Από τα πρώτα χρόνια του αερομαχητικού πολέμου, η δυνατότητα εγκατάλειψης ενός καταδικασμένου αεροσκάφους ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των πιλότων.
Στις απαρχές της αεροπορίας, οι χαμηλές ταχύτητες επέτρεπαν στους αεροπόρους να πηδούν απλώς με αλεξίπτωτο, όμως η έλευση των αεριωθούμενων άλλαξε τα πάντα. Η ταχύτητα μετέτρεπε την εγκατάλειψη σε μοιραία υπόθεση, και η ανάγκη για εξελιγμένα συστήματα διαφυγής έγινε επιτακτική.
Τα σύγχρονα εκτινασσόμενα καθίσματα με ενσωματωμένο πύραυλο αποτελούν πλέον τον κανόνα, αν και ακόμη και σήμερα η διαδικασία δεν είναι εντελώς ακίνδυνη.
Το ιδιαίτερο Douglas F3D Skyknight
Ένα από τα πιο ιδιόμορφα συστήματα διαφυγής που σχεδιάστηκαν ποτέ ανήκε στο Douglas F3D Skyknight, ένα μαχητικό που, παρότι σχετικά άγνωστο σήμερα, κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία των αερομαχιών: ήταν το πρώτο jet που κατέρριψε άλλο jet σε νυχτερινή αερομαχία. Τ
Tο Πολεμικό Ναυτικό και το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ το χρησιμοποίησαν στον Πόλεμο της Κορέας, όπου κυνηγούσε εχθρικά MiG σοβιετικής κατασκευής υπό το σκέπασμα της νύχτας, βαθιά μέσα στην εχθρική επικράτεια.
Το Skyknight κατασκευάστηκε γύρω από ένα εξαιρετικά προηγμένο για την εποχή του ραντάρ, που απαιτούσε τεράστιο χώρο στην άτρακτο. Αυτό ανάγκασε τον πιλότο και τον χειριστή του ραντάρ να κάθονται δίπλα-δίπλα, γεγονός που έκανε αδύνατη την ταυτόχρονη εκτίναξη προς τα πάνω, καθώς θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη.
Η λύση ήταν μια μεταλλική σήραγγα τοποθετημένη πίσω από τα καθίσματα, που περνούσε ανάμεσα από τους δύο κινητήρες και έβγαινε από την κοιλιά του αεροσκάφους.
Σύμφωνα με τον πρώην πιλότο F-15 Paul Woodford, η διαδικασία ξεκινούσε με αποσυμπίεση της καμπίνας και περιστροφή των καθισμάτων το ένα προς το άλλο.
Στη συνέχεια, το πρώτο μέλος του πληρώματος άνοιγε με μια κλωτσιά το κάλυμμα της σήραγγας, έπιανε μια οριζόντια μπάρα και γλιστρούσε προς τα κάτω, βγαίνοντας ελεύθερα στο κενό όπου μπορούσε να ανοίξει το αλεξίπτωτό του. Ασυνήθιστο μεν, αποτελεσματικό δε, και ασφαλές ακόμη και σε υψηλές ταχύτητες.