Ο Σάσα Ζβέρεφ έφτασε στον μεγαλύτερο θρίαμβο της καριέρας του, στο Roland Garros, με τη συνταγή όλων των επιτυχιών της ζωής του: με ανεξάντλητη πίστη και ασταμάτητη προσπάθεια.
Όταν ο κόσμος άρχιζε να πιστεύει ότι η εποχή των Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς έφτανε προς το τέλος της, έψαξε να βρει με μανία τους νέους ήρωες. Ιδανικά τρεις. Έκανε πως τους βρήκε στα μάτια των Τσιτσιπά, Μεντβέντεφ και Ζβέρεφ. Της γενιάς του '96-'98, που έβαζε που και που δύσκολα στις παλιές καραβάνες.
Οι τελικοί δεν γίνονταν τίτλοι. Μόνο ο Ρώσος κατάφερε το 2021 να αρπάξει το US Open από τα χέρια του Νόβακ Τζόκοβιτς. Οι άλλοι δύο ήταν πάντα τουλάχιστον μια ανάσα μακριά. Όταν εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο Κάρλος Αλκαράθ και λίγο αργότερα το «alter ego» του, ο Γιανίκ Σίνερ, έγινε αντιληπτό πως οι τρεις ψηλοί ήταν απλά... η ενδιάμεση γενιά.
Ο Ζβέρεφ ίσως πίστεψε πως όλα είχαν τελειώσει
Το 2020, στις ΗΠΑ, υποκλίθηκε στον Τιμ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Παρίσι, αποδείχθηκε κατώτερος του Κάρλος Αλκαράθ. Χαίρω πολύ. Κι ακριβώς αυτό ήταν το θέμα: έμοιαζε αδύνατο να τον κερδίσει σε major τελικό. Όπως και τον Σίνερ, από τον οποίον ηττήθηκε έναν χρόνο αργότερα στο φινάλε του Όπεν της Αυστραλίας.
Στα 29 του, θα σκεφτόταν πως ήταν τόσο κρίμα που δε βρέθηκε κενός χρόνος μεταξύ της εποχής των «τριών» και της εποχής των «δύο». Να που βρέθηκε: ο Κάρλος Αλκαράθ τραυματίστηκε και δεν κατέβηκε στο Παρίσι. Ο Γιανίκ Σίνερ «κάηκε» από τον ήλιο, που ήταν ταυτόχρονα και τ' αστέρι του Σάσα. Ήταν η μεγάλη του ευκαιρία, ίσως η τελευταία, και δε την άφησε να περάσει ανεκμετάλλευτη. Το χρωστούσε στον εαυτό του.
Ο διαβητικός Ζβέρεφ έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα
Όταν ήταν μικρός του είπαν πως μάλλον η προσπάθειά του να κάνει πρωταθλητισμό ήταν μάταιη. Έχοντας διαγνωστεί με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 στην ηλικία των τεσσάρων ετών, είχε ένα βουνό με καθημερινά προβλήματα να ανέβει ώστε να μετουσιώσει το ταλέντο του. Τα κατάφερε.
Λίγο πριν ο κόσμος τον δει να κυλιέται σα παιδάκι στο χώμα και να σηκώνει στον παριζιάνικο ουρανό το τρόπαιο του Roland Garros, τον είχε δει να κάνει μόνος του την ένεση ινσουλίνης, δίνοντας μια γροθιά στο ταμπού που έκανε ακόμα και τον ίδιο να κρύβει για χρόνια ολόκληρα την ασθένειά του.
Όταν κατάλαβε τη δύναμή του, δεν έπαψε απλά να κρύβει το εν λόγω ζήτημα, αλλά άρχισε να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να στηρίξει παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με αυτό. Ίδρυσε το «Ίδρυμα Αλεξάντερ Ζβέρεφ», μέσω του οποίου υποστηρίζει ανθρώπους και έρευνες.
Κι η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του έμελλε να έρθει όπως έχουν έρθει όλοι οι θρίαμβοι της ζωής του. Με αυταπάρνηση, με επιμονή, με υπομονή, με πίστη και αγάπη στον εαυτό του... Ο «Βασιλιάς» της... ενδιάμεσης γενιάς. Ο μόνος που άντεξε τον τυφώνα που έφεραν τα παιδιά του νέου μιλένιουμ!