Άλμπερτ Μπουρλά: Η συγκινητική ιστορία της οικογένειάς του -Πώς γλίτωσε η μητέρα του την εκτέλεση από τους ναζί | STORIES | iefimerida.gr

Άλμπερτ Μπουρλά: Η συγκινητική ιστορία της οικογένειάς του -Πώς γλίτωσε η μητέρα του την εκτέλεση από τους ναζί

Η μητέρα του Άλμπερτ Μπουρλά Σάρα μωρο στο κέντρο της φωτογραφίας με την οικογένειά της
Η μητέρα του Άλμπερτ Μπουρλά Σάρα μωρο στο κέντρο της φωτογραφίας με την οικογένειά της

Για πρώτη φορά ο Έλληνας Πρόεδρος της Pfizer Άλμπερτ Μπουρλά μοιράστηκε την ιστορία των γονιών του μιλώντας σε εκδήλωση για το ολοκαύτωμα στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Στη Θεσσαλονίκη , όπου μεγάλωνε ο Άλμπερτ Μπουρλά πριν από μερικές δεκαετίες, οι γονείς του γύριζαν συχνά τον χρόνο πίσω για να διηγηθούν στον ίδιο και την αδερφή του αλλά και στα ξαδέρφια τους που τους επισκέπτονταν τα Σαββατοκύριακα τις δικές τους οδυνηρές μνήμες από τη ναζιστική βαρβαρότητα. Ο Πρόεδρος της Pfizer που βρίσκεται τους τελευταίους μήνες στο επίκεντρο της δημοσιότητας λόγω του εμβολίου κατά του κορωνοιού, κλήθηκε να μιλήσει για την επέτειο του ολοκαυτώματος στο αμερικανικό κογκρέσο και για πρώτη φορά μοιράστηκε δημόσια την συγκινητική οικογενειακή του ιστορία.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Πολλοί επιζώντες από το Ολοκαύτωμα δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά τους για τη φρίκη που έζησαν επειδή ήταν πολύ οδυνηρή. Αλλά στην οικογένειά μου μιλήσαμε πολύ για αυτό» είπε στο ξεκίνημα της ομιλίας του τονίζοντας ότι δεν τους άκουσε ποτέ να μιλούν για θυμό ή εκδίκηση . «Δεν μας δίδαξαν να μισούμε αυτούς που το έκαναν αυτό στην οικογένεια και τους φίλους μας. Αντ 'αυτού μίλησαν για το πόσο τυχεροί ήταν να ζουν και πώς όλοι χρειαζόμασταν για να χτίσουμε αυτό το συναίσθημα, να γιορτάσουμε τη ζωή και να προχωρήσουμε μπροστά. Το μίσος θα ήταν μόνο εμπόδιο. Έτσι, με αυτό το πνεύμα, είμαι εδώ για να μοιραστώ την ιστορία των Mois και Sara Bourla, των αγαπημένων μου γονιών» , είπε στην ομιλία του.

Από την Ισπανία στην Θεσσαλονίκη

Η ιστορική αναδρομή του ξεκίνησε από την εποχή του βασιλιά Φερδινάνδου. «Οι πρόγονοί μας είχαν φύγει από την Ισπανία στα τέλη του 15ου αιώνα, αφού ο Βασιλιάς Φερδινάνδος και η βασίλισσα Ιζαμπέλα εξέδωσαν το διάταγμα της Αλάμπρα, το οποίο επέβαλε σε όλους τους Ισπανούς Εβραίους είτε να ασπαστούν τον καθολικισμό είτε να φύγουν από τη χώρα. Τελικά εγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη, η οποία αργότερα έγινε μέρος της Ελλάδας, μετά την απελευθέρωσή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1912. Πριν ξεκινήσει η πορεία του Χίτλερ στην Ευρώπη, υπήρχε μια ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα στη Θεσσαλονίκη. Τόσο πολύ, που ήταν γνωστή ως "La Madre de Israel" ή "The Mother of Israel". Ωστόσο, μέσα σε μια εβδομάδα από την κατοχή, οι Γερμανοί συνέλαβαν την εβραϊκή ηγεσία, έδιωξαν εκατοντάδες εβραϊκές οικογένειες και κατάσχεσαν τα διαμερίσματα τους. Και χρειάστηκαν λιγότερα από τρία χρόνια για να επιτύχουν το στόχο τους να εξοντώσουν την κοινότητα. Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, ζούσαν περίπου 50.000 Εβραίοι στην πόλη. Μέχρι το τέλος του πολέμου, μόνο 2.000 είχαν επιβιώσει».

Μεταξύ των 2000 διασωθέντων ήταν και οι γονείς του, που πλήρωσαν όμως βαρύ τίμημα καθώς οι οικογένειές τους αποδεκατίστηκαν στα κολαστήρια του Άουσβιτς. «Η οικογένεια του πατέρα μου, όπως και πολλοί άλλοι, είχαν αναγκαστεί να φύγουν από το σπίτι τους και μεταφέρθηκαν σε ένα από τα εβραϊκά γκέτο. Ήταν ένα σπίτι που έπρεπε να μοιραστούν με πολλές άλλες εβραϊκές οικογένειες. Μπορούσαν να κυκλοφορούν μέσα και έξω από το γκέτο, αρκεί να φορούσαν το κίτρινο αστέρι. Αλλά μια μέρα τον Μάρτιο του 1943, το γκέτο περικυκλώθηκε από κατοχικές δυνάμεις και η έξοδος μπλοκαρίστηκε. Ο πατέρας μου, ο Mois, και ο αδερφός του, Into, ήταν έξω όταν συνέβη αυτό. Όταν πλησίασαν, συνάντησαν τον πατέρα τους, ο οποίος ήταν επίσης έξω. Τους είπε τι συνέβαινε και τους ζήτησε να φύγουν και να κρυφτούν. Αλλά έπρεπε να μπει επειδή η γυναίκα του και τα δύο άλλα παιδιά του ήταν σπίτι. Αργότερα εκείνη την ημέρα, ο παππούς μου, ο Αβραάμ Μπουρλά, η σύζυγός του, η Ρέιτσελ, η κόρη του, η Γκρατσιέλα, και ο μικρότερος γιος του, ο Δαβίδ, μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό κι από εκεί έφυγαν για Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Ο Mois και ο Into δεν τους είδαν ποτέ ξανά. Την ίδια νύχτα, ο πατέρας και ο θείος μου διέφυγαν στην Αθήνα, όπου κατάφεραν να αποκτήσουν ψεύτικες ταυτότητες με χριστιανικά ονόματα. Πήραν τα έγγραφα από τον αρχηγό της αστυνομίας, ο οποίος τότε βοηθούσε τους Εβραίους να ξεφύγουν από την καταδίωξη των Ναζί. Έζησαν εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου - ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να προσποιηθούν ότι δεν ήταν Εβραίοι, ότι δεν ήταν Mois και Into - αλλά ο Μανώλης και ο Βασίλης. Όταν τελείωσε η γερμανική κατοχή, επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη και διαπίστωσαν ότι όλα τα αγαθά και τα υπάρχοντά τους είχαν κλαπεί ή πωληθεί. Χωρίς τίποτα στο όνομά τους, ξεκίνησαν από το μηδέν, έγιναν συνεργάτες σε μια επιτυχημένη επιχείρηση οινοπνευματωδών ποτών που είχαν μαζί μέχρι να αποσυρθούν.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η τελευταία συνάντηση

Η ιστορία της μαμάς μου, ήταν, όπως είπε, το ίδιο οδυνηρή αφού έπρεπε κι εκείνη να κρυφτεί για να ξεφύγει από τη φρίκη του Άουσβιτς. «Όπως και η οικογένεια του πατέρα μου, η οικογένεια της μητέρας μου μεταφέρθηκε σε ένα σπίτι μέσα στο γκέτο. Η μητέρα μου ήταν το νεότερο κορίτσι μιας οικογένειας με επτά παιδιά. Η μεγαλύτερη αδερφή της είχε γίνει Χριστιανή για να παντρευτεί έναν Χριστιανό με τον οποίο είχε ερωτευτεί πριν από τον πόλεμο, και αυτή και ο σύζυγός της ζούσαν σε μια άλλη πόλη όπου κανείς δεν ήξερε ότι ήταν προηγουμένως Εβραία. Εκείνη την εποχή, οι μικτοί γάμοι δεν γίνονταν δεκτοί από την κοινωνία και ο παππούς μου δεν μιλούσε με την μεγαλύτερη κόρη του εξαιτίας αυτού του γάμου. Αλλά όταν έγινε σαφές ότι η οικογένεια επρόκειτο να κατευθυνθεί προς την Πολωνία, όπου οι Γερμανοί είχαν υποσχεθεί μια νέα ζωή σε έναν εβραϊκό οικισμό, ο παππούς μου ζήτησε από την μεγαλύτερη κόρη του να έρθει να τον δει. Σε αυτήν την τελευταία τους συνάντηση , της ζήτησε να πάρει τη μικρότερη αδερφή της - τη μαμά μου - μαζί της. Εκεί η μαμά μου θα ήταν ασφαλής γιατί κανείς δεν ήξερε ότι αυτή ή η αδερφή της ήταν εβραίες . Η υπόλοιπη οικογένεια πήγε με τρένο κατευθείαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου.

Η μητέρα του Άλμπερτ Μπουρλά Σάρα μωρο στο κέντρο της φωτογραφίας με την οικογένειά της
Η μητέρα του Άλμπερτ Μπουρλά Σάρα μωρο στο κέντρο της φωτογραφίας με την οικογένειά της

Τα λύτρα έσωσαν τη μητέρα του

Η ζωή οδήγησε και τη μητέρα του στη Θεσσαλονίκη και ο Άλμπερτ Μπουρλά περιέγραψε στο Κογκρέσο πως σώθηκε την τελευταία στιγμή , ενώ βρισκόταν στην γραμμή εκτέλεσης. «Προς το τέλος του πολέμου, ο γαμπρός της μαμάς μου γύρισε πίσω στη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι γνώριζαν τη μαμά μου εκεί, οπότε έπρεπε να κρυφτεί στο σπίτι 24 ώρες την ημέρα από φόβο να αναγνωριστεί και να παραδοθεί στους Γερμανούς. Αλλά ήταν ακόμα έφηβη, και κάθε τόσο τολμούσε να βγαίνει έξω. Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις βόλτες, εντοπίστηκε και συνελήφθη. Εστάλη σε τοπική φυλακή ενώ ήταν γνωστό ότι κάθε μέρα γύρω στο μεσημέρι, μερικοί από τους κρατούμενους φορτώνονταν σε ένα φορτηγό για να μεταφερθούν σε άλλη τοποθεσία όπου την επόμενη αυγή θα εκτελούνταν. Γνωρίζοντας αυτό, ο γαμπρός της, ο αγαπημένος μου Χριστιανός θείος , ο Κώστας Δημάδης, πλησίασε τον Max Merten, έναν γνωστό εγκληματία πολέμου που ήταν υπεύθυνος των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής στην πόλη. Πλήρωσε στον Μέρτεν λύτρα με αντάλλαγμα την υπόσχεσή του ότι η μαμά μου δεν θα εκτελεστεί. Αλλά η αδερφή της, η θεία μου, δεν εμπιστεύτηκε τους Γερμανούς. Έτσι, πήγαινε στη φυλακή κάθε μέρα το μεσημέρι για να παρακολουθεί το φορτηγό που θα μετέφερε τους κρατούμενους στον τόπο εκτέλεσης. Και μια μέρα είδε αυτό που φοβόταν: η μαμά μου βρισκόταν στο φορτηγό. Έτρεξε στο σπίτι και είπε στον άντρα της που κάλεσε αμέσως τη Μέρτεν. Τον υπενθύμισε τη συμφωνία τους και προσπάθησε να τον κάνει να ντραπεί επειδή δεν τήρησε τον λόγο του. Ο Μέρτεν είπε ότι θα το εξετάσει και στη συνέχεια έκλεισε απότομα το τηλέφωνο. Εκείνη τη νύχτα ήταν η μεγαλύτερη στη ζωή της θείας και του θείου μου, επειδή ήξεραν πως το επόμενο πρωί, πιθανότατα θα εκτελεστεί η μαμά μου.

Την επόμενη μέρα - στην άλλη πλευρά της πόλης - η μαμά μου παρατάχθηκε σε έναν τοίχο με άλλους κρατούμενους. Και λίγες στιγμές πριν εκτελεστεί, ένας στρατιώτης με μια μοτοσικλέτα BMW έφτασε και έδωσε μερικά χαρτιά στον άνδρα που ήταν υπεύθυνος για την ομάδα εκτέλεσης. Αφαίρεσαν από τη γραμμή τη μαμά μου και μια άλλη γυναίκα. Καθώς έφυγαν, η μαμά μου άκουσε το πολυβόλο να σκοτώνει εκείνους που είχαν μείνει πίσω. Είναι ένας ήχος που κουβαλούσε μαζί της για το υπόλοιπο της ζωής της. Δύο ή τρεις ημέρες αργότερα, απελευθερώθηκε από τη φυλακή. Και μόλις λίγες εβδομάδες μετά, οι Γερμανοί έφυγαν από την Ελλάδα».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Ο πατέρας μου είχε δυο όνειρα για μένα»

Οκτώ χρόνια αργότερα οι γονείς του Άλμπερτ Μπουρλά παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά : Τον σημερινό πρόεδρο της Pfizer και την αδερφή του Σέλι. «Ο πατέρας μου είχε δύο όνειρα για μένα. Ήθελε να γίνω επιστήμονας και ήλπιζε να παντρευτώ μια όμορφη Εβραία. Είμαι ευτυχής που έζησε αρκετό καιρό για να δει και τα δύο όνειρα του να γίνονται πραγματικότητα. Δυστυχώς, πέθανε πριν γεννηθούν τα παιδιά μας, αλλά η μαμά μου έζησε αρκετά για να τα δει, κάτι που ήταν η μεγαλύτερη ευλογία. Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία των Mois και Sara Bourla. Είναι μια ιστορία που είχε μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή μου και στην άποψή μου για τον κόσμο και είναι μια ιστορία που, για πρώτη φορά σήμερα, μοιράζομαι δημόσια.
Ωστόσο, όταν έλαβα την πρόσκληση να μιλήσω σε αυτήν την εκδήλωση - αυτή την εποχή που ο ρατσισμός και το μίσος σκίζουν τον ιστό του μεγάλου μας έθνους - ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να μοιραστώ την ιστορία δύο απλών ανθρώπων που αγαπούσαν και αγαπήθηκαν από την οικογένεια και τους φίλους τους. Δύο άνθρωποι που έζησαν το μίσος αλλά έχτισαν μια ζωή γεμάτη αγάπη και χαρά. Δύο άτομα των οποίων τα ονόματα είναι ελάχιστα γνωστά αλλά των οποίων η ιστορία έχει πλέον μοιραστεί με τα μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών - το μεγαλύτερο και πιο δίκαιο νομοθετικό σώμα του κόσμου. Και αυτό κάνει τον γιο τους πολύ περήφανο».

Δεν περιμένω να θυμάστε τα ονόματα των γονιών μου αλλά σας παρακαλώ να θυμάστε την ιστορία τους, είπε κλείνοντας την ομιλία του ο Άλμπερτ Μπουρλά επισημαίνονται ότι είναι χρέος όλων να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε αυτή ιστορία να μην επαναληφθεί ποτέ.

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο 
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ