Ο Τάκης Γκώνιας έφυγε από τη ζωή για τους περισσότερους αναπάντεχα διότι σε αντίθεση με άλλους δεν του άρεσε να μιλά για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε.
Χαιρόσουν να μιλάς μαζί του. Συζητητής από τους λίγους, ιδιαίτερη προσωπικότητα, ερωτευμένος με το γκολφ. Αυτή ήταν η διαφορετική πλευρά του Τάκη Γκώνια, αυτή που ήξεραν όσοι τον γνώρισαν στον Όμιλο Γκολφ Γλυφάδας.
Εκεί όπου τα κατάφερε σε ένα εντελώς διαφορετικό από το ποδόσφαιρο άθλημα. Διακρίθηκε όσο λίγοι και μάλιστα έγινε επίσημο μέλος της Ένωσης Επαγγελματιών Παικτών Γκολφ της Ελλάδας (PGA of Greece) από το 2008. Συμπεριλήφθηκε στο επίσημο προφίλ παικτών του European Tour και τιμήθηκε από την Συνομοσπονδία Επαγγελματικού Γκολφ (Confederation of Professional Golf - CPG) με το βραβείο «CPG President's Award for Golf Development» για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του αθλήματος στην Ελλάδα.
Είχε δηλώσει πως το γκολφ μπήκε στη ζωή του μετά το ποδόσφαιρο, τον έκανε πολύ ευτυχισμένο και του προσέφερε μοναδικά συναισθήματα, όπως και στην αγαπημένη του Σούζαν.
Το φρικτό ατύχημα του Τάκη Γκώνια στην Μαλακάσα
Ερωτευμένος ήταν πάντα και με το ποδόσφαιρο. Είτε ως προπονητής, είτε ως παίκτης. Κι ας χρειάστηκε να βάλει κάποτε και με την τύχη του. Τότε που αυτή του έστησε καρτέρι στην Μαλακάσα. Κάπου εκεί, μετά τα μεσάνυχτα επέστρεφε από τη Λιβαδειά. Το λάστιχο έσκασε, η ταχύτητα δεν του επέτρεψε να κρατήσει τον έλεγχο και η ζωή του, πέρα από το πρόσωπό τους σημαδεύτηκε για μια ζωή
Ο γιατρός του Ολυμπιακού, Χρήστος Δάρας, όταν λίγο μετά το ατύχημα τον είδε, τρόμαξε. Εγκεφαλική διάσειση, θλαστικά τραύματα στο κεφάλι, τραυματισμός στο μάτι, τραυματισμούς στο χέρι, κάταγμα στη μύτη, ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου κι άλλα κατάγματα, κι άλλες κακώσεις.
Ένας πολυτραυματίας που μετά από μια επέμβαση περίπου 2,5 ωρών κανένας δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν θα ζήσει. Ο Γκώνιας όμως τα κατάφερε τότε. Μετά από τρεις μήνες έπαιζε μπάλα.
Γεννημένος στο Κυριάκι Βοθιωτίας στις 6 Οκτωβρίου 1971 αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Ξεκίνησε από τον Π.Α.Ο. Κυριακίου και έκανε καριέρα σε Λεβαδειακό, Ολυμπιακό, Ηρακλή Θεσσαλονίκης, Σπόρτινγκ Χιχόν, Πανηλειακό, Πανιώνιο, Ηρακλή Θεσσαλονίκης, Μεσίνα και Κροτόνε
Στις 19 Αυγούστου 1997 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας, σημειώνοντας με εκτέλεση πέναλτι το τελικό 2–1 επί της Κύπρου. Έξι μήνες αργότερα χρίστηκε για δεύτερη και τελευταία φορά διεθνής. Αφού κρέμασε τα παπούτσια του, εργάστηκε ως προπονητής σε Γλυφάδα, Επισκοπή, Καλλιθέα, Εργοτέλη και την Αιγυπτιακή Πίραμιντς.