Η Αθανασία και η Σταυρούλα είναι δύο γυναίκες που δεν το έβαλαν ποτέ κάτω και απέδειξαν τη δύναμή τους θριαμβεύοντας σε επαγγέλματα ανδροκρατούμενα.
Η Αθανασία Μακρή τα περισσότερα από τα 20 χρόνια που εργαζόταν ήταν σε φυλακές ανδρών και η Σταυρούλα στα 50 της μη έχοντας άλλη επιλογή έγινε οδηγός ταξί και δούλευε νυχτοκάματο προκειμένου να καταφέρει να δημιουργήσει την δικής της εταιρία transfer.
Από την ιδιωτικό τομέα στα ταξί
Μία πολύ δυναμική γυναίκα η Σταυρούλα Λιατσοπούλου, έχοντας μια υψηλόβαθμη θέση σε μεγάλη ιδιωτική εταιρία, στα 49ης βρέθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης, έχοντας και ένα παιδί το οποίο μεγάλωνε μόνης της αφού ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της έχει φύγει απο τη ζωή, στην ανεργία. Παρά το σοκ και τις ανασφάλειες για το μέλλον το δικό της αλλά και του γιου της δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Τότε πήρε την απόφαση να «εισβάλει» σε ένα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο επάγγελμα, στα ταξί. Βραδινές βάρδιες και ατελείωτες ώρες στους δρόμους με σκοπό μία ημέρα να δημιουργήσει την δική της εταιρία transfer. Φέτος το Happy Rabbit transfer services έκλεισε 10 χρόνια. Η ίδια μιλάει μιλάει στο iefimerida για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.
«Φύγαμε με χρέη και λόγω ηλικίας δεν με προσλάμβανε κανένας ή όταν έβρισκα δουλειά πληρωνόμουν έναντι ή σχεδόν καθόλου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να βάλω σε σειρά τη ζωή μου. Εκεί πάρθηκε η απόφαση να δώσω εξετάσεις για να πάρω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος οδηγός ταξί. Τότε ήμουν 49 ετών. Ήταν σαν να ξεκινούσα τη ζωή μου από την αρχή. Πίστευα ότι τόσα χρόνια που ήμουν στην αγορά γνώριζα κάποια πράγματα, τελικά δεν ήξερα τίποτα. Μπήκα στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο και εκεί είδα την κοινωνία να ξετυλίγεται μπροστά μου. Κάθε ημέρα μέσα σε αυτές τις 24 ώρες ζούσες τα πάντα.
Οι συνάδελφοι, μου συμπεριφέρονταν όπως συμπεριφέρονται όλοι οι άνδρες όταν πιστεύουν ότι μπορούν να κατακτήσουν μία γυναίκα. Η πλειοψηφία αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Εκεί είναι και ένας χώρος που έχει μεν αλλοιωθεί με την έννοια ότι έχει μπει νέα νοοτροπία από ανθρώπους που ήρθαν από άλλους κλάδους και άλλαξαν κάποιες συμπεριφορές όχι όμως στο 100%. Οι άνδρες πιστεύουν ότι όταν έχουν μία γυναίκα απέναντι τους μπορούν να την κάνουν ότι θέλουν και να την χειραγωγήσουν. Οι γυναίκες που ήταν στο χώρο συνήθως ήταν σύζυγοι των ιδιοκτητών ταξί και οι περισσότερες δούλευαν πρωινή ζώνη. Συνολικά την απογευματινή και βραδινή την δουλεύαμε πέντε γυναίκες», τονίζει στο iefimerida.
Από το ταξί στη δημιουργία της δίκης της εταιρίας
«Το γεγονός ότι έβγαινα κάθε ημέρα έξω και κυνηγούσα τον πελάτη, διότι ξεκινήσα με 100 ευρώ έξοδα, έχοντας το άγχος να μαζευτούν αυτά τα χρήματα, ήταν κάτι που έπρεπε να το αλλάξω για να γίνουν οι συνθήκες καλύτερες. Τότε σκέφτηκα τις transfer εταιρίες. Έπειτα από έρευνα που έκανα συμπέρανα ότι απευθύνονται σε άλλο κοινό, ωστόσο και εκεί όλοι δουλεύουν την καλοκαιρινή σεζόν ενώ οι περισσότεροι δεν είχαν δικό τους πελατολόγιο αλλά από τουριστικά γραφεία. Κάπως έτσι μπήκαν στο πελατολόγιο μου οι Κύπριοι, ένα συγκεκριμένο καταναλωτικό κοινό, που μπορείς να συνεργαστείς όλο το χρόνο, με συγκεκριμένες συνήθειες και τακτική που αν την ακολουθούσες σου έδειχναν με αυτό τον τρόπο ότι σε ανταμείβουν. Όταν μείνουν ευχαριστημένοι σε συστήνουν, ήταν ένας από τους βασικότερους παράγοντες κατά την άποψη μου. Εκμεταλλεύτηκα αυτό το γεγονός και ξεκίνησα να δουλεύω μαζί τους. Σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα ξεχρέωσα και έφτιαξα την εταιρία, το Happy Rabbit transfer services. Δανείστικα πάλι χρήματα και αγόρασα τα πρώτα μου αυτοκίνητα, το ταξί το άφησα στους 18 μήνες και σιγά σιγά δουλεύοντας μόνο με Κύπριους, έφτασα να έχω 12 αυτοκίνητα, 17 οδηγούς συν τρία άτομα στο γραφείο.
Το μήνυμα της προς τις υπόλοιπες γυναίκες
«Μην σταματάς να ονειρεύεσαι, μην σταματάς να δημιουργείς τις ευκαιρίες και τις επιλογές για τον εαυτό σου, μην αφήνεις την ψυχή σου και το μυαλό σου να το διαχειρίζονται άλλοι μόνο και μόνο γιατί είσαι γυναίκα».
Αθανασία Μακρή, 20 χρόνια φύλακας στις φυλακές
Στο πρεβαντόριο κρατουμένων Άμφισσσας, κατάστημα κράτησης Μαλανδρίνου, στις φυλακές Χανίων, στο αγροτικό κατάστημα κράτησης Αγιάς, στο κατάστημα κράτησης γυναικών Ελαιώνα Θηβών και στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού πέρασε 20 χρόνια από την επαγγελματική της ζωή η Αθανασία Μακρή.
Μιλώντας στο iefimerida, ανέφερε ότι οι συνάδελφοι της δεν μπορούσαν να δεχτούν πώς μία γυναίκα μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα τα πράγματα από εκείνους. «Μέσα στα καταστήματα κράτησης, όπως είναι η σύγχρονη ονομασία τους, γνώρισα περισσότερους ανθρώπους με “μπέσα”, απ’ ότι στην ελεύθερη κοινωνία», σημειώνει και θίγοντας παράλληλα τα προβλήματα του σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα.
«Με τους κρατούμενους δεν είχα κανένα πρόβλημα, γιατί τους έλεγα την αλήθεια και ήμουν πάντα πρόθυμη να τους βοηθήσω. Το πρόβλημα ήταν με τους συναδέλφους, ιδαίτερα στις επαρχιακές φυλακές. Οι περισσότεροι, από φαντάροι διορίζονταν στις φυλακές, μη έχοντας δουλέψει αλλού στη ζωή τους και είχαν τη γνωστή νοοτροπία που αφορά τη στολή και την εξουσία. Σε πολλές περιπτώσεις η συμπεριφορά των υπαλλήλων ήταν που δημιουργούσε φασαρίες στις φυλακές. Εγώ όμως είχα δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα και μπορούσα να αντιληφθώ πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι στον κάθε κρατούμενο, με σεβασμό, για να σε σεβαστεί κι αυτός. Δεν μπορούσαν (εννοώ οι συνάδελφοι) να δεχτούν ότι μια γυναίκα, μπορούσε να χειριστεί δύσκολες καταστάσεις, καλύτερα από εκείνους, με αποτέλεσμα να “σου βάζουν τρικλοποδιές”. Στο ψυχιατρείο απ’ όπου πήρα σύνταξη, είχα τους καλύτερους συναδέλφους», λέει στο iefimerida.
Όσον αφορά τις ιστορίες που τις έχουν μείνει χαραγμένες στην μνήμη αλλά και για το αν κινδύνεψε ποτέ η ζωή της υποστηρίζει τα εξής.
«Θα χρειαζόμασταν έναν τόμο, αλλά θα θίγονταν επίσης πρόσωπα και πράγματα, μη τυχόν και ξυπνήσουν αυτοί που νομίζουν ότι στις φυλακές, όλα λειτουργούν ρολόϊ, οπότε θα αναφέρω μόνο την περίπτωση, όταν ένας πρώην κρατούμενος με συνάντησε τυχαία σε μια καφετέρια, γονάτισε μπροστά μου και μου φιλούσε τα χέρια.
Μέσα στα καταστήματα κράτησης, όπως είναι η σύγχρονη ονομασία τους, γνώρισα περισσότερους ανθρώπους με “μπέσα”, απ’ ότι στην ελεύθερη κοινωνία.
Δεν φοβήθηκα ποτέ για τη ζωή μου. Αισθανόμουν ασφάλεια, γιατί ήξερα ότι οι κρατούμενοι και σε περίπτωση που μπορεί να γινόταν κάτι στραβό, θα προστάτευαν πρώτα εμένα και μετά τους εαυτούς τους».
Για την αποτελεσματικότητα και την λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος τη χώρας μας η κα. Μακρή υποστηρίζει πως ακόμα έχουμε πολύ «δρόμο» μπροστά μας.
«Θεωρώ ότι δεν έχει αποτέλεσμα, όχι μόνο μετά την αποφυλάκιση αλλά και κατά τη διάρκεια της κράτησης. Για μετά την αποφυλάκιση, εξαρτάται πολύ από την κοινωνική υπηρεσία της εκάστοτε φυλακής, αν έχει όρεξη η/ο υπάλληλος, (γιατί κανείς δεν τον υποχρεώνει) να ασχοληθεί για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του αποφυλακιζόμενου (δεν αναφέρομαι φυσικά σε αυτούς που έχουν οικονομική άνεση). Πρέπει πρώτα να αλλάξει ο τρόπος επιλογής του προσωπικού και η επιμόρφωσή του. Επίσης πρέπει πρώτα να περνούν από ψυχολόγους, γιατί υπάρχουν πολλοί υπάλληλοι που δεν είναι καλά και μπορεί να γίνουν αιτία να κινδυνεύσουν και οι συνάδελφοί τους εξαιτίας τους. Οι υπάλληλοι είναι αδιάφοροι και το κράτος είναι αδιάφορο.
Μέσα όμως σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες υπήρχαν και θετικά στοιχεία τα οποία τα κρατάει ακόμα μέσα της.
«Το θετικό είναι η αγάπη και η εκτίμηση, που έλαβα από τους κρατούμενους και αυτό με βοηθούσε να συνεχίζω να δουλεύω με ζήλο. Από την υπηρεσία απογοητεύτηκα πάρα πολύ δεδομένου ότι αφού απόκτησα πτυχίο πανεπιστημίου κατά την διάρκεια της υπηρεσίας μου, για να βελτιώσω το βιοτικό επίπεδο των 4 παιδιών μου και το δικό μου φυσικά, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να κάνω δεύτερες δουλειές, για να ανταπεξέλθω, με απίστευτες συνέπειες στα παιδιά μου. Είχα πολλά να προσφέρω ακόμη αλλά το Υπουργείο δεν ενδιαφέρεται να έχει ικανούς ανθρώπους παρά μόνο φερέφωνα και υπόδουλους, οπότε αναγκάστηκα να πάρω σύνταξη πριν την ώρα μου, ώστε να είμαι ελεύθερη να κάνω μια άλλη δουλειά, όπου αναγνωρίζεται η αξία μου», καταλήγει.