Δεν είναι το τέλος, αλλά η νύχτα που ο Τζόκοβιτς σταμάτησε να πιστεύει [βίντεο]

Ο αποκλεισμός του Νόβακ Τζόκοβιτς μας γυρίζει 20 και πλέον χρόνια πίσω και έχει συμβολική σημασία.

Δεν πέρασε και πολύς καιρός από τότε που ο Νόβακ Τζόκοβιτς αποκλείστηκε σε 1ο γύρο Grand Slam. Ο ίδιος ήταν 18 ετών και φυσικά χωρίς κάποιον μεγάλο τίτλο στο παλμαρέ του. Ο κόσμος δε χρησιμοποιούσε iPhone, μιας και δεν είχαν κυκλοφορήσει στην αγορά.

Τα τότε πεπραγμένα του, δεν μπορούσε κανείς να τα αναλύσει στο Twitter, ούτε αυτό υπήρχε. Τον Ιανουάριο του 2006, ο Νόβακ Τζόκοβιτς θα γνωρίσει τον αποκλεισμό από τον Πολ Γκόλντσταϊν στη Μελβούρνη, στον 1ο γύρο.

Για να συμβεί αυτό ξανά, έπρεπε απλώς να τον προδώσει το σώμα του. Το οποίο έστελνε διαρκώς τα σημάδια, για να του θυμίσει πως και αυτός, όπως και οι άλλοι δύο… ημίθεοι, μπορούν να κερδίσουν τα πάντα, εκτός από τον χρόνο.

Ο Τζόκοβιτς ήταν πιο κοντά στο τέλος ή στο να γράψει ξανά ιστορία;

Ανοίγοντας και πάλι τη συζήτηση σχετικά με το φινάλε του και το πόσο κοντά είναι αυτό. Αλήθεια, τι ήταν πιο κοντά το τελευταίο διάστημα, το δικό του φινάλε από τα κορτ ή ο 25ος τίτλος.

Πόσο άλλαξε ο Τζόκοβιτς που πριν από μερικούς μήνες, στην αγαπημένη του Αυστραλία, αγωνίστηκε ξανά σε Major τελικό; Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί γραμμικά, μετρώντας απλά τις μέρες και ας βγαίνουν λίγες.

Όπως φάνηκε και στο κορτ, τις απαντήσεις θα τις δώσει το σώμα του. Οι εμετοί, οι κράμπες και η άσχημη εικόνα του εμφανώς επηρεασμένου από τη ζέστη Τζόκοβιτς, τον μετέτρεψε από… μηχανή σε κοινό θνητό, στο έλεος της ρακέτας του Ναβόνε.

Ακόμα και έτσι, αν δεν τον είχε προδώσει πλήρως η μέση και ο ώμος του, θα μπορούσε να κλείσει το ματς στα τέσσερα σετ. Όλες οι αντιδράσεις του, όμως, μαρτυρούν πως και ο ίδιος νιώθει ότι ξέμεινε από καύσιμο στο ρεζερβουάρ.

Πως δεν έχει άλλη δύναμη να παλέψει ταυτόχρονα με τον χρόνο και με τους νεαρούς που ήρθαν να γίνουν βασιλικότεροι του βασιλέως. Το 2024 έμοιαζε λες και τα θυσίασε όλα, στον βωμό του μοναδικού επιτεύγματος που του έλειπε, του χρυσού μεταλλίου στο μονό των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το 2025 έπαιξε τέσσερις Grand Slam ημιτελικούς, βρίσκοντας διαρκώς σκόπελο αντίστασης σε Σίνερ, Αλκαράθ. Ακόμα και για εκείνον, θα ήταν δύσκολο να τους κερδίσει και τους δύο, όπως χρειαζόταν να κάνει για να κατακτήσει τον 25ο Major τίτλο του στη Μελβούρνη, τον περασμένο Φεβρουάριο.

Αν ένας εκ των δύο ήταν εκτός, όπως τώρα στο US Open, θα έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Θα έπαιζε ξανά μία παρτίδα στα ίσια, δίχως ο αντίπαλός του να ξεκινάει με τα λευκά.

Ο Τζόκοβιτς έχει δικαίωμα να ορίζει το τέλος του, αλλά πλέον έχει... καταλάβει

Επιστρέφοντας στο σήμερα, η εικόνα του ταλαιπωρημένου Τζόκοβιτς μπορεί να είναι και συγκυριακή, μπορεί και όχι, αφού ο 39 Μαΐων Σέρβος, γνωρίζει καλύτερα από όλους πως οδεύει προς τη Δύση.

Και άλλες φορές ηττήθηκε σε μεγάλα τουρνουά, ακόμα και την πρόσφατη εποχή, που τον έχουν… πάρει τα χρόνια, αλλά δεν ξέσπασε σε λυγμούς την ώρα του παιχνιδιού. Δε θα τολμούσε ποτέ να δείξει πως είναι ευάλωτος, αν γνώριζε πως μπορεί να κόψει πρώτος το νήμα. Το χαμόγελο στον Ναβόνε μετά το τέλος, μαρτυρά πως και ο ίδιος πλέον γνωρίζει.

Και εκεί κρύβεται, μάλλον, η απάντηση για το τέλος, το φως στην άκρη του τούνελ. Για να επιβιώσει στην εποχή των Φέντερερ και Ναδάλ, έπρεπε να γίνει ο πιο σκληρός πνευματικά, αυτός που δείχνει ανίκητος στη μέρα του. Να θρέφει τον εαυτό του με κίνητρα για να τρυπάει διαρκώς το ταβάνι, μέχρι να φτάσει να γίνει ο τενίστας με τις περισσότερες Grand Slam κατακτήσεις.

Την τελευταία διετία διατυμπανίζει πως αν δεν πίστευε ότι μπορεί να κατακτήσει Major τουρνουά, δε θα βρισκόταν στο πάλκο, στη μεγάλη σκηνή. Προσάρμοσε όλο του το πρόγραμμα με βάση αυτόν τον στόχο. Η βραδιά της 30ής Αυγούστου στη Νέα Υόρκη, ήταν πιθανότατα το σημάδι πως δεν πιστεύει πια.

Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει κερδίσει αναμφίβολα το δικαίωμα να ορίσει αυτός το τέλος, δίχως να στερεί τίποτα από το μεγαλείο και χωρίς να αφαιρεί χρυσόσκονη από το, γεμάτο γαλόνια πέτο του.