πιο χαοτική, ιδιαίτερα όταν η Γκάρλαντ παντρεύτηκε τον παραγωγό Σιντ Λουφτ, με τον οποίο η οικογένεια βρισκόταν συχνά σε ένταση.
Παρά τις δυσκολίες, η νεαρή Λάιζα μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο διάσημους φίλους και καλλιτέχνες. Θυμάται να πηγαίνει για «φάρσα ή κέρασμα» στο σπίτι του Τζιν Κέλι ή να δέχεται χρήματα ως δώρο από τον Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος είχε στενή σχέση με τη μητέρα της.
«Ο εθισμός είναι στο αίμα»
Ωστόσο, η σκιά της Γκάρλαντ δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή της. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Μινέλι άρχισε να παίρνει ηρεμιστικά και να καταναλώνει αλκοόλ. «Ο εθισμός είναι στο αίμα», γράφει. Σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής της βρέθηκε λιπόθυμη σε έναν δρόμο της Νέας Υόρκης, ενώ περαστικοί περνούσαν δίπλα της χωρίς να τη βοηθήσουν. Για δεκαετίες μπαινόβγαινε σε κέντρα απεξάρτησης.
Παράλληλα, η προσωπική της ζωή χαρακτηρίστηκε από θυελλώδεις σχέσεις και γάμους. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές: τον τραγουδοποιό Πίτερ Άλεν, τον σκηνοθέτη Τζακ Χέιλι Τζούνιορ, τον γλύπτη Μαρκ Τζέρο και τον παραγωγό Ντέιβιντ Γκεστ. Πολλές από αυτές τις σχέσεις ήταν ταραχώδεις. Για τον τελευταίο της σύζυγο γράφει ότι προσπάθησε να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής της, ενώ περιγράφει το φιλί στον γάμο τους ως «σαν καρχαρίας που κατασπαράζει ένα κομμάτι κρέας».
Παρά τις δυσκολίες, η καριέρα της υπήρξε εντυπωσιακή. Η Μινέλι συγκαταλέγεται στους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει τα τέσσερα σημαντικότερα αμερικανικά βραβεία ψυχαγωγίας: Έμι, Γκράμι, Όσκαρ και Τόνι. Το «Καμπαρέ» παραμένει ο πιο εμβληματικός της ρόλος, ενώ οι εμφανίσεις της στο θέατρο και τη μουσική σκηνή την καθιέρωσαν ως μία από τις σημαντικότερες περφόρμερ του 20ού αιώνα.
Στην αυτοβιογραφία της αναφέρεται επίσης στη φιλία της με την πριγκίπισσα Νταϊάνα. Όπως γράφει, οι δύο γυναίκες ένιωθαν ότι καταλάβαιναν η μία την άλλη. «Καταλάβαινα τη λεπτή, συχνά δύσκολη σχέση ανάμεσα σε μητέρα και παιδί», σημειώνει.
Παρά τις συγκρούσεις, η σχέση της με τη μητέρα της παραμένει στο κέντρο της αφήγησής της. Η Μινέλι δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα, αλλά ούτε να καταδικάσει την Γκάρλαντ. Αντίθετα, περιγράφει μια σχέση γεμάτη αγάπη, θαυμασμό, φόβο και απογοήτευση - μια σχέση που καθόρισε όχι μόνο την παιδική της ηλικία αλλά και τη ζωή της ως ενήλικης καλλιτέχνιδας.