Μέσα από τα λόγια και τη στάση της 113χρονης γυναίκας, προκύπτουν τέσσερις βασικές αρχές ή απλώς τέσσερις συμβουλές που συνοψίζουν τη διαδρομή της.
- Η Sister Francis αντιμετώπισε σημαντικά εμπόδια στην παιδική της ηλικία, καθώς ένα ατύχημα της κόστισε μέρος του χεριού της, δυσχεραίνοντας αρχικά την αποδοχή της σε μοναστικά τάγματα λόγω της αναπηρίας της.
- Παρά τις αρχικές δυσκολίες, επέμεινε και έγινε δεκτή σε ηλικία 17 ετών, ξεκινώντας μια δια βίου καριέρα στη διδασκαλία, υπηρετώντας σε καθολικά σχολεία και ως καθηγήτρια στο Molloy College για 52 χρόνια, μαθαίνοντας διαρκώς.
- Η ζωή της διαμορφώθηκε από τέσσερις βασικές αρχές: την άρνηση να την ορίζουν τα εμπόδια, τη συνεχή μάθηση, την ανεπηρέαστη στάση απέναντι στην ηλικία, και τη διατήρηση ζωντανών σχέσεων με τους άλλους, ακόμη και πέρα από τον χρόνο.
- Αποδίδει τη μακροβιότητά της στην πίστη, την οικογένεια και την τύχη, εκφράζοντας ευγνωμοσύνη που διατηρεί την πνευματική της διαύγεια. Δηλώνει πως η ζωή της ορίζεται από μια διαρκή δυνατότητα, ακόμα και να διδάξει.
Γεννημένη το 1913, η αδελφή Φράνσις Πισκατέλα είναι σήμερα η γηραιότερη μοναχή στον κόσμο, σύμφωνα με τα Guinness World Records. Στα 113 της χρόνια, συνεχίζει να μιλά με μια απλότητα που σχεδόν αποδομεί το ίδιο το βάρος της ηλικίας. «Έχω σταματήσει να μετράω τα χρόνια μου», λέει.
Η ζωή της δεν υπήρξε ανέφελη
Η ζωή της δεν υπήρξε ανέφελη. Ένα ατύχημα στην παιδική της ηλικία της κόστισε μέρος του αριστερού της χεριού. Για χρόνια, αυτό στάθηκε εμπόδιο στην προσπάθειά της να ενταχθεί σε μοναστικό τάγμα. Υπήρξαν μοναστήρια που δίστασαν να τη δεχτούν, φοβούμενα ότι η αναπηρία της θα περιόριζε την ικανότητά της να υπηρετήσει. Εκείνη, ωστόσο, επέμεινε. Στα 17 της, ένας ιερέας των Δομινικανών τη ρώτησε αν μπορούσε να διδάξει. Όταν απάντησε πως μπορούσε, της άνοιξε τον δρόμο.
Από εκεί και πέρα, η ζωή της συνδέθηκε αδιάρρηκτα με τη διδασκαλία. Για δεκαετίες δίδαξε σε καθολικά σχολεία, ενώ υπήρξε καθηγήτρια στο Molloy College για 52 χρόνια. Η ίδια θεωρούσε ότι η διδασκαλία ήταν μια διαδικασία αμφίδρομη: μάθαινε καθώς δίδασκε. «Ήμουν καλή δασκάλα γιατί δίδασκα και τον εαυτό μου», έχει πει χαρακτηριστικά.
Στα 113 της, δεν παρουσιάζει τη ζωή της ως παράδειγμα προς μίμηση με τον συνηθισμένο τρόπο. Δεν δίνει συνταγές επιτυχίας ούτε δραματοποιεί τη μακροβιότητά της. Ωστόσο, μέσα από τα λόγια και τη στάση της, προκύπτουν τέσσερις βασικές αρχές ή απλώς τέσσερις συμβουλές που συνοψίζουν τη διαδρομή της.
Πρώτον: μην αφήνεις τα εμπόδια να σε ορίζουν
Η απώλεια του χεριού της δεν έγινε ποτέ ταυτότητα ή περιορισμός. Αντίθετα, έγινε ένα είδος εσωτερικής πρόκλησης. Όπως η ίδια εξηγεί, ήθελε να αποδείξει ότι μπορούσε να κάνει ό,τι και ένας άνθρωπος με δύο χέρια. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς επιμονή· είναι μια βαθύτερη άρνηση να δεχτεί κανείς ότι οι συνθήκες καθορίζουν το εύρος της ζωής του.
Δεύτερον: μάθε συνεχώς, ακόμη κι όταν διδάσκεις
Η σχέση της με τη γνώση δεν ήταν ποτέ στατική. Δεν δίδασκε από θέση αυθεντίας, αλλά μέσα από μια διαδικασία αυτοεκπαίδευσης. Αυτή η ιδέα, ότι η μάθηση δεν τελειώνει ποτέ, λειτουργεί ως θεμέλιο όχι μόνο για τη διδασκαλία, αλλά και για μια ενεργή, ζωντανή σχέση με τον κόσμο.
Τρίτον: μην εγκλωβίζεσαι στην ηλικία
Η φράση «αισθάνομαι φυσιολογικά» που χρησιμοποιεί για τον εαυτό της, αποκαλύπτει έναν τρόπο σκέψης που παρακάμπτει τη συνηθισμένη αγωνία για τον χρόνο. Δεν μετρά τα χρόνια, δεν τα αξιολογεί, δεν τα συγκρίνει. Τα αφήνει να υπάρχουν, χωρίς να τα αφήνει να καθορίζουν το πώς νιώθει.
Τέταρτον: κράτα μια ζωντανή σχέση με τους άλλους
Η πίστη της δεν είναι αφηρημένη. Συνεχίζει να προσεύχεται, συχνά απευθυνόμενη σε ανθρώπους που έχουν πεθάνει. Πιστεύει ότι εκείνοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει να ζεις και, με έναν τρόπο αόρατο, εξακολουθούν να βοηθούν. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς θρησκευτική· είναι μια μορφή διαρκούς σύνδεσης με την εμπειρία των άλλων.
Η ίδια αποδίδει τη ζωή της σε τρεις παράγοντες: την πίστη, την οικογένεια και την τύχη. Κι όμως, πίσω από αυτή την απλή τριάδα κρύβεται μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Η πίστη ως εσωτερική σταθερά, η οικογένεια ως δεσμός και η τύχη ως αποδοχή του απρόβλεπτου.
Ακόμη και σήμερα, δηλώνει ευγνώμων που μπορεί να σκέφτεται. Και προσθέτει, με έναν τόνο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη σοβαρότητα, ότι... ίσως θα μπορούσε ακόμη να διδάξει!