Το ναυάγιο στη λίμνη Μίσιγκαν, με το παρατσούκλι «Πλοίο-Φάντασμα», βρισκόταν 45 μέτρα κάτω από το νερό από το 1886.
Δεκάδες αποστολές δεν είχαν καταφέρει να το εντοπίσουν. Μια ομάδα ερασιτεχνών επιστημόνων το βρήκε σε δύο ώρες, χάρη στις σημειώσεις 139 ετών, ενός φαροφύλακα.
Το ναυάγιο του FJ King στη λίμνη Μίσιγκαν στοίχειωνε το μυαλό των κυνηγών ναυαγίων για δεκαετίες.
Αυτό το ξύλινο, τρικάταρτο πλοίο, μήκους 44 μέτρων, βυθίστηκε το 1886 κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, φορτωμένο με σιδηρομετάλλευμα. Αρκετές γενιές δυτών και ιστορικών προσπάθησαν μάταια να το βρουν. Τον Ιούνιο του 2025, μια ομάδα είκοσι εθελοντών από την Ένωση Υποβρύχιας Αρχαιολογίας του Ουισκόνσιν το εντόπισε σε μόλις δύο ώρες, χάρη σε μια μέθοδο τόσο απλή όσο και αποτελεσματική.
Από τη δεκαετία του 1970, πολλές αποστολές δεν είχαν καταφέρει να το εντοπίσουν. Οι ντόπιοι ψαράδες ισχυρίστηκαν ότι έσυραν κομμάτια του ναυαγίου με τα δίχτυα τους.
Ωστόσο, οι κυνηγοί ναυαγίων επέστρεφαν σταθερά με άδεια χέρια.
Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Popular Mechanics , το πρόβλημα προερχόταν από την πηγή που χρησιμοποιούσαν για να μπορέσουν να το εντοπίσουν.
Όλοι βασίστηκαν στην αναφορά του καπετάνιου Γουίλιαμ Γκρίφιν, η οποία γράφτηκε τη νύχτα του ναυαγίου. Ωστόσο, ο Γκρίφιν είχε δώσει τη θέση του στο απόλυτο σκοτάδι, στις δύο η ώρα το πρωί, εν μέσω σφοδρών ανέμων και κυμάτων τριών μέτρων. Η περιγραφή του ήταν πιθανώς ανακριβής. Ο Μπρέντον Μπάιλοντ, ναυτικός ιστορικός και πρόεδρος της WUAA, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η έρευνα θα έπρεπε να ξεκινήσει από αλλού.
Το ναυάγιο στη λίμνη Μίσιγκαν αναδύεται χάρη στις σημειώσεις ενός φαροφύλακα του 19ου αιώνα
Ο Μπάιλοντ εξέτασε προσεκτικά εκατοντάδες αρχειακά έγγραφα σχετικά με το ναυάγιο. Ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, τη μαρτυρία του Γουίλιαμ Σάντερσον του φαροφύλακα του νησιού Κάνα. Λίγες μέρες μετά τη βύθιση, ο Σάντερσον ανέφερε ότι είδε τα κατάρτια του εν λόγω πλοίου να προεξέχουν από το νερό, πιο κοντά στην ακτή από ό,τι υπέδειξε ο Γκρίφιν.
Σύμφωνα με μια ανάλυση που αναμεταδόθηκε από την Ένωση Υποβρύχιας Αρχαιολογίας του Ουισκόνσιν, ο Μπάιλοντ επέλεξε να εμπιστευτεί τον φαροφύλακα παρά τον καπετάνιο. Σχεδίασε ένα πλέγμα αναζήτησης δύο τετραγωνικών μιλίων γύρω από το σημείο που υπέδειξε ο Σάντερσον.
Στις 28 Ιουνίου 2025, η ομάδα ανέπτυξε ένα σόναρ πλευρικής σάρωσης, ένα όργανο που χαρτογραφεί τον βυθό χρησιμοποιώντας ηχητικά κύματα. Στο δεύτερο πέρασμα, ένα αντικείμενο 44 μέτρων εμφανίστηκε στην οθόνη. Στάλθηκαν τηλεχειριζόμενα υποβρύχια οχήματα, ή ROV, για να επιβεβαιώσουν την αναγνώριση. Το κύτος του FJ King ήταν εκεί, άθικτο, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο από την τοποθεσία που περιέγραψε ο Σάντερσον.
Η ανακάλυψη εξέπληξε ακόμη και την ίδια την ομάδα. Ο Baillod παραδέχτηκε ότι θεώρησε την έρευνα ως εκπαιδευτική άσκηση για να μάθει πώς να χρησιμοποιεί το σόναρ, χωρίς καμία πραγματική ελπίδα επιτυχίας.